Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου, που αναδείχθηκε τοµεάρχης στην Κοινωνική Πολιτική / Παιδί και Οικογένεια στο κόµµα ΕΛΑΣ του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, είναι µια µητέρα που µεγαλώνει µόνη της δύο παιδιά, πολιτικός µε πολυετή υπηρεσία στα κοινά και διδάκτωρ Οικονοµικής και Κοινωνικής Ιστορίας. Παράλληλα βγαίνει νικήτρια από µια δύσκολη εσωτερική διαδροµή, που την οδήγησε στο να επανεφεύρει τον εαυτό της, όπως εξηγεί στο «S».


Πώς προέκυψε η συνεργασία σας µε την ΕΛΑΣ;

Με την ΕΛΑΣ, το κόµµα του Αλέξη Τσίπρα, η σχέση µου ξεκίνησε από την πρώτη κιόλας στιγµή. Εντάχθηκα στην οµάδα από την αρχή και είχα την τιµή και τη χαρά να συµµετάσχω σε όλο αυτό το συναρπαστικό ταξίδι των παρουσιάσεων της «Ιθάκης». Είναι µια συλλογική προσπάθεια, στην οποία πιστεύω βαθιά. Το κενό της δηµοκρατικής και προοδευτικής αντιπολίτευσης ήταν τόσο έντονο, που χρειαζόταν µια ριζοσπαστική κίνηση σαν αυτήν του πρώην πρωθυπουργού. Πιστεύω ακράδαντα ότι, µε επίκεντρο τη µεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, την τεχνοκρατική επάρκεια και τη ριζοσπαστική σκέψη µε ρεαλισµό, µπορούµε να αλλάξουµε την πολιτική στη χώρα µας και να δώσουµε πάλι αισιοδοξία και αξιοπρέπεια στους πολλούς.


Μέχρι πέρυσι ζυγίζατε 120 κιλά και σήµερα είστε µείον 50 κιλά. Πώς τα χάσατε;

Ηταν µια προσωπική υπέρβαση. Επειτα από την καθοριστική παρότρυνση και στήριξη µιας πολύ καλής µου φίλης, πήρα την απόφαση να αλλάξω ριζικά την καθηµερινότητά µου και να χάσω αυτά τα 50 κιλά. ∆εν ήταν απλώς µια διαδικασία απώλειας βάρους, αλλά µια βαθιά εσωτερική διαδροµή. Μέσα από αυτή την αλλαγή, ένιωσα πραγµατικά ότι επανεφηύρα τον εαυτό µου, κερδίζοντας πίσω την ενέργεια, την υγεία και την αυτοπεποίθησή µου.


Πώς είναι να µεγαλώνετε µόνη σας δύο παιδιά;

Το να µεγαλώνεις µόνη σου δύο παιδιά είναι µια διαρκής πρόκληση ως προς τη διαχείριση της καθηµερινότητας. Εχω δύο κόρες, οι οποίες αποτελούν την πηγή έµπνευσης και της δύναµής µου. Είµαστε µια πολύ δυνατή οµάδα, ακόµα και όταν τσακωνόµαστε. Τα παιδιά προσπαθώ να τα µεγαλώσω κοντά στη φύση, µε πολλή ανεξαρτησία και αυτονοµία, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό για εµένα.


Τα παιδικά σας χρόνια πώς ήταν;

Είχα την τύχη να ζήσω πολύ χαρούµενα παιδικά χρόνια, µέσα σε ένα περιβάλλον γεµάτο αγάπη και, κυρίως, µε πολύ προοδευτικά πρότυπα. Στο δικό µας σπίτι οι έντονες αρσενικές φιγούρες λειτούργησαν σε ρόλους εντελώς αντίστροφους από τους στερεοτυπικούς της εποχής. Ο µπαµπάς µου, αν και γιατρός, µε εξαιρετικά απαιτητικά ωράρια, ήταν εκείνος που µαγείρευε καθηµερινά, ζύµωνε ακόµα και το ψωµί, στηρίζοντας έµπρακτα τη µητέρα µου στις δικές της, αυξηµένες υποχρεώσεις


Μαγειρεύετε; Ποια είναι η σπεσιαλιτέ σας;

Μαγειρεύω πολύ συχνά και, για µένα, η κουζίνα είναι ένας χώρος συνάντησης και δηµιουργίας. Κάνω όλη την προετοιµασία των γευµάτων της εβδοµάδας το Σαββατοκύριακο µαζί µε τα παιδιά µου. Αυτό το κάνουµε τόσο για πρακτικούς λόγους, ώστε να έχουµε ελεύθερα τα απογεύµατά µας µέσα στην εβδοµάδα, όσο και γιατί πιστεύω ότι η µαγειρική αποτελεί µια σπουδαία άσκηση αυτονοµίας και υποµονής για όλες µας. Οσο για τις «σπεσιαλιτέ» µας; Είναι άρρηκτα συνδεδεµένες µε τις αναµνήσεις των κοριτσιών. Το πιο αγαπηµένο φαγητό της µικρής µου είναι το κοτόπουλο µε λεµόνι, κυρίως γιατί διασκεδάζει απίστευτα στύβοντας µόνη της τα λεµόνια. Της µεγάλης µου, από την άλλη, είναι -τι άλλο;- το κέικ σοκολάτας, µε τη διαχρονική «ιεροτελεστία» τού να κλέβει µε το δάχτυλο λίγο από το µείγµα, πριν προλάβει καν να µπει στον φούρνο...


Ζούσατε χρόνια στη Γερµανία. Πώς αποφασίσατε να έρθετε πίσω;

Η Γερµανία ήταν ένα σηµαντικό κεφάλαιο της ζωής µου, όµως η καρδιά µου βρισκόταν πάντα στην Ελλάδα. Η απόφαση της επιστροφής ωρίµασε µέσα µου από την ανάγκη µου να προσφέρω και να εργαστώ στη χώρα µου, αλλά και από την επιθυµία µου να βρίσκοµαι δίπλα στην οικογένειά µου. Ηθελα οι ρίζες µου και η καθηµερινότητά µου να είναι εκεί όπου νιώθω σπίτι µου.


Θα ανεβαίνατε ξανά τα σκαλιά της εκκλησίας;

Αντί για τα σκαλιά της εκκλησίας, θα προτιµούσα να κατέβαινα τα σκαλιά µέχρι την παραλία για ένα θερινό γλέντι του έρωτα. Πιστεύω βαθιά στη ζωή και στις εκπλήξεις της. Πιστεύω στην αποκαλυπτική δύναµη του έρωτα και στην ελευθερία που κρύβει το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να αναπτύξει συναισθήµατα για κάποιον. Με έναν τρόπο, µέσα από τα µάτια του άλλου, µαθαίνεις ξανά τον εαυτό σου από την αρχή. Ανακαλύπτεις πτυχές σου που αγνοούσες και επαναπροσδιορίζεις τα όριά σου.






Δημοσιεύθηκε στο Secret της εφημερίδας Παραπολιτικά