Αναφορές στη σημασία της ιστορικής μνήμης και τη σύνδεσή της με τους σύγχρονους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, περιείχε η τοποθέτηση της εκπροσώπου της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Ευγενίας Φωτονιάτα, η οποία συμμετείχε στην εκδήλωση για τη συμπλήρωση 82 χρόνων από τη σύγκληση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), γνωστής και ως «Κυβέρνησης του Βουνού».

Κατά τη διάρκεια της τοποθέτησή της, η κυρία Φωτονιάτα υπογράμμισε ότι η ΠΕΕΑ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας, καθώς, μέσα στις συνθήκες της Κατοχής, ανέδειξε τη δυνατότητα του λαού να οργανωθεί, να αντισταθεί και να διαμορφώσει θεσμούς λαϊκής συμμετοχής και δημοκρατικής εκπροσώπησης.

Ακόμη στάθηκε ιδιαίτερα στις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις εκείνης της περιόδου, επισημαίνοντας ότι για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου και συμμετοχής στα πολιτικά όργανα, ενώ αναπτύχθηκαν μορφές λαϊκής αυτοδιοίκησης και κοινωνικής αλληλεγγύης ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες του πολέμου. Παράλληλα, συνέδεσε τα διδάγματα της Εθνικής Αντίστασης με τα σύγχρονα διεθνή ζητήματα, αναφερόμενη στις εξελίξεις στην Παλαιστίνη και εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τους λαούς που, όπως ανέφερε, βιώνουν συνθήκες κατοχής, πολέμου και εκτοπισμού.

Αναλυτικά:

«Όσοι δεν ξεχνούν αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν στιγμές της ιστορίας που αρνούνται να μείνουν στο παρελθόν. Που επιστρέφουν όχι ως νοσταλγία, αλλά ως χρέος. Ως πρόκληση. Ως πυξίδα. Η ΠΕΕΑ — η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, η Κυβέρνηση του Βουνού όπως την αποκάλεσε ο ίδιος ο λαός — είναι μια τέτοια στιγμή. Μέσα από το ΕΑΜ, μέσα από τον ΕΛΑΣ, μέσα από χιλιάδες ανθρώπους που επέλεξαν τον αγώνα έναντι μιας επιβίωσης με όρους κατακτητή, ένας λαός αρνήθηκε να υποταχθεί στον κατακτητή και τους συνεργάτες του. Αποφάσισε και διεκδίκησε ο ίδιος το μέλλον του.

Και απέδειξε με πράξεις τι σημαίνει λαϊκή εξουσία. Για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία ψήφισαν γυναίκες και εκλέχτηκαν βουλεύτριες. Αναγνωρίστηκε η λαϊκή κυριαρχία, τα δικαιώματα των εργατών. Σε σχολεία χωρίς τοίχους, σε βουνά υπό βομβαρδισμό, ο λαός έχτιζε τη ζωή του με βάση την αξιοπρέπεια και την ισότητα. Δεν ήταν ουτοπία — ήταν απόδειξη ότι οι λαοί μπορούν να αυτοκυβερνηθούν ακόμα και μέσα στη βαρβαρότητα.

Όσοι δεν ξεχνούν αναγνωρίζουν ότι σήμερα, έναν άλλο λαό τον βομβαρδίζουν, τον εκτοπίζουν και τον αφανίζουν. Η Παλαιστίνη αιμορραγεί μπροστά στα μάτια μας ενώ οι κυβερνήσεις της Δύσης κοιτούν αλλού. Η κατοχή δεν είναι αφηρημένη λέξη. Έχει πρόσωπο. Έχει σώμα. Σκοτώνει παιδιά. Η αντίσταση απέναντί στις δυνάμεις κατοχής και εκμετάλλευσης — εδώ, στην Παλαιστίνη, παντού — δεν είναι τρομοκρατία. Η αντίσταση δεν περιμένει άδεια από τον κατακτητή — είναι αυτή που ορίζει τι είναι δίκαιο.

Το χρέος απέναντι στο παρελθόν των λαϊκών αγώνων ζητά κάτι παραπάνω από μνήμη — ζητά συνέχεια, συνέχεια μέσα από κάθε αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη που δεν έχει κερδηθεί ακόμα, για δημοκρατία που φτάνει ως τον τελευταίο άνθρωπο και για μια κοινωνία που μας χωράει όλες και όλους με αξιοπρέπεια. Αυτός είναι ο δρόμος μας!».