H Νέα Δημοκρατία πηγαίνει αύριο στο συνέδριό της σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της τελευταίας δεκαετίας. Όχι γιατί απειλείται άμεσα εκλογικά, αλλά επειδή καλείται να αποδείξει ξανά ότι παραμένει η μεγάλη λαϊκή παράταξη που μπορεί να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία σε δύσκολους καιρούς. Το τριήμερο από 15 έως 17 Μαΐου δεν μπορεί να είναι μια εσωκομματική διαδικασία ρουτίνας. Πρέπει να αποτελέσει πολιτική επανεκκίνηση με καθαρό μήνυμα προς την κοινωνία: ότι η Νέα Δημοκρατία ακούει, καταλαβαίνει και είναι έτοιμη να διορθώσει όσα πλήγωσαν τη σχέση της με τον κόσμο.

Η παράταξη αυτή άντεξε περισσότερο από μισό αιώνα γιατί ποτέ δεν έχασε τον λαϊκό και κοινωνικό πυρήνα της. Ναι, έκανε διευρύνσεις. Ναι, άνοιξε την αγκαλιά της σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις πέρα από τα παραδοσιακά της όρια. Αυτή ήταν και η δύναμή της. Όμως η πραγματική αιτία της αντοχής της ήταν ότι δεν έπαψε ποτέ να συνομιλεί με τον καθημερινό άνθρωπο, με τη μεσαία τάξη, με τον εργαζόμενο, με τον επαγγελματία, με την ελληνική οικογένεια που αγωνιά για το αύριο.

Για δεκαετίες πολλοί επιχείρησαν να τη βαφτίσουν κόμμα των λίγων. Η πραγματικότητα όμως ήταν και παραμένει διαφορετική. Με τα λάθη, τις αστοχίες και τις παραλείψεις της, η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να εκφράζει κοινωνικά στρώματα που ζητούν σταθερότητα, ασφάλεια, προοπτική και αξιοπρέπεια. Αυτό το μήνυμα οφείλει να βγει δυνατά από το συνέδριο. Όχι μόνο με συνθήματα αλλά και με πολιτικές που στηρίζουν έμπρακτα την κοινωνία και με στελέχη που θα μπορούν να τις υπηρετήσουν με αξιοπιστία.

Κυρίως τώρα που η ακρίβεια, η πίεση στην καθημερινότητα, οι κακές συμπεριφορές κάποιων στελεχών και η αβεβαιότητα για το μέλλον δημιουργούν εύλογη κόπωση σε ένα μεγάλο κομμάτι πολιτών που στήριξαν την παράταξη τα προηγούμενα χρόνια και περιμένουν περισσότερα. Όταν ο πολίτης βλέπει τον μισθό να τελειώνει στις 20 του μήνα, δεν αρκούν οι δείκτες ανάπτυξης. Η αλαζονεία και η αίσθηση πολιτικής αυταρέσκειας κόστισαν σε αρκετές περιπτώσεις και δημιούργησαν αποστάσεις με ανθρώπους που παραδοσιακά στήριζαν τη Νέα Δημοκρατία.

Το συνέδριο όμως δεν μπορεί να περιοριστεί σε πανηγυρικούς τόνους και εύκολες διαπιστώσεις. Η κοινωνία περιμένει και κάτι ακόμη: μια καθαρή παραδοχή ότι έγιναν λάθη, ότι υπήρξαν συμπεριφορές που απομάκρυναν πολίτες από την παράταξη και ότι υπάρχει πραγματική βούληση αυτά να μην επαναληφθούν. Η αυτοκριτική δεν είναι αδυναμία. Είναι όρος αξιοπιστίας, ειδικά για μια μεγάλη παράταξη εξουσίας. Εξίσου κρίσιμο είναι το μήνυμα της ενότητας. Σε μια περίοδο όπου υπάρχουν φυγόκεντρες τάσεις στον χώρο της Κεντροδεξιάς, με κόμματα δεξιότερα της ΝΔ να επιχειρούν να εκμεταλλευτούν δυσαρέσκειες, με σενάρια νέων διασπάσεων και με ιστορικά στελέχη να κρατούν αποστάσεις, η ευθύνη όλων είναι μεγάλη. Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο σύνεδρο πρέπει να σταλεί καθαρό μήνυμα συσπείρωσης. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτήν τη μάχη.

Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για προσωπικές στρατηγικές, διαδοχολογίες και εσωτερικά παιχνίδια. Θέλει σοβαρότητα, ενότητα και καθαρές κουβέντες. Και θα είναι αυστηρή με όσους βάλουν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από την παράταξη. Η Νέα Δημοκρατία έχει μπροστά της δύσκολες μάχες, αλλά έχει και ισχυρά όπλα: σημαντικές επιτυχίες, εμπειρία διακυβέρνησης και βαθιές ρίζες στην κοινωνία. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν παραμένει κυρίαρχη πολιτικά. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να ξαναχτίσει μια πιο ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία που τη στήριξε όλα αυτά τα χρόνια.