«Ντύθηκες γαμπρός φωταγωγήθηκες σαν έθνος. Έγινες ένα θέαμα ψυχής ξεδιπλωμένης στον ορίζοντα. Είσαι η φωτεινή περίληψη του δράματος μας, τα χέρια μας προς την Ανατολή και τα χέρια μας προς τη Δύση. Είσαι στην ίδια λαμπάδα τη μια τ’ αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας». Με αυτά τα λόγια ο σπουδαίος ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος μέσα από το ποίημά του «Η θέα του κόσμου» αναφέρεται στην ανθρωποθυσία του Έλληνα φοιτητή Κώστα Γεωργάκη, ο οποίος τα ξημερώματα της 19ης Σεπτεμβρίου αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα θέλοντας με αυτό τον τρόπο να δείξει την αντίθεσή του για τη χούντα που είχε καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα.

Πώς όμως φτάσαμε σε αυτή την ηρωϊκή πράξη; Ο Κερκυραίος Κώστας Γεωργάκης σπούδαζε Γεωλογία στη Γένοβα της Ιταλίας, ενώ ήταν ένα από τα δραστήρια αλλά και ενεργά μέλη της Νεολαίας της Ένωσης Κέντρου (ΕΔΗΝ). Τον Ιούλιο του 1970 μιλώντας ανώνυμα στον Τύπο είχε αποκαλύψεις ότι πρόσωπα που συνδέονταν με τη χούντα των Αθηνών είχαν παρησφρείσει στις τάξεις των ελληνικών φοιτητικών οργανώσεων που υπήρχαν στην Ιταλία. Άγνωστο πως - ακόμα και σήμερα - η ταυτότητά του έγινε πολύ σύντομα γνωστή και ο Γεωργάκης φοβούμενος για το μέλλον της οικογένειάς του πήρε την απόφαση να προχωρήσει σε μία ενέργεια που από τη μία θα γινόταν γνωστή σε όλο τον κόσμο και από την άλλη θα φρέναρε τη χούντα από το να προβεί σε αντίποινα στην οικογένειά του.

Έτσι λοιπόν το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου ο νεαρός φοιτητής έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του ενώ χάρισε στην αρραβωνιαστικιά του, το αντιανεμικό του. «Συγχώρεσε με γι’αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος. Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», είχε γράψει στο τελευταίο γράμμα του» ήταν τα λόγια που έγραψε στον πατέρα του.

Μόλις ολόκληρωσε το γράμμα βγήκε από το σπίτι του και επιβιβάστηκε στο Fiat 500, στο εσωτερικό του οποίου είχε κολλημένη τη φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου. Στο πορτπαγκάζ του αυτοκινήτου είχε βάλει τρία μπιτόνια που περιείχαν βενζίνη. Έβαλε μπροστά και κατευθύνθηκε στην πλατεία Ματεότι. Κατέβηκε από αυτοκίνητο και έφτασε μπροστά από το Παλάτσο Ντουκάλε, όπου εκεί στεγάζονταν τα δικαστήρια της πόλης. Στάθηκε στη μεγάλη στοά που είχε εκεί, έριξε βενζίνη στα ρούχα του και στη συνέχεια έβαλε φωτιά με ένα σπίρτο. Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα τυλίχθηκε στις φλόγες. Εκείνη την ώρα στην περιοχή βρισκόταν μόνο μία ομάδα εργατών της καθαριότητας. Όταν τον αντιλήφθηκαν έσπευσαν κοντά του προκειμένου να τον βοηθήσουν. «Ζήτω η Ελλάδα» φώναξε ενώ τον πλησίαζαν. Αμέσως ενημέρωσαν τις αρχές και ο νεαρός φοιτητής μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο όπου και άφησε την τελευταία του πνοή μετά από δέκα ώρες.


Πολύ γρήγορα η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, ενώ στην Ελλάδα έγινε γνωστή στις 21 Σεπτεμβρίου περνώντας στα... ψιλά των σελίδα της εφημερίδας «Τα Νέα», το τηλεγράφημα του Associated Press που αναφερόταν στην ανθρωποθυσία του. Λίγες ώρες μετά τον θάνατό του, η οικογένεια του Κώστα Γεωργάκη έλαβε ένα τηλεγράφημα, στο οποίο τονιζόταν ότι ο φοιτητής είχε πέσει θύμα τροχαίου. «Ο Κώστας νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Σαν Μαρτίνο. Πρέπει να έρθετε αμέσως εδώ» έγραφε το τηλεγράφημα. Ο πατέρας του πήρε το πρώτο αεροπλάνο και φτάνοντας στο αεροδρόμιο του Μπρίντιζι έμαθε τυχαία από έναν υπάλληλο για το τι είχε κάνει ο γιος του. Μία μέρα αργότερα κλήθηκε να περάσει το κατώφλι του νεκροτομείου. 

 «Ήρθε η ώρα αυτή και με συνόδευσε στο νεκροτομείο ο ιερέας. Μου ζήτησε ο ιατροδικαστής να κάνω αναγνώριση. Ήταν καμένος, δηλ. κάρβουνο, καμένος μέχρι και τρία εκατοστά βάθος. Ναι, αυτό είναι το παιδί μου… Αυτός είναι ο Κώστας μου. Έκανα τον σταυρό μου, τον φίλησα και κατέρρευσα» είχε δηλώσει στον ερευνητή της υπόθεσης Κώστα Παπουτσή.

Φίλοι και συμφοιτητές μετέφεραν τη σορό του στο νεκροταφείο της Γένοβας, με τον Κώστα Γεωργάκη να παραμένει άταφος για τέσσερις μήνες. Την ίδια ώρα η χούντα φοβούμενη τη λαϊκή κατακραυγή είχε ζητήσει από τον πατέρα του να πει ότι ο γιος του αυτοπυρπολήθηκε μετά από ερωτική απογοήτευση. Εντέλει τέσσερις μήνες αργότερα η σορός του Κώστα Γεωργάκη μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα με το πλοίο «Αστυπάλαια». Ακολούθησε η ταφή του στο Α’ Νεκροταφείο Κέρκυρας, ενώ μια μικρή πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του. Παράλληλα, έχει αναγερθεί ένα μνημείο προς τιμήν του.

Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας η ανθρωποθυσία του αναγνωρίστηκε από το ελληνικό κράτος. Στο σημείο όπου ο Κώστας Γεωργάκης έγραψε το τέλος της σύντομης ζωής του υπάρχει μία μαρμάρινη στήλη γραμμένη στα ιταλικά: «Al giovane Greco Constantino Georgakis che à sacrificato i suoi 22 anni per la Libertà e la Democrazia del suo paese. Tutti gli Uomini Liberi rabbrividiscono davanti al suo Eroico Gesto. La Grecia Libera lo ricorderà per sempre». (Στον νεαρό Έλληνα Κωνσταντίνο Γεωργάκη που θυσίασε τα 22 χρόνια του για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία της πατρίδας του. Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι σκιρτούν μπροστά στην ηρωική του χειρονομία. Η Ελεύθερη Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα).