Τα τελευταία χρόνια είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα (ανεξαρτήτως των εντός συνόρων µετώπων) έξω τα πήγε καλά, κατά το κοινώς λεγόµενον. Σε διπλωµατικό επίπεδο κατέστη -και δικαίως- ο πλέον αξιόπιστος εταίρος της ∆ύσης σε µια ευρύτερη περιοχή που φλέγεται, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις πολύ µεγάλες συνεργασίες που αναπτύσσονται, τόσο στο ενεργειακό κοµµάτι όσο και στο γεωστρατηγικό, και οι οποίες de facto προασπίζουν τα συµφέροντα της χώρας και στρώνουν χαλί για περαιτέρω ενίσχυσή της, όχι µόνο στους παραπάνω τοµείς, αλλά κατ’ επέκταση και στην οικονοµία.

Η παράµετρος αυτή µοιραία αναδιαµορφώνει τα δεδοµένα για το µέλλον της ίδιας της κοινωνίας, µε φόντο τις ευκαιρίες που ανοίγονται σε όλα τα πεδία και την επιρροή των εν λόγω κατακτήσεων τα επόµενα χρόνια. Βλέπετε, η ασφάλεια είναι «το Α και το Ω» για τη δηµιουργία αναπτυξιακής προοπτικής, πολλώ δε µάλλον για µια Ελλάδα που ακόµα έχει νωπές τις µνήµες από τη µεγάλη περιπέτεια της προηγούµενης 15ετίας. Παράλληλα µε τον διπλωµατικό παράγοντα, προς την κατεύθυνση αυτή λειτουργεί και η υλοποίηση του µεγαλύτερου εξοπλιστικού προγράµµατος εδώ και δεκαετίες, που αφενός φέρνει τις Ένοπλες ∆υνάµεις σε θέση ισχύος και αφετέρου συνιστούσε τον καταλυτικό παράγοντα για την ισχυροποίηση των αµυντικών δεσµών της χώρας µε παραδοσιακούς συµµάχους της, όπως οι Ηνωµένες Πολιτείες (µε τις οποίες υπάρχει και το στοίχηµα της καθιέρωσης της Ελλάδας ως πύλης εισόδου για το υγροποιηµένο φυσικό αέριο σε πανευρωπαϊκή κλίµακα µε ό,τι αυτό σηµαίνει για τον ρόλο που θα της αποδίδεται τα επόµενα πολλά χρόνια) και η Γαλλία. Η συνθήκη που έχει προκύψει και η οποία αποτελούσε ζητούµενο δεκαετιών για τη χώρα σε ό,τι αφορά τα ζητήµατα αυτά, δηµιουργεί ευθύνες και ευκαιρίες στο σύνολο των υγιών πολιτικών και κοινωνικών δυνάµεων. Παρά τις όποιες διαφορές σε κρίσιµα (έστω) ζητήµατα της καθηµερινότητας, άπαντες οφείλουν να συµφωνήσουν ότι η ολική επαναφορά µας σε τροχιά ανάπτυξης και η δυναµική, η οποία υφίσταται τη δεδοµένη χρονική περίοδο, θα πρέπει να συνιστά την απόλυτη πυξίδα για τον καθορισµό των προτεραιοτήτων του µέλλοντος και της αξιοποίησης των δυνατοτήτων που -κατά κοινή οµολογίαυφίσταται τη δεδοµένη χρονική συγκυρία. Αφού, ναι, µπορεί η συζήτηση αυτή να µην επιλύει άµεσα προβλήµατα, όπως η συνεχιζόµενη ακρίβεια ή οι οικονοµικές ανισότητες, φέρνει όµως στο προσκήνιο την ελπίδα να... αλλάξουµε πίστα -και µάλιστα πολύ πιο σύντοµα απ’ ό,τι θα ανέµενε κανείς- που (παρά τις οπισθοδροµικές απόψεις που ακούγονται δεξιά και αριστερά) µοιραία θα συµβάλλει στη βελτίωση της καθηµερινότητας και του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων.

Άλλωστε, οι µεγάλες ιδέες και οι µεγάλες στοχεύσεις οδηγούσαν πάντα στη δηµιουργία ευκαιριών για όλους και για τον καθένα ξεχωριστά. Κάποτε ήταν η µεταπολεµική εκβιοµηχάνιση που (µε τα σωστά και µε τα λάθη που τη χαρακτήριζαν) τράβηξε µαζί της ένα σηµαντικό κοµµάτι του πληθυσµού. Ακολούθησαν η είσοδος στην ευρωπαϊκή οικογένεια, µε την εισροή στα κρατικά ταµεία χρηµάτων που η Ελλάδα δεν έχει δει ποτέ ιστορικά, και η συνεπακόλουθη µετεξέλιξη της ζωής των πολιτών, παρά τις δικαιολογηµένες σε έναν πολύ µεγάλο βαθµό ενστάσεις για τον τρόπο διαχείρισης των αποθεµατικών αυτών και τις συνέπειές τους στις επόµενες γενιές.

Τώρα λοιπόν η Ελλάδα βρίσκεται προ των πυλών µίας ακόµη τέτοιου είδους ιστορικής στιγµής. Οι σοβαρές πολιτικές δυνάµεις οφείλουν να συµφωνήσουν στα βασικά της διαδικασίας της συνταγµατικής αναθεώρησης που αποτελεί µία ακόµη πρόκληση να δείξουµε ότι µπορούµε πια να συµβαδίσουµε στα αυτονόητα, χωρίς ιδεοληψίες και µικροκοµµατικές σκοπιµότητες. Να αναγνωρίσουν ότι οι πολιτικές του λαϊκισµού είναι παγίδα για όλους, παρά τα πρόσκαιρα οφέλη, και πως τα θετικά πεπραγµένα της εκάστοτε διακυβέρνησης θα πρέπει να σηµειώνονται και να αποτελούν βάση συγκλίσεων.

Αυτά αφορούν κατά βάση την αντιπολίτευση. Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, θα πρέπει να πείσει πως τα επιτεύγµατα των προηγούµενων χρόνων εξακολουθούν να εµπνέουν τους πρωταγωνιστές της και πως δεν θα πνιγούν στη λίµνη της σκανδαλολογίας, της αλαζονείας, της ραθυµίας και της αποτυχίας εκµετάλλευσης των ευνοϊκών δεδοµένων της τελευταίας τριετίας. Από κει και πέρα, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι θα κριθούν σύντοµα από τον λαό και αργότερα από την ιστορία...

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή