Δεν υπάρχει αμφιβολία πως στη χώρα οι εξελίξεις τρέχουν σε ασυνήθιστα γρήγορο τέμπο, επιτείνοντας την πολιτική ρευστότητα και αφήνοντας πεδίο δόξης λαμπρό για σενάρια και σχέδια ενόψει εκλογών, αλλά για την επόμενη μέρα. Η ρευστότητα και η κινητικότητα των ημερών είναι ένας δύσκολος συνδυασμός τριών συνιστωσών, που δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο, ούτε την κυβέρνηση ούτε τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η πρώτη συνιστώσα έχει να κάνει με τις δραματικές και απρόβλεπτες εξελίξεις στον πόλεμο στο Ιράν. Παρά την εύθραυστη ανακωχή, οι γεωπολιτικές ασύμμετρες απειλές ελλοχεύουν για τη χώρα μας. Η δεύτερη έχει να κάνει με την οικονομική κατάσταση, καθώς αφενός οι επιπτώσεις του πολέμου αναμένονται σκληρές και αφετέρου τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας επιτείνουν την αβεβαιότητα για το αύριο. Η τρίτη συνιστώσα έχει να κάνει με τα ανοιχτά μέτωπα τόσο του ΟΠΕΚΕΠΕ όσο και των υποκλοπών, την ώρα μάλιστα που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Μια συνιστώσα που βάζει δύσκολα στην κυβέρνηση και δίνει έδαφος στην αντιπολίτευση για κλιμάκωση της μετωπικής αντιπαράθεσης. Ήδη οι πρώτες δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν εν μέρει τις αλλαγές που κυοφορούνται. Και λέμε «εν μέρει», γιατί δεν είναι δυνατόν να προβλέψουν τόσο τις νέες τάσεις που διαμορφώνονται ή αναμένονται με την εμφάνιση κομμάτων όσο και με τα σενάρια που επανέρχονται με όλες τις παραλλαγές.

Συνοψίζουμε: Τα σενάρια για τις εκλογές έχουν αβγατίσει. Η σταθερή επωδός του πρωθυπουργού ότι αυτές θα γίνουν στην ώρα τους, δηλαδή το 2027, ναι μεν επαναλαμβάνεται, αλλά συνοδεύεται πλέον πιο έντονα από σενάρια πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Κατά των πρόωρων εκλογών τάσσονται ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας και ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ ζητεί εκλογές τώρα. Την ίδια στιγμή, στελέχη της πλειοψηφίας προκρίνουν σενάρια πρόωρων εκλογών ως τρόπο «φυγής προς τα εμπρός»… Με βάση όλα αυτά, τα επικρατέστερα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι είτε να γίνουν εκλογές άμεσα, πιθανόν τον προσεχή Ιούνιο, είτε να προκηρυχθούν το φθινόπωρο, μετά τη ΔΕΘ. Και στο βάθος, πάντα, το 2027… Με πιθανή έκβαση τη μη επίτευξη αυτοδυναμίας της ΝΔ στις πρώτες εκλογές, αναζωπυρώνονται και τα σενάρια περί μετεκλογικών συνεργασιών, συσχετισμών και ελιγμών. Ναι μεν δεν έρχονται για πρώτη φορά στην επικαιρότητα, αλλά όσο πλησιάζουμε στην κάλπη, φαίνεται να αποκτούν ειδικό βάρος. Συνοψίζουμε κι εδώ: Αλλαγή στην ηγεσία της ΝΔ «εν κινήσει», με απομάκρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως προϋπόθεση για πιθανότητα μετεκλογικών συνεργασιών, κυρίως με το ΠΑΣΟΚ. Το σενάριο αυτό εκφράζει περισσότερο επιθυμία, καθώς το τρωτό σημείο του είναι το πώς μπορεί να γίνει αυτό. Μοιάζει αδύνατο προεκλογικά. Μια άλλη παραλλαγή βασίζεται στο δυσμενές κλίμα που επικρατεί τα τελευταία 24ωρα στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, απόρροια της έκθεσης της Ευρωπαίας εισαγγελέως Κοβέσι, με το θέμα της άρσης ασυλίας να προκαλεί εσωκομματικές αναταράξεις. Αναπτύσσονται φήμες για μετεκλογική μετατόπιση βουλευτών και πολιτευτών της ΝΔ -που δεν θα έχουν ελπίδες να επανεκλεγούν λόγω μειωμένων ποσοστών της ΝΔ- και πιθανή ένταξή τους στο υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά, με παράλληλη μεταλλαγή της ΝΔ σε ένα «κεντρώο κόμμα Μητσοτάκη»! Το τρίτο σενάριο απηχεί απόψεις κύκλων που θα επιθυμούσαν την αποφυγή αδιεξόδου μετεκλογικά και μετάβαση σε καθεστώς αστάθειας, προωθώντας την ιδέα μιας οικουμενικής κυβέρνησης, με τεχνοκράτη πρωθυπουργό - έχει ακουστεί το όνομα του διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα. Στην περίπτωσή του όμως, όπως όλα δείχνουν, επίκειται ανανέωση της θητείας του.

Κι ενώ η κυβέρνηση δοκιμάζεται, σε ένα σκηνικό ρευστότητας και αβεβαιότητας, με την κοινή γνώμη να δυσπιστεί, το μόνο σενάριο που δεν «παίζει» είναι η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πολιτικής λύσης από το χώρο της αντιπολίτευσης. Εκεί τα πράγματα παραμένουν σε καθεστώς πολυδιάσπασης και σκληρού ανταγωνισμού. Το ΠΑΣΟΚ, μετασυνεδριακά, προτάσσει εκ νέου τον στόχο για πρωτιά με μία ψήφο διαφορά, αλλά μένει να αποδειχτεί πώς αυτό συμβιβάζεται με το αίτημα για εκλογές εδώ και τώρα. Το «κόμμα Τσίπρα» εξαγγέλλεται από τον πρώην πρωθυπουργό για τον Σεπτέμβριο, με σαφείς διαχωριστικές γραμμές από το ΠΑΣΟΚ, σε τροχιά που προοιωνίζεται σκληρή αναμέτρηση για τη δεύτερη θέση. Το κόμμα Καρυστιανού εξαγγέλθηκε -μένουν τα υπόλοιπα, δηλαδή πρόσωπα, πρόγραμμα, ιδεολογία κ.λπ.-, αλλά κανείς δεν είναι σε θέση να ανιχνεύσει προθέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται δορυφορικά πλέον στη σκιά της ίδρυσης του κόμματος Τσίπρα. Στον αντίποδα, όλα δείχνουν ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα επιχειρήσει τη σύσταση κόμματος, προσθέτοντας μία ακόμη παράμετρο στους σχηματισμούς δεξιά της ΝΔ, όπου όλοι ανταγωνίζονται όλους. Τίποτα δεν δείχνει προς το παρόν ότι ενόψει εκλογών, όποτε αυτές γίνουν, οι διεργασίες στην αντιπολίτευση θα φέρουν ίχνη έστω μιας σοβαρής πρότασης εναλλακτικής διακυβέρνησης του τόπου. Αν και ο κοινός παρονομαστής όλων είναι η επωδός «να ηττηθεί ο Μητσοτάκης», την ίδια ώρα οι διαφορές μεταξύ τους παραμένουν βαθιές. Κοντολογίς, σε καθεστώς ρευστότητας, τα αντιπολιτευτικά σχήματα παραμένουν μέρος του προβλήματος και όχι μιας κάποιας λύσης.


Δημοσιεύθηκε στο Καρφί.