Στην εκπομπή «Πορτατίφ» της ΚΡΗΤΗ TV με τη Νάντια Αϊβάτογλου βρέθηκε καλεσμένος ο Αύγουστος Κορτώ, σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης όπου μίλησε με ειλικρίνεια για την προσωπική του διαδρομή, τις δύσκολες εμπειρίες του σχολικού bullying, αλλά και τις σκέψεις του γύρω από την πατρότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο γνωστός συγγραφέας δεν δίστασε να προχωρήσει σε βαθιές εξομολογήσεις, που αναμένεται να συζητηθούν.

Διαβάστε: Αύγουστος Κορτώ: "Ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου ήταν και παραμένει ο Τάσος"

Αύγουστος Κορτώ: Η απόφαση για την πατρότητα και η προσωπική του στάση

Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο να γίνει πατέρας, ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του.«Είχαμε σκεφτεί με τον σύζυγό μου να αποκτήσουμε παιδιά, αλλά δεν θα ρίσκαρα ποτέ τα δικά μου γονίδια. Στη διπολική διαταραχή υπάρχει μια προδιάθεση της τάξεως του 80% και δεν θα ήθελα να φέρω στον κόσμο ένα παιδί το οποίο θα ταλαιπωρηθεί όπως εγώ. Δεν θεωρώ πως είμαι φτιαγμένος για τα χρέη του πατέρα. Ο Τάσος θα ήταν, αλλά εγώ δεν θα ήμουν καλός πατέρας. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για παιδιά. Δε χρειάζεται όλοι οι άνθρωποι να γίνουν γονείς».

Η εξομολόγηση για τη φιλία

Μιλώντας για τις σχέσεις και τη φιλία στη ζωή του, ο συγγραφέας προχώρησε σε μια ιδιαίτερα προσωπική παραδοχή, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες του σε αυτό το κομμάτι.«Όλοι μου οι επιστήθιοι φίλοι χάθηκαν ο ένας μετά τον άλλον. Όταν σου φεύγουν όλοι οι φίλοι, προφανώς κάτι λάθος κάνεις. Δεν έχω κανένα ταλέντο στο σπορ της φιλίας. Μπορεί να γίνομαι πολύ κουραστικός. Επίσης δεν αποκλείεται να είμαι και διπρόσωπος γιατί οι άνθρωποι σαν εμένα που μιλάνε πολύ και πίνουν πολύ, δεν σκέφτονται πολύ αυτά που λένε. Επίσης είμαι εκ φύσεως ακριτόμυθος, δε μπορούσα ποτέ να κρατήσω μυστικό. Αν κάποιος θέλει να εμπιστευθεί ένα μυστικό πολύ βαρύ, καλύτερα να μη το πει σε μένα».

Οι δύσκολες αναμνήσεις από το σχολείο και το bullying

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αναφορές του στα χρόνια του σχολείου και στις εμπειρίες bullying που βίωσε λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας.«Το δύσκολο ήταν όταν έτρωγα μπούλινγκ στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Έτρωγα κράξιμο από τους ίδιους συμμαθητές με τους οποίους είχαμε παρεμπιπτόντως και ευκαιριακές επαφές. Αυτά γίνονται στα σχολεία και το πιο αστείο είναι να βλέπεις ότι ο ένας από τους δύο βγαίνει μετά και κράζει αυτόν με τον οποίο έγινε. Δηλαδή τρελά πράγματα. Όσο και να με πλήγωνε, εκείνη τη στιγμή που συνέβαινε είχα πολύ σημαντικότερα προβλήματα. Το ότι ήμουνα αδερφή που την έκραζαν και που ένιωθε μόνη και που πίστευα ότι θα πορευτώ σε όλη μου τη ζωή μόνος, εκείνη τη στιγμή δεν με αφορούσε. Σε ποιον να μιλήσω το 1994 στη Θεσσαλονίκη; Ένιωθα τελείως μόνος. Τώρα έχουμε τη δυνατότητα μέσω του Internet να κάνουμε παιδιά στα 14 να νιώσουν πολύ λιγότερο μόνα από ό,τι ένιωθα εγώ τότε και πρέπει να το κάνουμε. Είναι χρέος μας».