Ανάμεσα στους επιτυχόντες των φετινών Πανελλαδικών Εξετάσεων ξεχωρίζει χωρίς αμφιβολία η περίπτωση του Παύλου Παυλίδη, η οποία αποτελεί παράδειγμα διαρκούς δίψας για μάθηση. Πρόκειται για έναν καταξιωμένο επιστήμονα που από το 2016 εργάζεται ως ερευνητής στο Εργαστήριο Υπολογιστικής Βιοϊατρικής του Ινστιτούτου Πληροφορικής στο ΙΤΕ. Διαθέτει ήδη πτυχίο ισοδύναμο με Master στη Γεωπονική Βιοτεχνολογία, καθώς και μεταπτυχιακό τίτλο στη Μοριακή Βιολογία και Βιοτεχνολογία Φυτών. Παρά την ήδη διαγεγραμμένη ακαδημαϊκή του πορεία, αποφάσισε πρόσφατα να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του και να διαγωνιστεί στις Πανελλαδικές. Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων επιβεβαιώθηκε η εισαγωγή του στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Κρήτης, ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στην επιστημονική του διαδρομή.

Διαβάστε: Πανελλήνιες 2026: Μητέρα 5 παιδιών πέρασε πρώτη στο Παιδαγωγικό στο Ρέθυμνο - "Παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερα", λέει η Ζωή Λεμονάκη (Eικόνες)


Πανελλήνιες 2026: Η δήλωση του διακεκριμένου ερευνητή που πέτυχε στο Μαθηματικό Κρήτης

«Έτσι, λοιπόν, ξαφνικά, τον Δεκέμβρη του 2025, αποφάσισα να δώσω Πανελλήνιες… Θετική.

28 χρόνια αφού είχα δώσει πρώτη φορά, τον Ιούνιο του 1998, πρώτη δέσμη.

Τότε, βέβαια, το πλάνο ήταν ότι κάτι θα διάβαζα μέχρι τον Ιούνιο, αλλά εννοείται, αν έχεις περάσει από τα φοιτητικά έδρανα, διαβάζεις μόνο αφού αρχίσει το πρώτο μάθημα της εξεταστικής.

29 Μάη, λοιπόν, πρώτο μάθημα, Έκθεση. Και βρίσκομαι κι εγώ στο προαύλιο του ΓΕΛ Μοιρών μαζί με 18χρονα που δίνουν πρώτη φορά εξετάσεις. 7:30 το πρωί. Να βλέπεις παιδιά στην ηλικία των δικών σου να είναι αγχωμένα, αλλά να το διασκεδάζουν κιόλας, με αρκετή ενέργεια από την υπερένταση των εξετάσεων.

Έκθεση… Υπογεννητικότητα, μοναξιά. Μοναξιά στις μεγάλες ηλικίες. Εμπειρίκος, Παπανούτσος κι ένα χαζό, ασύνδετο πρώτο κείμενο. Πώς βιώνουν τα παιδιά τη μοναξιά; Πώς θα πρέπει να τη διαχειριστεί η κοινωνία; Θεωρητικές λύσεις… θεωρητικές μπούρδες. Διαβασμένα τα παιδιά, όμως. Ήταν από τα θέματα που είχαν δουλέψει.

Δεύτερο μάθημα, Μαθηματικά. Αναλαμπές από το Λύκειο, 27 χρόνια πριν. Μπορεί να μη θυμάμαι τι έκανα στο Πανεπιστήμιο, Αμπελουργία, Λαχανοκομία και Σιτηρέσια μπήκαν και βγήκαν αυτούσια, όμως θυμόμουν την αντίστροφη συνάρτηση, κανόνες παραγώγισης, με δύο μέρες διάβασμα, να ’ναι καλά η αργία του Αγίου Πνεύματος που έπεσε στη μέση.

Μετά, Χημεία. Ο διάολος των εξετάσεων όσες φορές είχα δώσει. Πανελλήνιες το ’98, στο Πανεπιστήμιο και τώρα. Πώς σκ@τά μαθαίνει κανείς τόσες αντιδράσεις; Πώς λύνει τόσα θέματα σε τρεις ώρες;

Παρόμοιο μοτίβο και στη Φυσική, αν και μου φάνηκαν πιο εύκολα τα θέματα. Τα λάθη και η άγνοια ήταν αναπόφευκτα μετά από μιάμιση μέρα διαβάσματος μόνο.

Μερικές σκέψεις, λοιπόν, σε όλο αυτό:

1. Είναι εμπειριάρα.

2. Είναι απίστευτο πόσα πολλά μαθαίνουμε στο Λύκειο και τα έχουμε ξεχάσει εντελώς αργότερα. Π.χ. δεν θυμόμουν καν ότι είχαμε κάνει ηλεκτρομαγνητισμό.

3. Ακόμη χειρότερα, πόσα έχουμε ξεχάσει από το Πανεπιστήμιο.

Τα πιο σοβαρά για το τέλος:

Η πίεση του χρόνου είναι συντριπτική. Για να γράψει κάποιος καλά, έχει χρόνο μόνο να σκεφτεί ελάχιστα. Πραγματικά ΕΛΑΧΙΣΤΑ. Αν αφιερώσεις χρόνο σκέψης, τότε σίγουρα δεν θα τα προλάβεις όλα. Δεν βλέπω πλέον κανέναν λόγο να γίνεται αυτό. Ποτέ, μα ποτέ, δεν δουλεύουμε με το πιστόλι στον κρόταφο. Πάντα στην επιστήμη λύνουμε τα προβλήματα με άνεση χρόνου, τα συζητάμε, τα σκεφτόμαστε. Κανείς και ποτέ δεν δουλεύει με τόση πίεση χρόνου.

1. Οι Πανελλήνιες είναι γνώσεις ενός κλειστού συστήματος. Αυτά υπάρχουν, από εκεί θα δώσεις. Ε, η επιστήμη δεν είναι έτσι. Εκεί, δεν ξέρεις καν το σύνολο της γνώσης που πρέπει να ξέρεις. Είναι εντελώς διαφορετική νοοτροπία αντιμετώπισης προβλημάτων. Τα παιδιά σίγουρα δεν είναι εκπαιδευμένα στο να λύνουν “ανοιχτά” προβλήματα. Το βλέπουμε στο Πανεπιστήμιο αυτό. Χάνονται, αν δεν ξέρουν το σύνολο της γνώσης. Νομίζω ότι το σχολείο πρέπει να τους εκπαιδεύσει σε αυτόν τον γενικό τρόπο σκέψης.

2. Δεν βρίσκω κανέναν λόγο, ειλικρινά, παιδιά 18 ετών να πρέπει να μπουν σε αυτή την εξωφρενική διαδικασία. Στο Πανεπιστήμιο ο τρόπος δουλειάς είναι εντελώς διαφορετικός, μετά το Πανεπιστήμιο εντελώς διαφορετικός επίσης. Γιατί να μάθεις να δουλεύεις με το πιστόλι στον κρόταφο, με δεδομένο ένα σύνολο πεπερασμένων γνώσεων και ασκήσεων; Αφού ποτέ δεν θα ξαναδουλέψεις έτσι. Γιατί να εκπαιδευτείς σε κάτι ουτοπικό και παράλογο;

3. Επιπλέον, γιατί αυτό πρέπει να το κάνεις στα 18 σου; Γιατί να μη ξοδεύεις τον χρόνο σου στον αθλητισμό, στη φύση, στις σχέσεις, στη φιλοσοφία, στην πραγματική κατανόηση του κόσμου;

Όπως και να έχει, ήταν εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα περάσω πουθενά, μάλλον όχι. Αλλά, όπως και να είναι, το απόλαυσα.

Τέλος και σημαντικότερο: Μπράβο στα παιδιά. Είστε ήρωες. Όπως και να πάτε, η ζωή είναι μπροστά σας και τον δρόμο σας θα τον βρείτε. Άντε, και του χρόνου ή αργότερα θα… ξαναδώσω».