Cocco Mykonos: Εκεί όπου η παλιά Μύκονος συνεχίζει να ψιθυρίζει ιστορίες (Εικόνες)
Ένα ιδιαίτερο γαστρονομικό "ταξίδι"
Το Cocco Mykonos αποτελεί ένα εστιατόριο που επιχειρεί να δημιουργήσει αυτή την όμορφη αίσθηση καλοκαιρινής οικειότητας που έκανε τη Μύκονο κάποτε τόσο ξεχωριστή για τους επισκέπτες της
Coccos Mykonos: Ένα ιδιαίτερο εστιατόριο
Το Cocco Mykonos ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Ένα εστιατόριο που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με θόρυβο ή υπερβολή, αλλά να δημιουργήσει εκείνη τη λεπτή, σχεδόν ξεχασμένη αίσθηση καλοκαιρινής οικειότητας που έκανε κάποτε τη Μύκονο τόσο ξεχωριστή για όλους τους επισκέπτες της. Το θρυλικό Caprice στεγάστηκε εδώ κάποτε, κι έτσι η νοσταλγία παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό το ιστορικό ακίνητο των 200 ετών.
Εδώ ο χρόνος μοιάζει να αποκτά διαφορετικό ρυθμό
Από το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ, ο χρόνος εδώ μοιάζει να αποκτά διαφορετικό ρυθμό. Το φως αλλάζει πάνω στους λευκούς τοίχους, τα ποτήρια γεμίζουν αργά, οι συζητήσεις παρατείνονται ανεπαίσθητα. Το κύμα ακούγεται συνεχώς δίπλα στα τραπέζια, όχι σαν σκηνικό, αλλά σαν υπενθύμιση ότι η αληθινή πολυτέλεια βρίσκεται συχνά στα πιο απλά πράγματα: στη σωστή παρέα, σε ένα ωραίο κρασί, σε ένα πιάτο που σου θυμίζει κάτι από ταξίδι, σπίτι και καλοκαίρι μαζί.
Η κουζίνα του Cocco κινείται ακριβώς σε αυτή τη λογική. Χωρίς περιττές επιδείξεις, με έμφαση στη νοστιμιά, στις καθαρές γεύσεις και στη χαρά του μοιράσματος. Συνταγές με μεσογειακή ψυχή που φέρνουν στο τραπέζι Ελλάδα και Ιταλία - φρέσκα ζυμαρικά, ψάρι αλλά και χειροποίητη πίτσα, που δίνουν μια ανεπιτήδευτη θαλπωρή στο τραπέζι, δροσερές σαλάτες, γνώριμες γεύσεις δοσμένες με φροντίδα και μέτρο. Είναι το είδος του φαγητού που δεν επιδιώκει να σε εντυπωσιάσει στιγμιαία, αλλά να σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σπάνιο στοιχείο του Cocco Mykonos: η αίσθηση συνέχειας. Ότι, παρά τις αλλαγές του νησιού, υπάρχουν ακόμη μέρη που κρατούν ζωντανή μια πιο αυθεντική εκδοχή της Μυκόνου. Μια εκδοχή πιο γήινη, πιο κομψή, πιο ανθρώπινη. Εκεί όπου η φιλοξενία παραμένει προσωπική, η αισθητική δεν φωνάζει και οι στιγμές αφήνονται να εξελιχθούν φυσικά.
En