Ανέκρουσε πρύμναν μέσα στο Σαββατοκύριακο η κυβέρνηση στο ζήτημα του πλαφόν στα ενοίκια για συγκεκριμένες κατηγορίες ακινήτων (χαμηλής ποιότητας και ενεργειακής απόδοσης), μετά τις έντονες αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν και δημιούργησαν την αίσθηση ότι το πλαφόν θα μπορούσε να επιβληθεί οριζόντια σε όλα τα ακίνητα που μισθώνονται. Η σχετική πρόταση που περιλαμβάνεται στο σχέδιο διαβούλευσης αναφορικά με την Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική 2026-2035 διαψεύδεται «κατηγορηματικά» από πηγές του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής, που χθες αποσαφήνιζαν ότι δεν εξετάζεται και δεν προτίθεται να εφαρμοστεί οποιοδήποτε σύστημα διοικητικού καθορισμού ή ανώτατου ορίου στις τιμές των μισθώσεων.

Εξηγώντας το σκεπτικό τους, οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι η διεθνής εμπειρία από χώρες που υιοθέτησαν παρεμβάσεις αυτού του τύπου είναι σύνθετη και τα αποτελέσματα συχνά αμφιλεγόμενα. Σε αρκετές περιπτώσεις έχουν καταγραφεί παρενέργειες, όπως η μείωση της προσφοράς κατοικιών προς ενοικίαση, η αναστολή επενδύσεων στην κατοικία και η επιδείνωση της ποιότητας του διαθέσιμου οικιστικού αποθέματος.

Επιπλέον -όπως εξηγούν- η ελληνική στεγαστική αγορά παρουσιάζει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που καθιστούν τέτοιου είδους παρεμβάσεις ακόμη πιο προβληματικές, παραπέμποντας στο γεγονός ότι το μέσο δηλωμένο μίσθωμα στα «βιβλία» της φορολογικής διοίκησης παραμένει σε επίπεδα που δεν αντανακλούν πλήρως την πραγματική εικόνα της αγοράς, γεγονός που καταδεικνύει την έκταση του φαινομένου της υποδήλωσης μισθωμάτων. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η επιβολή διοικητικών περιορισμών θα μπορούσε να ενισχύσει περαιτέρω την αδήλωτη οικονομία, αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της προσιτής στέγασης, ισχυρίζονται στο υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής.

Τονίζεται δε ότι «σε κάθε περίπτωση, η θέσπιση ρυθμιζόμενου ενοικίου στο πλαίσιο της κοινωνικής κατοικίας δεν πρέπει να συγχέεται με την επιβολή πλαφόν σε ιδιωτικά ακίνητα». Η κυβερνητική πολιτική για τη στέγαση, σημειώνουν οι ίδιες πηγές, επικεντρώνεται στην αύξηση της προσφοράς κατοικιών, στην αξιοποίηση κλειστών ακινήτων, στην ενίσχυση της κοινωνικής και προσιτής κατοικίας, στη διευκόλυνση της πρόσβασης των νέων σε ιδιόκτητη κατοικία και στη στήριξη των ενοικιαστών μέσω στοχευμένων μέτρων. «Η αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης απαιτεί διαρθρωτικές παρεμβάσεις που αυξάνουν το διαθέσιμο στεγαστικό απόθεμα και όχι διοικητικό καθορισμό τιμών», καταλήγουν οι σχετικές διευκρινίσεις.

Διαβάστε περισσότερα στο iapogevmatini.gr