Η Κατερίνα Τσιρίδου είναι μια «εκρηκτική» ύπαρξη, μια τραγουδίστρια η οποία «τα σπάει», όταν παίρνει ειδικά το μπαγλαμαδάκι της και τραγουδάει. Όμως, ταυτόχρονα, κουβαλάει και πολλή σκέψη μέσα στην καρδιά της και όλα αυτά βγαίνουν στο τραγούδι, αλλά και στα βιβλία που γράφει. Στη συνέντευξή της για τα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ» 90,1 FM μίλησε για την καλλιτεχνική και συγγραφική της δημιουργία, αλλά και για θέματα αυτοπεποίθησης, για την προσωπική της πορεία και για την εμπειρία της από το εξωτερικό.

Κατερίνα Τσιρίδου: «Είμαι περίπου 100 κιλά όλη μου τη ζωή – Με έσωσε το ρεπερτόριο»


Δεν σε ένοιαξε ποτέ ότι «εγώ θα πάω να τραγουδήσω το βράδυ, άρα πρέπει να έχω ένα συγκεκριμένο στυλ, να είμαι κάπως», δηλαδή να φροντίσω τη σιλουέτα μου, να αρχίσω να βγάζω φωτογραφίες στο Ίντερνετ, όλα αυτά που συνοδεύουν τώρα πια το τραγούδι;

Όχι. Εγώ είμαι περίπου 100 κιλά, συν-πλην, όλη μου τη ζωή. Μάλλον μόλις έμεινα έγκυος στον γιο μου τον μεγάλο, που ήμουνα 19, από κει και μετά πάχυνα και δεν τα έχασα ποτέ. Πάω 90, ξαναπάω 100, εκεί είμαι, αλλά γενικά τριψήφιο νούμερο. Δεν με ενδιέφερε αυτό, μου στάθηκε εμπόδιο ορισμένες φορές, γιατί, όταν είσαι εσύ 100 κιλά και δίπλα σου είναι μια με ένα μίνι εδώ κι ένα στήθος έξω, έτσι ωραίο, ε, ο άλλος σου λέει: «Τι τη θέλετε αυτήν; Έχουμε αυτήν εδώ». Βέβαια, εμένα με έσωσε το ρεπερτόριο, γιατί στο δικό μας ρεπερτόριο είμαστε όλοι καθιστοί και δεν έχεις να επιδείξεις μπούτι και τα λοιπά, πρέπει να μπορείς να τα πεις.

Μου κάνει εντύπωση το εξής: Ξεχειλίζεις από αυτοπεποίθηση. Δεν ξέρω αν αυτό το είχες πάντα ή το προσπάθησες.

Το είχα πάντα, δεν ξέρω πού το βρήκα, πού το κονόμησα, αλλά το είχα.

Επειδή έγραψες το βιβλίο «Επαγγελματίας χοντρή», πες μου τι είναι αυτό; Γιατί θεώρησες ότι θες να το γράψεις και μάλιστα με αυτόν τον αιχμηρό τίτλο;

Ο τίτλος είναι το πρώτο πράγμα. Όταν κάθισα κι ακούμπησα το μολύβι μου κάτω, έγραψα «Επαγγελματίας χοντρή». Δηλαδή, δεν το σκέφτηκα, ήτανε αδιαπραγμάτευτο. Είναι γιατί μια γυναίκα η οποία είναι παχύσαρκη πρέπει να κάνει φοβερή προσπάθεια για να γίνει αρεστή και αποδεκτή. Πρώτα αποδεκτή. Από τον τρόπο που πρέπει να ντυθεί, ότι δεν βρίσκει ρούχα, ότι δεν βρίσκει εσώρουχα, ότι τρώει bullying στη δουλειά της, ότι δεν χωράει στο αεροπλάνο, ότι ο άντρας της τής βάζει χέρι γιατί δεν είναι όπως ήταν όταν την πήρε και όλα αυτά, τα οποία τα βιώνω εγώ και ως τραγουδίστρια και ως μαμά - ως σύζυγος όχι. Όχι, γιατί τον πρώτο μου τον άντρα τον χώρισα πάρα πολύ γρήγορα και ο δεύτερος είναι αριστούργημα, με αγαπάει όπως και να είμαι και ήταν και αυτός που με παρότρυνε να το γράψω. Γιατί είχα διάφορες ιστοριούλες μαζεμένες και μου λέει «φτιάξ’ τα γρήγορα ένα βιβλίο».

Η Κατερίνα Τσιρίδου για το ξεκίνημα στο τραγούδι και τις εμφανίσεις στο εξωτερικό

Πώς έγινες τραγουδίστρια;

Ήθελε ο μπαμπάς μου πάρα πολύ να γίνω τραγουδίστρια, με έκανε τραγουδίστρια με το ζόρι. Ένα βράδυ, είχαμε βγει έξω, ήμουνα 18, με μέθυσε, με ανεβάσανε πάνω, εγώ «ναι, να ανέβω να τραγουδήσω». Ανέβηκα. Χωρίς να θυμάμαι τίποτα, έκλεισα δουλειά, μίλησα για μεροκάματο. Ο μπαμπάς μου με το χαμόγελο μέχρι εδώ. Την άλλη μέρα ξύπνησα το πρωί, κρατούσα ένα μωράκι -γιατί έκανα πρακτική, σπούδασα βρεφονηπιοκόμος-, το απόγευμα πήγα στη σχολή μου και το βράδυ πήγα προπόνηση και γύρισα σπίτι μου στις 9 και μου λέει η μάνα μου: «Πού είσαι και σε περιμένει η ορχήστρα στο μαγαζί να κάνετε πρόβα;». Εμένα; Δεν θυμόμουνα τίποτα και με πήρε ο μπαμπάς μου όπως ήμασταν με το αυτοκίνητο και πήγαμε στην «Παλιά μαρκίζα» και κάναμε πρόβα. Εγώ ντροπή! Και πρόσεξε: Στέλιος Βαμβακάρης, Σπύρος Λιόσης, Χάικ Γιαζιτζιάν, 16 άτομα ορχήστρα, ο ένας καλύτερος από τον άλλον, να περιμένουν εμένα. Πρώτη δουλειά, μπήκα σε μια ορχήστρα όπου πήγα το πρώτο βράδυ και ήμουνα τραλαρί τραλαρό, μες στην καλή χαρά. Όταν μου λέγαν «τραγούδα», τραγούδαγα και κοίταζα το ταβάνι, γιατί ντρεπόμουνα πάρα πολύ. Όταν μου λέγανε «κάτσε», καθόμουνα.

Είναι η ωραία πλευρά της ζωής μιας λαϊκής τραγουδίστριας αυτή που περιγράφεις, διότι είναι η λαϊκή τραγουδίστρια της σύγχρονης εποχής και όχι της παλιάς.

Έχει στοιχεία από την παλιά. Παρ’ όλα ταύτα, επειδή μπήκα κατευθείαν στα βαθιά νερά, με πολύ σπουδαίους και της παλιάς σχολής, με κατατάξανε σε αυτή τη σχολή.

Μουσική πού έμαθες; Γιατί εσύ παίζεις μπαγλαμά.

Έκανα λίγο πιάνο όταν ήμουνα πιτσιρίκι, αλλά είμαι αυτοδίδακτη.

Ούτε έκανες ποτέ φωνητική, όλο αυτό είναι δικό σου που έχεις. Και τραγούδαγες στο σπίτι από μικρό παιδί;

Ναι.

Δεν θα σε ρωτήσω για το αν έχεις κάνει ταξίδια Αμερική, Αυστραλία και τα λοιπά, όπου είναι η Ομογένεια και όπου σίγουρα έχεις πάει. Αλλά εσύ περισσότερο παίζεις στην Ευρώπη.

Στην Ευρώπη και τη Σκανδιναβία αγαπούν ιδιαιτέρως το ρεμπέτικο. Δηλαδή, αν πας να τους κάνεις Greek night, θα σε κράξουνε, γι’ αυτό και δεν παίζουμε σε Έλληνες. Τα θέατρα και τις σκηνές τα γεμίζουμε με ξένους.

Υπάρχουν άλλα είδη τραγουδιού στα οποία θα ήθελες να μπεις και να τραγουδήσεις ή θέλεις να μείνεις μόνο στο ρεμπέτικο;

Το κάνω, όλα τα κάνω, γιατί τα έχω μέσα μου τα τραγούδια και τα αγαπώ. Αγαπώ την καλή μουσική, απλώς εμένα το σαράκι μου είναι το ρεμπέτικο.

*Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά