Η Ασημίνα Σκόνδρα, βουλευτής Καρδίτσας της Νέας Δημοκρατίας, έχει πάντα ως σταθερό σημείο την κοινωνικότητα και την προσφορά, στοιχεία που πηγάζουν από μια ξέγνοιαστη παιδική ηλικία, με οικογένεια δεμένη και σπίτι πάντοτε ανοιχτό. Αγαπάει τον χορό, τα χόμπι της και τη μαγειρική, αλλά ο πιο πολύτιμος χρόνος είναι εκείνος που περνά με τα εγγονάκια της, αν και πλέον, λόγω πολιτικών καθηκόντων, είναι περιορισμένος. Η κ. Σκόνδρα μιλά στα «Π» για τον γάμο της, για τις καλές και τις κακές στιγμές και για την έκπληξη που θα ετοίμαζε για τον πρωθυπουργό.

Διαβάστε: Κωνσταντίνα Καραμπατσώλη στα "Παραπολιτικά": Τα σεξιστικά σχόλια προσβάλλουν αυτούς που τα απευθύνουν (Βίντεο)

Η συνέντευξη της Ασημίνας Σκόνδρα στα Παραπολιτικά και στη Σάσα Σταμάτη

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Τα παιδικά μου χρόνια στη Δαύλεια, μια κωμόπολη της Βοιωτίας, ήταν υπέροχα. Όταν τα σκέφτομαι, εκτός από νοσταλγία, νιώθω πολύ τυχερή. Γονείς που κάθε παιδί θα ήθελε. Απλότητα, αγάπη, ξεγνοιασιά, ασφάλεια, αξίες και, φυσικά, κανένας δεν μου χαλούσε τα χατίρια. Θυμάμαι γειτονιές ανοιχτές, παιχνίδι έξω μέχρι να νυχτώσει κι αμέσως μετά, στην πλατεία με τις παρέες του πατέρα μου. Μεγάλη και δεμένη οικογένεια και το σπίτι μας πάντοτε ανοιχτό, με ατελείωτα τραπέζια και πολλούς επισκέπτες και φιλοξενούμενους. Οι γονείς μου με δίδαξαν να σέβομαι τους ανθρώπους, να διεκδικώ το δίκιο μου, να μη φοβάμαι τη δουλειά, να κάνω φίλους και να τους εκτιμώ, να μην κάνω ποτέ κακό, αντίθετα, να βοηθώ και να συμπαραστέκομαι, στον βαθμό που μπορώ, σε όποιον έχει ανάγκη.

Τι θέλατε να γίνετε όταν ήσασταν πιτσιρίκα;

Να σας πω την αλήθεια, πέρασα πολλές φάσεις! Στην αρχή ήθελα να γίνω… πρόεδρος στο χωριό. Στη συνομήλικη παρέα μου ήμουν ο αρχηγός και μάλλον είχαν πάρει τα μυαλά μου αέρα! Μετά αποφάσισα να γίνω αστροναύτης. Εφταιγε η φαντασία μου και η περιέργεια για το άγνωστο, που με προκαλούσε και με γοήτευε. Αργότερα, κατέληξα ότι θα γινόμουν δικαστικός, γιατί πίστευα ότι θα ήμουν πολύ δίκαιη. Εντέλει, για αλλού εγώ ξεκίνησα και αλλού η ζωή με πήγε. Πάντως, το σταθερό σημείο όλων των επιλογών ήταν η κοινωνικότητα και η προσφορά.

Πώς γνωριστήκατε με τον σύζυγό σας;

Είχα 4 μήνες που εργαζόμουν ως συμβασιούχος στον Οργανισμό Βάμβακος, όταν εκείνος πρωτοήλθε ως νέος γεωπόνος στην υπηρεσία. Μάλιστα, εγώ ήμουν εκείνη που τον υποδέχτηκε. Πού να φανταστώ ότι ήταν και το πεπρωμένο μου. Εγώ πολύ μικρή, 18 και κάτι, εκείνος πιο ώριμος, είχε την εμπειρία και τον τρόπο να με κάνει να τον ερωτευτώ. Μέσα σε έναν χρόνο κάναμε σχέση, αρραβωνιαστήκαμε και παντρευτήκαμε! Έτσι βρέθηκα και νύφη στην Καρδίτσα, όπως και τη δική μου πατρίδα. Και δεν σας λέω πόσα χρόνια είμαι παντρεμένη, γιατί έχω χάσει πια τον λογαριασμό. Μια ζωή μαζί με τον Χρήστο Σκόνδρα, φτιάξαμε μια όμορφη οικογένεια και είναι πάντοτε δίπλα μου, στήριγμά μου, αλλά και ο πιο αυστηρός κριτής μου.

Μαγειρεύετε πολύ καλά. Αν καλούσατε τον πρωθυπουργό για φαγητό, τι θα του μαγειρεύατε;

Δεν μου αρέσει να παινεύομαι, όμως κατά γενική ομολογία είμαι καλή μαγείρισσα. Και παρόλο που πια δεν έχω τον χρόνο να μαγειρεύω συχνά και τις πιο πολλές φορές φτιάχνω κάτι γρήγορο και πρόχειρο, σίγουρα η τέχνη δεν ξεχνιέται. Οπότε αν είχα τραπέζι στον πρωθυπουργό, για κυρίως πιάτο θα έφτιαχνα μία από τις σπεσιαλιτέ μου, κυνήγι στιφάδο. Δεν θα τον προειδοποιούσα, θα ήταν έκπληξη. Γιατί αν τον ρωτούσα, το πιο πιθανό θα ήταν να μου ζητούσε κάτι πιο ελαφρύ. Για καλό και για κακό, όμως, θα είχα φροντίσει και για πολλές σαλάτες και για κανένα ψητό. Πάντως, από το σπίτι μου δύσκολα θα φύγει κανείς νηστικός!

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής σας;

Οι δύσκολες στιγμές σίγουρα εν μέρει σε διαμορφώνουν. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει λυγίσει κάποιες στιγμές. Σε μένα αυτό συνέβη δύο φορές. Η πρώτη όταν τελείως ξαφνικά κινδύνεψε η ζωή της κόρης μου από τοξικό σοκ λόγω βαριάς τροφικής δηλητηρίασης. Ήμουν στην Καρδίτσα, εκείνη στην Αθήνα και από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα μπροστά σε μια ακραία τραγική κατάσταση. Ευτυχώς η Παναγιά βοήθησε τον νεανικό της οργανισμό να το ξεπεράσει και μάλιστα πολύ γρήγορα. Το δεύτερο γεγονός που σημάδεψε τη ζωή μου ήταν η απώλεια του πατέρα μου, ο οποίος ήταν σχετικά νέος, πολύ γερός και δυνατός και τελείως απρόσμενα υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία. Κάναμε τα πάντα, αλλά δυστυχώς τον χάσαμε.

Χορεύετε; Ποιος είναι ο αγαπημένος σας χορός;

Χορεύω και μάλιστα πολύ! Ως κλασική Ελληνίδα, δεν γίνεται να μην αγαπώ τον χορό. Έχω μάλιστα ιδιαίτερη αδυναμία στους παραδοσιακούς χορούς, γιατί έχουν ψυχή και ιστορία. Και πιστεύω ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου φαίνεται πολύ από το πώς χορεύει. Χορεύω λοιπόν τα πάντα και το απολαμβάνω.

Έχετε χόμπι;

Φυσικά και έχω. Μου αρέσει η χειροτεχνία, το κέντημα, η ραπτική. Με εμπνέει να βλέπω να δημιουργείται κάτι από το μηδέν. Με τέτοιες ασχολίες συγκεντρώνομαι, ηρεμώ και αποφορτίζομαι. Αν και, μεταξύ μας, έχω χρόνια να πιάσω βελόνα λόγω έλλειψης χρόνου. Κανένα κουμπί και κανένα στρίφωμα ράβω μόνο, στην ανάγκη. Μου αρέσει όμως πολύ και η ανθοκομική.

Μιλήστε μας για τα εγγονάκια σας. Τι κάνετε μαζί τους;

Όταν αποκτάς εγγόνια, καταλαβαίνεις τι εστί έρωτας. Ξαναγίνεσαι παιδί. Ξαναγίνεσαι μαμά και ένα κομμάτι του μυαλού σου είναι πάντοτε σε αυτά. Νιώθω τύψεις, γιατί δεν έχω πολύ χρόνο να τους αφιερώσω και δεν ξέρω αν αυτή είναι η αιτία που τα κακομαθαίνω. Δεν τους χαλάω ποτέ χατίρι και ό,τι τους αρνούνται οι γονείς τους το ζητούν από μένα. Μαλώνω βέβαια με τις κόρες μου, αλλά τελικά περνάει το δικό μας. Άλλωστε, τέσσερα εκείνα και μία εγώ, είμαστε και περισσότεροι. Ο Χρήστος μας, που είναι και το μοναδικό αγόρι, με βάζει να παίζουμε κλέφτες και αστυνόμους και το πάθος του είναι τα αυτοκίνητα. Στα κορίτσια, πάλι, εκτός από το παιχνίδι και τις βόλτες, αρέσει να τους διηγούμαι ιστορίες. Τους λέω διάφορες, άλλες αληθινές κι άλλες φανταστικές, και πάντα προσπαθώ μέσα από αυτές να τους περνάω μηνύματα και αξίες.

Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά