Ο Αύγουστος Κορτώ βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Rainbow Mermaids και, πιστός στη φιλοσοφία του να μιλάει πάντα έξω από τα δόντια, παρέδωσε μια συνέντευξη-καταπέλτη. Ο σπουδαίος συγγραφέας άνοιξε την καρδιά του και αναφέρθηκε με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα «φίλτρο» στα πιο σκοτεινά και δύσκολα κεφάλαια της ζωής του. Από τις χυδαίες επιθέσεις για τη σεξουαλικότητά του και την αποδοχή του πατέρα του, μέχρι τη διπολική διαταραχή, τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο και την αυτοκτονία της μητέρας του, ο Κορτώ έδωσε από την αρχή τον εκρηκτικό τόνο της συζήτησης, ξεκαθαρίζοντας πως καλό είναι κάποια πράγματα να τα λέμε εντελώς χύμα.


Διαβάστε: Αύγουστος Κορτώ για την πατρότητα: "Δεν θα ήθελα να φέρω στον κόσμο ένα παιδί το οποίο θα ταλαιπωρηθεί όπως εγώ" (Βίντεο)

Αύγουστος Κορτώ: «Δεν πρόλαβα να γίνω queer, εγώ πρόλαβα το "αδερφάρα"»

Κάνοντας μια αναδρομή στις περασμένες δεκαετίες, ο συγγραφέας μίλησε ανοιχτά για το σκληρό bullying και τις κοινωνικές επιθέσεις που έχει βιώσει, σημειώνοντας πως τη δεκαετία του '80 και του '90 οι ομοφυλόφιλοι δεν περνούσαν καθόλου καλά και είχαν ακούσει πολλά μεγαλώνοντας. Ωστόσο, εξήγησε πως αν έχεις κερδίσει αρκετούς αγώνες στη ζωή σου, κάτι μέσα σου ατσαλώνεται τόσο πολύ που στο τέλος λες «δεν γαμι@σαι;». Με αφοπλιστική ειλικρίνεια δήλωσε πως έχει ακούσει τρισχειρότερα πράγματα, συμπληρώνοντας με μια ατάκα-ορισμό: «Θα με πεις π@@στ@ρ@ κι εγώ θα δακρύσω; Αφού π@@στ@ρ@ είμαι! Δηλαδή τι; Δεν πρόλαβα να γίνω queer, είμαι 47 δεν πρόλαβα, εγώ πρόλαβα το "αδερφάρα"».

Η εκπαίδευση των γονιών «με το στανιό»

Στη συνέχεια της κουβέντας, ο Αύγουστος Κορτώ αναφέρθηκε στη στάση του πατέρα του απέναντι στη σεξουαλικότητά του, παραδεχόμενος ότι οι άντρες που μεγάλωσαν το '50 δεν ενθουσιάστηκαν καθόλου όταν ανακάλυψαν ότι οι γιοι τους ήταν γκέι. Η αποδοχή όμως ήρθε σταδιακά και με πράξεις, καθώς οι γονείς είδαν στην πορεία ότι τα παιδιά τους είχαν μια σχέση γεμάτη ευτυχία, χωρίς εντάσεις, και έκαναν τα ταξίδια τους. Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε, με αυτόν τον τρόπο οι παλαιότεροι έμαθαν λίγο λίγο ότι τα παιδιά τους όχι μόνο δεν κινδυνεύουν να δυστυχήσουν, αλλά είναι πραγματικά ευτυχισμένα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως μερικές φορές μπορείς να εκπαιδεύσεις τους γονείς σου ακόμα και με το στανιό.

«Πήρε 500 χάπια, το οργάνωνε καιρό — Μου χάρισε την ελευθερία μου»

Το πιο φορτισμένο σημείο της συνέντευξης ήρθε όταν ο συγγραφέας περιέγραψε τη μάχη της μητέρας του, Κατερίνας, με την κατάθλιψη, αποκαλύπτοντας το ανατριχιαστικό παρασκήνιο της τελευταίας της απόπειρας. Εξήγησε ότι πολλοί καταθλιπτικοί άνθρωποι οδηγούνται στην αυτοκτονία επειδή νιώθουν τεράστιες ενοχές και πιστεύουν ότι αποτελούν ασήκωτο βάρος για εκείνους που αγαπούν. Ο ίδιος εξομολογήθηκε πως, αν η μητέρα του ζούσε και η κατάστασή της χειροτέρευε, δεν θα μπορούσε ποτέ να την παρατήσει γιατί δεν θα του το επέτρεπε η καρδιά του, οπότε, όσο σκληρό και αν ακούγεται, εκείνη με την πράξη της του χάρισε την ελευθερία του. Η τελευταία της απόπειρα, όπως αποκάλυψε, ήταν απόλυτα οργανωμένη, καθώς η μητέρα του καβάτζωνε χάπια για τουλάχιστον ένα δίμηνο και κατάφερε να πάρει περίπου 500 χάπια, εκ των οποίων πρόλαβε να διαλύσει τα 250. Μάλιστα, ανέφερε το παράδοξο φαινόμενο όπου τις τελευταίες εβδομάδες ήταν πάρα πολύ εύθυμη επειδή είχε πάρει πια την απόφασή της, ενώ ήταν αδύνατο για τους γύρω της να καταλάβουν την κατάχρηση, καθώς στο σπίτι έμπαιναν αμέτρητα φάρμακα που πλέον δεν την έπιαναν.

Η διπολική διαταραχή και ο «εγκλεισμός» στο ψυχιατρείο

Τέλος, ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε ανοιχτά για τη δική του διάγνωση με διπολική διαταραχή τύπου 1, η οποία του έγινε στα 39 του χρόνια, μετά από μια μακρά διαδρομή με μανιακά και καταθλιπτικά επεισόδια που ξεκίνησαν ήδη από το 2008. Μετά από μια σοβαρή μανία το 2017, μια βαριά κατάθλιψη το 2018 και μια απόπειρα, ο συγγραφέας πήρε την απόφαση να ζητήσει ο ίδιος τον εγκλεισμό του σε ψυχιατρική κλινική, τονίζοντας πως ο αυτοκτονικός ιδεασμός είναι το πιο επικίνδυνο ψυχιατρικό φαινόμενο, όπου ο άνθρωπος αρχίζει να γλυκοκοιτάζει το μπαλκόνι ή να σκέφτεται μαχαίρια.Περιγράφοντας τις αυστηρές συνθήκες νοσηλείας, ανέφερε πως οι ασθενείς δεν κρατούσαν ούτε τα σαμπουάν τους, αλλά τα παρέδιδαν στους υπεύθυνους για να τους τα δώσουν μόνο την ώρα του μπάνιου. Αν και καταλαβαίνει ότι για τον περισσότερο κόσμο το ψυχιατρείο φαντάζει πιο καταπιεστικό ακόμα και από τη φυλακή, ο ίδιος εξομολογήθηκε πως εκείνες τις ημέρες, παρά τον τεράστιο πόνο, τη μαυρίλα και τον παράλληλο χωρισμό του με τον Τάσο, ένιωθε απόλυτα ασφαλής και σίγουρος πως εκεί μέσα δεν επρόκειτο να του συμβεί τίποτα κακό.