Ένα παιδί ηλικίας δύο ετών υποβλήθηκε σε ευθανασία στην Ολλανδία, στην πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση παγκοσμίως που αφορά ανήλικο κάτω των 12 ετών και όχι βρέφος, σύμφωνα με έκθεση που έρχεται τώρα στο φως και περιγράφει τις συνθήκες που οδήγησαν στην απόφαση. Στην έκθεση της Επιτροπής για τις Αργοπορημένες Αμβλώσεις και τον Τερματισμό της Ζωής σε Νεογνά και Παιδιά περιγράφεται η περίπτωση του παιδιού, το οποίο ήταν σχεδόν 24 μηνών και είχε γεννηθεί πρόωρα, μόλις στις 26 εβδομάδες κύησης.

Διαβάστε: Αρνό Ντενίς: "Δεν έχω ζωή πια" - Πέθανε με ευθανασία στα 43 του μετά από χρόνια αφόρητων πόνων

Το παιδί αντιμετώπιζε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, εγκεφαλική παράλυση και προβλήματα όρασης. Παράλληλα, υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες δεν ανταποκρίνονταν στη φαρμακευτική αγωγή. Επιπλέον, παρουσίαζε συσσώρευση βλέννας στους πνεύμονες, γεγονός που δυσχέραινε σημαντικά την αναπνοή του και επιβάρυνε περαιτέρω την κατάστασή του.

Σύμφωνα με την έκθεση, αφού διαπιστώθηκε ότι ο πόνος και η ταλαιπωρία του παιδιού δεν μπορούσαν να ανακουφιστούν μέσω ιατρικής θεραπείας, ο γιατρός και οι γονείς του αποφάσισαν από κοινού να τερματίσουν τη ζωή του.


"Δεν υπήρχε προοπτική βελτίωσης" - Γιατί το παιδί 2 ετών υποβλήθηκε σε ευθανασία

Μια έρευνα της επιτροπής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο γιατρός που πραγματοποίησε την ευθανασία ενήργησε με τη δέουσα επιμέλεια. Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι ο γιατρός είχε συμβουλευτεί άλλους ανεξάρτητους γιατρούς για δεύτερη γνώμη. «Οι εν λόγω γιατροί διαπίστωσαν ότι, εκείνη τη στιγμή, το παιδί δεν υπέφερε συνεχώς από αφόρητο πόνο», αναγράφεται στο έγγραφο.

«Η επιληψία προκαλούσε μεγάλη ταλαιπωρία, αλλά οι επιληπτικές κρίσεις δεν ήταν συνεχείς. Το συμπέρασμά τους ήταν ότι εξακολουθούσαν να υπάρχουν λογικές εναλλακτικές λύσεις, όπως παρηγορητικές θεραπείες και άλλα φάρμακα που θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε καλύτερο έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων.»

Παρά ταύτα, το παιδί υποβλήθηκε σε ευθανασία αφού ο γιατρός ζήτησε μια δεύτερη γνώμη από έναν άλλο ιατρό, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η «αφόρητη ταλαιπωρία» του μικρού παιδιού ήταν «σαφώς ορατή» και ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για τον τερματισμό της ζωής του μέσω ευθανασίας.

Η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο γιατρός προέβη στη σωστή εκτίμηση. «Όλες οι πτυχές της «ανθρώπινης ύπαρξης» – όσον αφορά τις κινητικές δεξιότητες, τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα – ήταν σοβαρά διαταραγμένες και δεν επρόκειτο να βελτιωθούν», ανέφερε η επιτροπή. «Παρά όλες τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν καμία βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και ήταν πεπεισμένοι ότι το παιδί υπέφερε αφόρητα και χωρίς προοπτική ανακούφισης».

Η υποβοηθούμενη ευθανασία για παιδιά σε τελικό στάδιο ασθένειας ηλικίας από ενός έως 12 ετών είναι νόμιμη εδώ και δύο χρόνια στις Κάτω Χώρες. Πριν από την αλλαγή του νόμου, μόνο τα νεογέννητα και τα παιδιά άνω των 12 ετών μπορούσαν να υποβληθούν σε ευθανασία.

Σύμφωνα με την ολλανδική νομοθεσία, πρέπει να ζητείται η γνώμη των γονέων, το παιδί πρέπει να υποφέρει ανυπόφορα και δεν πρέπει να υπάρχει καμία πιθανότητα ανάρρωσης.

Σε αντίθετη περίπτωση, η ευθανασία στις Κάτω Χώρες επιτρέπεται μόνο εάν το αίτημα προέρχεται από τον ίδιο τον ασθενή και εάν ο γιατρός συμφωνήσει ότι υποφέρει ανυπόφορα.

Ο γιατρός πρέπει να βεβαιωθεί ότι ο ασθενής δεν ενεργεί υπό πίεση και πρέπει να ζητήσει δεύτερη γνώμη. Η ευθανασία απολαμβάνει ισχυρή υποστήριξη από την κοινή γνώμη στις Κάτω Χώρες, και η χώρα αυτή έγινε η πρώτη που τη νομιμοποίησε για άτομα με ανίατες ασθένειες το 2002.

Πριν από την τροποποίηση του νόμου, δεν υπήρχε σαφής πολιτική για την ευθανασία παιδιών ηλικίας μεταξύ ενός και 12 ετών, καθώς θεωρούνταν ότι δεν ήταν σε θέση να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις.