Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ ανήκει στις ηθοποιούς που δεν χωρούν εύκολα σε μόνο μία εικόνα. Είναι ένας καλλιτεχνικός χαμαιλέοντας, μια παρουσία που μεταμορφώνεται κάθε φορά ανάλογα με τον ρόλο, τη συνθήκη και την ενέργεια της στιγμής. Μπορεί να γίνει ντίβα, απρόσιτη σταρ, κολλητή φίλη, ρομαντική ύπαρξη ή γυναίκα της διπλανής πόρτας, χωρίς ποτέ να χάνει την προσωπική της αλήθεια.Ίσως αυτή ακριβώς η ικανότητα μεταμόρφωσης να εξηγεί και τη διάρκεια της πορείας της στο θέατρο και στην τηλεόραση. Σήμερα περιγράφει τον εαυτό της σε μια μεταβατική περίοδο. Οι δύσκολες καταστάσεις των τελευταίων χρόνων και η απώλεια του πατέρα της την ανάγκασαν να αναπροσαρμοστεί και να ξαναβρεί τον εαυτό της σε μια καινούργια φάση ζωής. Όμως, αυτή η διαδικασία δεν την άφησε καθηλωμένη. Αντίθετα, αισθάνεται πιο ανάλαφρη, πιο χαρούμενη και πιο καθαρή ως προς όσα θέλει.

Η Τέχνη παραμένει η μεγάλη της σταθερά, η φλόγα που της επιτρέπει να εκφράζεται, να επικοινωνεί με το κοινό και να κατανοεί βαθύτερα ακόμα και τις προσωπικές της σχέσεις.Η φετινή σεζόν τη βρίσκει να συνεχίζει την επιτυχημένη κωμωδία «Μπαμπάδες με ρούμι». Παράλληλα, επιλέγει να επενδύσει στον εαυτό της: Θέλει να μάθει μια ξένη γλώσσα, να επιστρέψει πιο πειθαρχημένα στον διαλογισμό, να συνεχίσει τη σωστή διατροφή, την άσκηση και τον χορό. Κυρίως, θέλει να μην επιτρέπει στις κακές σκέψεις και στα «κακά σενάρια» να την κρατούν ξύπνια, όπως δηλώνει στα «Π».

Η ίδια αναγνωρίζει ότι υπήρξε ανέκαθεν ευαίσθητη και έντονα συναισθηματική. Παλαιότερα μπορούσε να αναλύει ένα γεγονός για ημέρες, να το αναμασά και να γίνεται, όπως λέει με αυτοσαρκασμό, «drama queen». Η εμπειρία, όμως, έφερε ωριμότητα. Σήμερα γνωρίζει καλύτερα το ταλέντο, την αποτελεσματικότητα και την αξία της, μπορεί να μπει ευκολότερα στη θέση του άλλου και να μην παίρνει τα πάντα τόσο προσωπικά.

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ για τους ρόλους, την Τέχνη και τον έρωτα

Αυτή η ωριμότητα έχει αλλάξει και την υποκριτική της ταυτότητα. Δηλώνει ξεκάθαρα πως τώρα παίζει καλύτερα. Έχει αποκτήσει «κλειδιά», τεχνικές και την ησυχία να βγαίνει από μια κατάσταση όταν χρειάζεται. Το παλιό τρακ, που κάποτε μπορούσε να επηρεάσει ακόμα και παραστάσεις, δεν έχει πια την ίδια δύναμη. Η εξέλιξή της ως ανθρώπου έχει γίνει εξέλιξη ως ηθοποιός. Και αυτή η εξέλιξη αντανακλάται στους ρόλους που επιλέγει: «Έτσι έχω γίνει καλύτερη ηθοποιός, με προσεγγίζουν πιο ώριμοι σκηνοθέτες και συγγραφείς για πιο ώριμους ρόλους, για πιο “μεστωμένους”, για πιο “ψωμωμένους”. Δεν έχω τις ανάλαφρες νοικοκυρές ή τις χαριτωμένες νεαρές, που είναι πρώτο επίπεδο που έκανα, είτε στην τηλεόραση είτε σε κομμωτήριο», τονίζει.

Παράλληλα, μιλά ανοιχτά για την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο γράφονται οι γυναικείοι ρόλοι στην Ελλάδα. Μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας δεν είναι υποχρεωτικά μητέρα, σύζυγος ή συμπληρωματικός χαρακτήρας. Μπορεί να είναι αυτεξούσια, επαγγελματίας, φίλη, ερωτευμένη, μοναχική, δυνατή ή ευάλωτη. Η ίδια, επειδή δεν επέλεξε την οικογένεια και τα παιδιά ως αποστολή της, αισθάνεται ότι μπορεί να εκπροσωπήσει και άλλες γυναίκες που ακολουθούν διαφορετικές διαδρομές.

Για την Κωνσταντίνα, η Τέχνη έχει τη δύναμη να ανοίγει ορίζοντες. Θέατρο, βιβλία και κάθε μορφή δημιουργίας καλλιεργούν τη φαντασία, την κρίση και την ενσυναίσθηση. Μας βοηθούν να γνωρίσουμε τον άλλον, τον μετανάστη, τον διαφορετικό, τον άνθρωπο που βρέθηκε στη «λάθος πλευρά» μιας ιστορικής συγκυρίας. Η Τέχνη, υποστηρίζει, μπορεί να φωτίσει τον ρατσισμό, τον φασισμό, την καταπίεση και τις κοινωνικές ανισότητες, πριν αυτές γίνουν καθημερινότητα.

Αν δεν ήταν ηθοποιός, θα επέλεγε πιθανότατα κάτι ανθρωπιστικό. Έχει ασχοληθεί με παιδιά με αναπηρίες και έχει γνωρίσει από κοντά τη δύναμη ανθρώπων που συχνά η κοινωνία αντιμετωπίζει μέσα από την αδυναμία τους. Η ανάγκη της να βοηθά τους άλλους μοιάζει να είναι ακόμα ένα κομμάτι της καλλιτεχνικής της ταυτότητας.

Στον έρωτα, πάντως, παραδέχεται πως συχνά αποσυντονιζόταν. Έχει ερωτευτεί πολλές φορές, αλλά σήμερα προτιμά να είναι καλά με τον εαυτό της και τους φίλους της παρά να διατηρεί μια σχέση μόνο και μόνο για να υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά, ελπίζει σε μια όμορφη, ώριμη σχέση.

Από τις σημαντικότερες αναμνήσεις της ξεχωρίζει τη θεατρική επιτυχία «Μάνα, θα πάω στο Χόλιγουντ», ένα έργο που συνδύαζε θέατρο, μουσική, χορό και ασταμάτητη επικοινωνία με το κοινό: «Ήταν μια ευτυχής συγκυρία όλων των θεμάτων, με τον Θανάση Αλευρά, τον συμπαίκτη μου και αγαπημένο μου φίλο, με τον Αντώνη Κρόμπα, τον Τζερόμ Καλούτα και την Ελένη Ροδά. Ήταν ένα καθημερινό γλέντι, γιατί συνδυάζαμε καλό θέατρο, μουσική, χορό - εγώ χόρευα και έκανα και pole dance», θυμάται.

Από την τηλεόραση, ιδιαίτερη θέση έχει η «Εθνική Ελλάδος», όπου υποδύθηκε μια γυναίκα με σύζυγο φασίστα και ένα παιδί που ακολουθούσε τα βήματά του. Ήταν ένας ρόλος που την έφερε αντιμέτωπη με τον φόβο της για τον φασισμό και το «σκοτάδι της ψυχής». Η προσωπική της διαδρομή δείχνει ότι η μεταμόρφωση δεν αφορά μόνο τη σκηνή. Είναι ένας τρόπος ζωής: να αφήνει πίσω ό,τι τη βαραίνει, να κρατά όσα την εξελίσσουν και να επιστρέφει κάθε φορά στην Τέχνη με περισσότερη ελευθερία, αυτογνωσία και διάθεση για επικοινωνία με το κοινό και με τον εαυτό της.

Σημειώνεται πως η Κωνσταντίνα Μιχαήλ θα παίζει στην παράσταση «Μπαμπάδες με ρούμι» Παπαθανασίου- Ρέππα για 5η χρονιά στο θέατρο ΑΛΙΚΗ

*Δημοσιεύθηκε στα "Παραπολιτικά"