Τo εγχείρημα του Άμπου Ντάμπι με τη Μάντσεστερ Σίτι ξεκίνησε το 2008 ως ένα αθλητικό εγχείρημα που αποσκοπούσε να στρέψει την προσοχή στο Εμιράτο και, μέσω των επιτυχιών στο γήπεδο, να ενισχύσει το κύρος του στα μάτια του κόσμου. Αντ' αυτού, το βάθος και η λεπτομέρεια της απόφασης της ανεξάρτητης επιτροπής που δόθηκε στη δημοσιότητα χθες (Τρίτη) σημαίνουν ότι οι ιδιοκτήτες θεωρούνται απατεώνες, λαοπλάνοι και τσαρλατάνοι.

Η ζημιά που προκλήθηκε στη φήμη τους είναι ανυπολόγιστη, αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Η ζημιά που έχει προκληθεί στην ιστορία και την ακεραιότητα της Πρέμιερ Λιγκ είναι επίσης ανυπολόγιστη, αλλά αυτό αποτελεί πλέον ένα πολύ πραγματικό πρόβλημα που πρέπει να προσπαθήσουν να περιορίσουν άλλοι.

Δεν είναι δύσκολο, επομένως, να προβλέψει κανείς ένα σημείο όπου το Άμπου Ντάμπι ενδέχεται να αναγκαστεί να πουλήσει τον σύλλογο.

Κάποτε υπήρχε ένα τεστ καταλληλότητας και αξιοπιστίας για την ιδιοκτησία συλλόγων, το οποίο ήταν καλή ιδέα επί της αρχής, αλλά συνοδευόταν από αρχές που σχεδόν ποτέ δεν εφαρμόζονταν και, ακόμη και τότε, υπήρχε το καθοριστικό παραθυράκι ότι, από τη στιγμή που έμπαινες, είχες μπει οριστικά. Ωστόσο, ο Νόμος περί Διακυβέρνησης του Ποδοσφαίρου του 2025 κατέστησε σαφές ότι όσοι ενδεχομένως κατάφεραν κάποτε να περάσουν από την πόρτα μπορούν πλέον να κριθούν ακατάλληλοι για ιδιοκτήτες, ακόμη κι αν απέκτησαν την ιδιοκτησία πριν από, ας πούμε, 18 χρόνια.

Πρόκειται για το Μέρος 4, Άρθρο 38 (1), και η διατύπωσή του δεν είναι καθόλου ασαφής: «Ο IFR [Ανεξάρτητος Ρυθμιστής Ποδοσφαίρου] δύναται να εκδώσει διαταγή που αποκλείει ένα πρόσωπο από την ιδιότητα του ιδιοκτήτη οποιουδήποτε ρυθμιζόμενου συλλόγου εάν . . . ο IFR κρίνει, ή θεωρείται ότι έχει κρίνει, ότι το πρόσωπο δεν είναι κατάλληλο να είναι ιδιοκτήτης συγκεκριμένου ρυθμιζόμενου συλλόγου.»

Θα χρειαζόταν αρκετή φαντασία για να σκεφτεί κανείς ένα σύνολο παραπτωμάτων εις βάρος του πρωταθλήματος που θα καθιστούσε κάποιον λιγότερο κατάλληλο ως ιδιοκτήτη από τον Σεΐχη Μανσούρ. Τι άλλο πρέπει να κάνει κανείς για να κριθεί ακατάλληλος;

Δεν πρόκειται για λογιστικά λάθη. Ισοδυναμούν με μια συστηματική και πλήρως μελετημένη εκστρατεία για την υφαρπαγή τίτλων της Πρέμιερ Λιγκ (και άλλων).

Τότε ίσως βρεθούμε να αναλύουμε λεπτομερώς το πόσα γνώριζε ο Σεΐχης Μανσούρ. Ήταν απλώς ο χρηματοδότης που άφηνε τα ανώτερα στελέχη του να ξοδεύουν τα εκατομμύριά του χωρίς να γνωρίζει πού πήγαιναν; Μπορεί κανείς πραγματικά να είναι ιδιοκτήτης και να καταβάλλει 830,69 εκατομμύρια λίρες σε χορηγίες προς τη Μάντσεστερ Σίτι μέσω μιας από τις εταιρείες του, της Abu Dhabi United Group (ADUG), όταν η εταιρεία αυτή δεν είναι στην πραγματικότητα χορηγός της Μάντσεστερ Σίτι; Σίγουρα θα πρέπει να γνωρίζει ότι η ADUG δεν είναι χορηγός. Μπορεί πράγματι να ξοδέψει αυτά τα χρήματα χωρίς να γνωρίζει τι κάνει;

Αυτό, λοιπόν, αποτελεί σημαντική πρόκληση για τον Ντέιβιντ Κόγκαν, τον Ανεξάρτητο Ρυθμιστή Ποδοσφαίρου. Διορίστηκε στη νέα θέση πριν από λιγότερο από έναν χρόνο. Πιθανότατα δεν θα ήθελε να έχει ήδη να αντιμετωπίσει ένα τόσο σοβαρό ζήτημα.

Ωστόσο, γνωρίζουμε πλέον ότι η Μάντσεστερ Σίτι δρούσε ενεργά κατά της ακεραιότητας του πρωταθλήματος και του καλού του αθλήματος. Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει; Γνωρίζουμε επίσης ότι η Σίτι «κατέβαλε συντονισμένες προσπάθειες για να σταματήσει και να παρεμποδίσει την έρευνα της Πρέμιερ Λιγκ και παραβίασε υποχρεώσεις συνεργασίας που όφειλε έναντι της Πρέμιερ Λιγκ» στην πλειονότητα των κατηγοριών. Γνωρίζουμε επίσης πόσα ξόδεψαν για δικηγόρους – τουλάχιστον το γνωρίζαμε πριν από 17 μήνες, όταν το ποσό που είχε αναφερθεί ήταν 30,6 εκατομμύρια λίρες. Είναι αναμενόμενο ότι έκτοτε έχει αυξηθεί σημαντικά.

Αυτή ήταν η εκστρατεία «νομικού πολέμου» της Σίτι, όπως έχει γίνει γνωστή. Τα επιχειρήματά τους δεν βασίζονταν τόσο στην ουσία της υπόθεσης – πώς θα μπορούσαν, όταν η απάτη τους ήταν τόσο εσκεμμένη; – όσο στην ωμή νομική ισχύ.

«Η νομική δράση», γράφει η Ναόμι Άλντερμαν, βραβευμένη με το Γυναικείο Βραβείο Μυθοπλασίας, «είναι το μεγάλο σύγχρονο όπλο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν όσοι έχουν χρήματα εναντίον όσων δεν έχουν. Είναι ένας τρόπος να μπλέξεις τους ανθρώπους, να τους αναγκάσεις να εξαντλήσουν τους πόρους τους, να τους καταναλώσεις τον χρόνο.» Τα λόγια αυτά γράφτηκαν στον πρόλογο του βιβλίου «Careless People», της μαρτυρίας μιας πληροφοριοδότριας για την πραγματικότητα της ζωής μέσα στο Facebook. Η Άλντερμαν αναφέρεται στο πόσο μακριά έφτασε το Facebook στην προσπάθειά του να φιμώσει τη συγγραφέα, Σάρα Γουίν-Γουίλιαμς.

Βέβαια, η Πρέμιερ Λιγκ δεν είναι ακριβώς επιχείρηση ενός προσώπου. Αυτό που αντιμετώπιζε, ωστόσο, ήταν μια πολύ δελεαστική επιλογή. Θα μπορούσε να είχε δει εκείνα τα όπλα που έβαλλαν εναντίον της από το Στάδιο Etihad και να είχε αποφασίσει ότι η Μάντσεστερ Σίτι, όπως το Facebook, είναι ένας τρομακτικός αντίπαλος με τρομακτικά οικονομικά μέσα, και ότι μια αθόρυβη υποχώρηση είναι η απλούστερη επιλογή.

Θα μπορούσε να είχε αφήσει το status quo να παραμείνει ως είχε. Μην κάνεις ερωτήσεις, για να μην ακούσεις ψέματα – αυτή είναι η στάση που μπορεί να κατηγορηθεί η Πρέμιερ Λιγκ ότι είχε υιοθετήσει στο παρελθόν.

Όχι πια. Η Πρέμιερ Λιγκ είναι, φυσικά, κι αυτή ένας από τους χαμένους εδώ. Μπήκε στη μάχη γνωρίζοντας ότι, ακόμη και σε περίπτωση νίκης, η φήμη του πρωταθλήματος θα υφίστατο ταυτόχρονα σημαντική ζημιά. Παρ' όλα αυτά, έκρινε ότι η μάχη άξιζε να δοθεί.

Ιδού ξανά η Άλντερμαν, στον ίδιο πρόλογο: «Μου φαίνεται ότι, αν θέλουμε να ζούμε σε έναν δίκαιο κόσμο, πρέπει να περιορίσουμε το ποσό που μπορεί να ξοδέψει οποιοσδήποτε σε μια δικαστική υπόθεση . . . Είναι επίσης σημαντικό οι πλούσιοι να μην είναι σε θέση να εκφοβίζουν . . .»

Αυτό φαίνεται εύλογο και εδώ. Δεν γνωρίζω αν θα ήταν ποτέ δυνατό να τεθούν όρια στα έξοδα της νομικής υπεράσπισης ενός συλλόγου.

Σίγουρα όμως είναι σημαντικό ότι δεν επετράπη στην εκστρατεία εκφοβισμού της Μάντσεστερ Σίτι να επικρατήσει.

Παρά τις αντιξοότητες και αντίθετα με τις προσδοκίες, η Πρέμιερ Λιγκ κράτησε σταθερή στάση. Εξέθεσε τη Μάντσεστερ Σίτι ως τους μεγαλύτερους απατεώνες στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, αποκάλυψε την έκταση της απάτης της και, με τον τρόπο αυτό, προκάλεσε ανυπολόγιστη ζημιά στο δικό της προϊόν.

Είναι, λοιπόν, θεμιτό να τεθεί τώρα το ερώτημα: είναι το Άμπου Ντάμπι κατάλληλος και αξιόπιστος ιδιοκτήτης συλλόγου της Πρέμιερ Λιγκ; Ή μήπως ήρθε η ώρα να εφαρμοστεί το Μέρος 4, Άρθρο 38 (1) του Νόμου περί Διακυβέρνησης του Ποδοσφαίρου;

Εμπρός, ρυθμιστή. Κάνε τη δουλειά σου.


ΠΗΓΗ: Times Media Ltd / News