Ο θάνατος Μαζωνάκη έριξε φως στη "σέχτα των κοσµικών"

Στην κυβέρνηση καλό θα είναι να µην υποτιµήσουν την αρνητική επίδραση που έχει στην κοινή γνώµη ο θάνατος του γνωστού τραγουδιστή, Γιώργου Μαζωνάκη, σε συνδυασµό µε την άµεση ή έµµεση ανάµειξη στα παρακλάδια αυτής της ιστορίας κάποιων «γαλάζιων» παραγόντων, που φαίνεται να ήταν αναπόσπαστο κοµµάτι µιας «κοσµικής σέχτας» τσαρλατάνων ιατρών, αλµπάνηδων θεραπευτών, κοµπιναδόρων θαυµατοποιών, οι οποίοι έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν χρυσές δουλειές, χρησιµοποιώντας για «κράχτες» πλούσιους επωνύµους. Φοβισµένους απέναντι στην προοπτική του γήρατος και απελπισµένους στην ιδέα του θανάτου.

Επάνω σε αυτό το µαταιόδοξο σκηνικό της κοσµικής νοµενκλατούρας, δρουν (αποτελεσµατικά και στη βάση των άγραφων κανόνων µιας παράνοµης αλληλοκάλυψης) πολλαπλά κυκλώµατα επιτήδειων και λαµόγιων, που µε έναν επιδέξιο τρόπο καταφέρνουν στο τέλος να κάνουν προσωπικούς πελάτες όλα τα… θύµατά τους. Στην αρχή τη λύση για την «ευεξία» της ζωής την προσφέρει ο έµπορος ναρκωτικών, ο οποίος συνήθως είναι και ο ίδιος µέλος της ανωτέρας τάξης των κοσµικών σουαρέ του Κολωνακίου.

Στη συνέχεια και αφού η εφήµερη «ψυχαγωγία» γίνεται συνήθεια και βλαβερή εξάρτηση, από τους ίδιους κύκλους σκάνε µύτη οι «εναλλακτικοί» συνάδελφοι µε την ιδιότητα του «επιστηµονικού διασώστη», προτείνοντας στο τραυµατισµένο θήραµά τους ακριβές συνταγές σωτηρίας. Από «αιµοκάθαρση», για να φύγουν οι τοξικές ουσίες έως και «υπνωτισµό», για να εξαλειφθούν οι φοβίες του. Και επειδή δεν ξέρουµε αν ο χάρος είναι παιδί του θεού ή του διαβόλου, όλοι αυτοί οι «άγγελοι του θανάτου», για να καθησυχάσουν τα θύµατά τους, παριστάνουν και τους «θεοσεβούµενους», χρησιµοποιώντας σαν βιτρίνα εικόνες αγίων στα γραφεία τους ή τις καλές τους γνωριµίες µε διάφορους «πνευµατικούς» της ορθόδοξης εκκλησίας.


Ηττοπαθείς και κινδυνολόγοι οι Σαμαροελασίτες

Κάπου πήρε το μάτι μου το απόσπασμα από συνέντευξη ενός πρώην πρέσβη, ονόματι Γεώργιος Αϋφαντής, ο οποίος -εμμέσως πλην σαφώς- ισχυριζόταν ότι εάν η Ελλάδα έρθει σε πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία, τότε οι «γείτονες» θα μας εξολοθρεύσουν για πλάκα. Ο συγκεκριμένος διπλωμάτης, που στο παρελθόν φέρεται να ήταν σύμβουλος του Αλ. Τσίπρα και σήμερα να φλερτάρει με το κόμμα του Αντ. Σαμαρά, θα πρέπει να μας δώσει μια πειστική εξήγηση για το πού βασίζει τη θέση του ότι η Ελλάδα θα ηττηθεί, εάν προκύψει θερμό επεισόδιο με την Τουρκία;

Γενικά όλοι αυτοί οι Σαμαροελασίτες, που κινδυνολογούν επί των εθνικών θεμάτων, θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί στις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Και να μην προεξοφλούν τι θα πάθει η Ελλάδα στο μέλλον σε μια σκληρή δοκιμασία, αλλά να χαίρονται που οι ίδιοι ως στρατιωτικοί ή διπλωμάτες βγήκαν στη σύνταξη ως «δημόσιοι υπάλληλοι του γλυκού νερού». Δεν ήταν… ηρωική η βάρδιά τους απέναντι στην πατρίδα, αλλά καθαρά γραφειοκρατική. Συνεπώς, ας μην προδικάζουν το πώς θα αντιμετωπίσουν οι επόμενες γενιές μια τουρκική πρόκληση. Διότι κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια της δειλίας τους.


Κοινωνικές συναναστροφές με τους κομπογιαννίτες;

Ξέρετε γιατί είμαι εκνευρισμένος με τους Πατούληδες, τους Πλεύρηδες και τους Κικίλιες; Διότι όλοι αυτοί την περίοδο της πανδημίας σήκωναν το δάχτυλο στους αντιεμβολιαστές και τους αρνητές της πανδημίας και σήμερα αποδεικνύεται ότι έπαιρναν στα σοβαρά οικογενειακώς ή διατηρούσαν κοινωνικές επαφές μαζί τους, με «υπνωτιστές», γκουρού της ευεξίας, ιεροκήρυκες της αντιγήρανσης και της μακροζωίας, προσφέροντάς τους βλακωδώς πολιτική κάλυψη και επικοινωνιακή ασυλία, ώστε η «επαγγελματική» τους δραστηριότητα να μην γεννά υποψίες απατεωνιάς και εξαπάτησης.

Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό. Προσωπικά, δεν έχω πειστεί ότι οι Πλεύρης, Κικίλιας και Πατούλης, δεν ανήκαν στον ίδιο «κοινωνικό κύκλο» με τους εμπλεκόμενους «γιατρούς» και «υπνωτιστές» στην υπόθεση του Γ. Μαζωνάκη. Αν τους ήξεραν μέσω συγγενικών ή φιλικών τους προσώπων, δεν έχει καμία σημασία. Αλλά εκείνο που βγαίνει προς τα έξω είναι ότι τους έπαιρναν στα σοβαρά, τους έκαναν παρέα, δεν τους υποψιάζονταν και δεν τους κρατούσαν σε απόσταση, ενώ όφειλαν να τους «ξεσκονίσουν». Είναι πολιτικά πρόσωπα και οφείλουν να ξέρουν πού βάζουν την υπογραφή τους και με ποιους συναναστρέφονται.


Μονά-ζυγά δικά σας δεν γίνεται…

Τι θέλουμε τελικά; Να πεθαίνουν οι καλλιτέχνες νέοι, για να το παίζουμε όλοι ολοφυρόμενοι συγγενείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή να μένουν, όσο αντέχουν, επάνω στη σκηνή και να τους αποδοκιμάζουμε επειδή δεν αποδίδουν στον βαθμό που εμείς γουστάρουμε; Διότι τις ημέρες που έφευγε ο Γ. Μαζωνάκης «νέος», κάποιοι από αυτούς που τον έκλαψαν, με την ίδια ακριβώς επιπόλαιη αντίδραση, σχολίαζαν αρνητικά τον τεράστιο Γ. Πάριο επειδή σε κάποια συναυλία του δυσκολευόταν να εκτελέσει με άψογο τρόπο τα άσματά του.

Κάνουμε αυτήν την επισήμανση, μήπως και κάποιοι αντιληφθούν ότι είναι προτιμότερο τους τεράστιους καλλιτέχνες να τους ακούμε έως τα στερνά του βίου τους, παρά να τους αποχαιρετάμε πρόωρα. Αυτοί που λένε «μα, γιατί τραγουδάει ακόμα ο Γ. Πάριος;», σε 20 χρόνια θα δήλωναν το ίδιο και για τον Γ. Μαζωνάκη.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή