Σε μια συγκινητική ανάρτηση για τον σύζυγό της προχώρησε η Βούλα Πατουλίδου με αφορμή την ονομαστική της εορτή σήμερα, Κυριακή (26/07). Η χρυσή Ολυμπιονίκης, με μια ανάρτηση στο Instagram περιέγραψε πώς είναι η ζωή χωρίς τον σύζυγό της, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από ένα χρόνο. «Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις… Ένας χρόνος… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα», σημείωσε αρχικά η χρυσή Ολυμπιονίκης. Στη συνέχεια, περιγράφοντας τα συναισθήματά της αναφέρθηκε στο τραγούδι της Άλκηστη «Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα», προσθέτοντας: «Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή».

Διαβάστε: Βούλα Πατουλίδου για την απώλεια του συζύγου της: "Το πένθος είναι μη διαχειρίσιμο γιατί είναι μη αναστρέψιμο - Δεν έχω το κουράγιο να στολίσω" (Βίντεο)

Η ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου

«Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις… Ένας χρόνος… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα. Γιατί ο χρόνος δεν νικά την αγάπη. Απλώς μαθαίνει στον άνθρωπο να κρύβει τον πόνο του», έγραψε στην αρχή της ανάρτησής της.

«Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ. Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου.

Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο. 'Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;'. Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση.

Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ' ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: 'Πατουλίδου, σ' αγαπώ'. Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά».