Μια άγνωστη ιστορία, που αποτυπώνει τη σεμνότητα και τον τρόπο με τον οποίο η Μάρω Κοντού αντιμετώπιζε τη δημόσια αναγνώριση, αφηγήθηκε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης. Ο κριτικός κινηματογράφου, καλεσμένος το βράδυ της Παρασκευής 17 Ιουλίου 2026 στην εκπομπή «Ένας κι Ένας» του ΕΡΤnews, θυμήθηκε τη συζήτηση που είχε με τη σπουδαία ηθοποιό, όταν της πρότειναν να τιμηθεί για τη συνολική προσφορά της στον ελληνικό κινηματογράφο.

Διαβάστε: Αποκαλυπτικός ο Νικήτας Κακλαμάνης για την Μάρω Κοντού: "Πάλεψε δύο χρόνια μόνη της με τον καρκίνο, αλλά έφυγε όρθια και με αξιοπρέπεια" (Βίντεο)


Ορέστης Ανδρεαδάκης: Η πρόταση για το τιμητικό βραβείο στη Μάρω Κοντού

«Θέλαμε να της δώσουμε βραβείο για τη συνολική της προσφορά στον κινηματογράφο», ανέφερε αρχικά ο Ορέστης Ανδρεαδάκης. Η απάντηση της Μάρως Κοντού τον αιφνιδίασε. «Και μου λέει: “Γιατί; Τι έχω κάνει εγώ; Γιατί δεν παίρνει βραβείο μια γυναίκα που δουλεύει σε ένα σούπερ μάρκετ;”». Ο ίδιος προσπάθησε να της εξηγήσει τη σημασία της διαδρομής της και την επίδραση που είχε η δουλειά της στο κοινό. «Της λέω: “Μάρω, έχεις κάνει όλες αυτές τις ταινίες, έχεις δώσει χαρά, έχεις εκπαιδεύσει κόσμο”».


«Τότε θα μου δώσετε κι εμένα»

Η Μάρω Κοντού, ωστόσο, επέμεινε στη δική της θέση. «Όταν δώσετε ένα βραβείο σε αυτή τη γυναίκα που δουλεύει στο σούπερ μάρκετ, τότε θα μου δώσετε κι εμένα», του απάντησε. Η ιστορία αυτή, λίγες ημέρες μετά τον θάνατό της σε ηλικία 92 ετών, φωτίζει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της. Παρά τη μεγάλη πορεία της στο θέατρο και τον κινηματογράφο, δεν θεωρούσε τη διασημότητα μέτρο ανθρώπινης αξίας ούτε αντιμετώπιζε τις διακρίσεις ως κάτι αυτονόητο.


Η φράση που αποκάλυψε το πραγματικό της μέγεθος

Η αναφορά της στη γυναίκα που εργάζεται σε ένα σούπερ μάρκετ δεν ήταν απλώς μια έκφραση ταπεινότητας. Ήταν ένας τρόπος να υπενθυμίσει ότι πίσω από κάθε καθημερινή εργασία υπάρχει κόπος, αξιοπρέπεια και μια προσφορά που συνήθως μένει χωρίς χειροκρότημα. Και ίσως αυτή η απάντηση να αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος της Μάρως Κοντού περισσότερο από οποιαδήποτε τιμητική διάκριση: ακόμη και όταν της έδειχναν το βάθρο, εκείνη κοιτούσε προς τον άνθρωπο που κανείς δεν σκεφτόταν να τιμήσει.