Η "αποκαθήλωση" της Μαρίας Καρυστιανού, το "Λάρισα ερχόµαστε" και η δήλωση της Έρης Ρίτσου

Από τη "Μάνα των Τεµπών" στο "Λάρισα ερχόµαστε!"

Πολιτική είναι η διαχείριση των συµβόλων». Την εµβληµατική αυτή φράση του αείµνηστου Φρανσουά Μιτεράν, πρώην προέδρου της Γαλλικής ∆ηµοκρατίας, αν την είχαν κάνει εικόνισµα στο κόµµα Ελπίδα για τη ∆ηµοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, θα απέφευγαν πολλές επικοινωνιακές κακοτοπιές και αχρείαστες γκάφες. Τελευταίο κρούσµα επικοινωνιακής αφασίας και έλλειψης αίσθησης της πραγµατικότητας, διά της µη σοβαρής διαχείρισης των συµβόλων, ήταν µία φωτογραφία σέλφι που ανέβασε µες στην τρελή χαρά η Μ. Καρυστιανού, την ώρα που βρισκόταν καθ’ οδόν µε αυτοκίνητο, µαζί µε µια άλλη κυρία, µε προορισµό τη Λάρισα.

Η επίµαχη φωτογραφία έφερε τη λεζάντα «Λάρισα ερχόµαστε!», θυµίζοντας τους καλλιτέχνες των πανηγυριών που µε ακριβώς την ίδια ατάκα διαφηµίζουν τις εµφανίσεις τους πριν από κάθε προγραµµατισµένη εκδήλωσή τους. Πάλι καλά που η Μαρία Καρυστιανού µαζί µε τη συνεπιβάτισσά της δεν έγραψαν και το κλασικό: «Θα γίνει χαµός».

∆εν ξέρω ποιος συµβουλεύει επικοινωνιακά τη Μ. Καρυστιανού, αλλά σίγουρα αυτή η εκτός τόπου και χρόνου επικοινωνιακή χαριτωµενιά δεν ήταν σε γνώση του Θανάση Αυγερινού, ο οποίος χθες υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου του κόµµατος Ελπίδα για τη ∆ηµοκρατία.

Αν η Μαρία Καρυστιανού είχε προορισµό τη Μύκονο, θα µπορούσα άνετα να δεχθώ µια χαρούµενη σέλφι µε λεζάντα «Μύκονοοος ερχόµαστε!». Όµως όταν πας στη Λάρισα των Τεµπών, εκεί όπου συνέβη το τραγικό σιδηροδροµικό δυστύχηµα και αυτές τις ηµέρες βρίσκεται σε εξέλιξη η σχετική δίκη, δεν µπορεί να ανεβάζεις στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης µια τέτοια φωτογραφία.

Πας σε µια περιοχή που έχει χαρακτηριστεί τόπος µαρτυρίου, θυσίας, δολοφονίας, εγκλήµατος ενός δικού σου ανθρώπου. ∆εν είναι δυνατόν να µη σου περνάει από το µυαλό ότι θα παρεξηγηθείς αν διαφηµίζεις την επίσκεψή σου στον συγκεκριµένο νοµό µε όρους «τσιριµπίµ τσιριµπόµ».

Αποκαθήλωση της Μαρίας χωρίς συγγνώμη και απολογία

Όσοι την έχουν κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, από τον Βασίλη Κοκοτσάκη μέχρι τον Θανάση Αυγερινό, καλό θα είναι να ζητάνε και μια συγγνώμη από τον κόσμο που τους πήρε στα σοβαρά. Διότι όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν «ντοπάρει» χιλιάδες συμπολίτες μας, με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους και τις προτροπές τους να είναι «με τη Μαρία και όχι με τη μαφία». Και άλλα παρόμοια λαϊκίστικα τσιτάτα που είχαν ενσωματώσει στον πολιτικό λόγο τους προκειμένου να εμφανίσουν την Καρυστιανού ως την επερχόμενη «αγία σωτήρα» της Ελλάδας.

Οι άνθρωποι αυτοί, όπως και άλλοι ακόμη που έχουν λακίσει από το συγκεκριμένο κόμμα, δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Συνέβαλαν καθοριστικά στην εξύψωση της Μαρίας Καρυστιανού και τώρα που την αποκαθηλώνουν οφείλουν να απολογηθούν και να εξηγήσουν για ποιο λόγο το κάνουν.

"Τα έψαλε" η Έρη Ρίτσου για τα "τραγελαφικά των 'κληρονόμων'"

Η μεγαλύτερη τιμή στην υστεροφημία ενός ποιητή διεθνούς ακτινοβολίας δεν είναι τα πνευματικά δικαιώματα που κληροδότησε στους απογόνους του αλλά κατά πόσον αυτοί φάνηκαν αντάξιοι ενός τέτοιου δώρου, αρνούμενοι να τα καρπωθούν με ιδιοτελή κίνητρα, επιβάλλοντας περιορισμούς και απαγορεύσεις στη μετάδοσή τους. Ευτυχώς στην Ελλάδα έχουμε ακόμη τέτοιους κληρονόμους, οι οποίοι με τη στάση τους αποδεικνύουν ότι δεν είναι κυνικοί διαχειριστές μιας διαθήκης, αλλά άξιοι απόγονοι του πατέρα και της μητέρας τους.

Και αναφέρομαι στην κυρία Έρη Ρίτσου, κόρη του σύγχρονου εθνικού μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου και της Γαρυφαλίτσας Γεωργιάδου, η οποία χθες προέβη σε μία δήλωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ήταν στο ύφος και το πνεύμα του σχολιασμού που είχαμε κάνει για την περίπτωση του Μανώλη Μητσιά.

Η κόρη του Γιάννη Ρίτσου, ο οποίος με την ποιητική σοφία του είχε οριοθετήσει τους ηθικούς κανόνες της ελεύθερης χαράς και του άνευ όρων δικαιώματος στη διασκέδαση, γράφοντας «γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, από τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε, να σμίξουμε τον κόσμο», σχολίασε το θέμα με την απαγόρευση στον Μανώλη Μητσιά να τραγουδήσει τον «Γιάννη τον φονιά» ως εξής: «Ομολογώ πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, που είχε την τύχη να έχει για γονείς δύο εξαιρετικά καλούς ανθρώπους και να εισπράξει από αυτούς άπειρη αγάπη».

«Σαν αποτέλεσμα θεωρώ πως βγήκα ισορροπημένος άνθρωπος χωρίς συμπλέγματα (πέραν αυτού που στα νιάτα μου είχε δημιουργήσει η καμπούρα μύτη μου)». «Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη γη λόγω των πράξεών μου και όχι λόγω της δημιουργίας/ προσφοράς των γονιών μου, που ανήκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου. Τα παραπάνω σκεφτόμουνα με αφορμή την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των "κληρονόμων"».