Υπάρχουν στιγµές στην ιστορία ενός τόπου που δεν επιτρέπεται να ξεθωριάζουν, όχι από εκδικητικότητα ή κοµµατική σκοπιµότητα, αλλά γιατί αποτελούν συλλογικά βιώµατα, πληγές που δίδαξαν και κόστισαν ακριβά. Το ντοκιµαντέρ «Στο χιλιοστό» των δηµοσιογράφων Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτώριας ∆ενδρινού ήρθε να µας θυµίσει ακριβώς αυτό. Πόσο κοντά δηλαδή βρέθηκε η Ελλάδα το 2015 στην απόλυτη οικονοµική και εθνική καταστροφή. Ενα χιλιοστό πριν από την έξοδό της από την ευρωζώνη. Ενα χιλιοστό πριν από µια καταστροφή µε ανυπολόγιστες συνέπειες.

Για τους περισσότερους Ελληνες εκείνες οι µέρες είναι ταυτισµένες µε την απόλυτη αγωνία και τον καθηµερινό φόβο για το τι θα συµβεί και πού θα οδηγηθούµε. Οι τράπεζες κλειστές, capital controls, ουρές στα ΑΤΜ, επιχειρήσεις που αδυνατούσαν να πληρώσουν εργαζόµενους και προµηθευτές, οικογένειες που έβλεπαν τους κόπους µιας ζωής να απειλούνται. Και πάνω από όλα, µια κοινωνία δηλητηριασµένη από τον διχασµό και µια κυβέρνηση που για πρότυπό της είχε τη Βενεζουέλα, µε τα κουπόνια και τα δελτία φαγητού.

Κι όµως, έντεκα χρόνια µετά, παρακολουθούµε µια συντονισµένη προσπάθεια λήθης και ανακατασκευής εκείνης της περιόδου. Μια προσπάθεια να παρουσιαστεί το 2015 όχι ως εµµονική ιδεοληψία και καταστροφική ανικανότητα, αλλά ως µια δήθεν «γενναία αντίσταση». Προσπάθεια να µετατραπεί η χειρότερη διακυβέρνηση της Μεταπολίτευσης σε πολιτικό κεφάλαιο για το µέλλον.

Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί σήµερα να επιστρέψει στο προσκήνιο µέσα από ένα νέο πολιτικό εγχείρηµα και φιλοδοξεί να εµφανιστεί ως κάτι διαφορετικό από τον ΣΥΡΙΖΑ και την «πρώτη φορά Αριστερά», που γνώρισε και απέρριψε η ελληνική κοινωνία. Οµως τα πολιτικά πρόσωπα δεν κρίνονται από τους καινούργιους ΑΦΜ, από τα λογότυπα που αλλάζουν, ούτε από τις νέες ταµπέλες που επιλέγουν. Κρίνονται από τα πεπραγµένα τους, από το αποτύπωµα που αφήνουν στη χώρα. Ο,τι λούστρο κι αν χρησιµοποιούν, η πραγµατικότητα ούτε κρύβεται ούτε αµφισβητείται.

Και η πραγµατικότητα του κ. Τσίπρα είναι συγκεκριµένη. Είναι το τρίτο µνηµόνιο, ενώ υποσχόταν την κατάργησή τους µε «έναν νόµο και ένα άρθρο». Είναι οι φόροι, ενώ υποσχόταν την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Είναι οι κλειστές τράπεζες, ενώ διαβεβαίωνε ότι δεν υπήρχε κίνδυνος. Είναι η απώλεια αξιοπιστίας της χώρας και η αβεβαιότητα, που στοίχισαν δισεκατοµµύρια στην οικονοµία. Είναι οι 500.000 επιστήµονες που µετανάστευσαν. Είναι οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασµοί, ενώ υποσχόταν σεισάχθεια. Είναι η υποθήκευση των «ασηµικών» της χώρας για 99 χρόνια. Και ο κατάλογος είναι µακρύς. Και ο άνθρωπος αυτός, ενώ δεν µπήκε καν στον κόπο της αυτοκριτικής, ζητά σήµερα από τις Ελληνίδες και τους Ελληνες να ξεχάσουν και να πιστέψουν ότι είναι κάποιος άλλος. Να θεωρήσουν ότι όλα όσα συνέβησαν αποτελούν παρελθόν χωρίς σηµασία. Οτι οι ευθύνες του µπορεί να παραγραφούν απλώς επειδή πέρασαν κάποια χρόνια.

Τα πεπραγµένα όµως του κυρίου Τσίπρα παραµένουν ανεξίτηλα στη µνήµη µας. Σε καµία περίπτωση δεν µπορεί να οικοδοµηθεί εµπιστοσύνη πάνω στα ερείπια που σηµάδεψαν µια ολόκληρη γενιά. Το 2015 δεν είναι µια λεπτοµέρεια της πολιτικής ιστορίας, αλλά ένα σηµείο καµπής, που καθόρισε την πορεία της χώρας.

Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 2015. Η οικονοµία αναπτύσσεται, η ανεργία βρίσκεται σε ιστορικά χαµηλά, οι επενδύσεις αυξάνονται, το ψηφιακό κράτος άλλαξε την καθηµερινότητα των πολιτών και η χώρα διαθέτει ισχυρή διεθνή παρουσία και αξιοπιστία. Και πόσο πιο γρήγορα και εύκολα θα επιτυγχάνονταν όλα αυτά, αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έπρεπε να καλύψει και το χάσµα που δηµιούργησε η διακυβέρνηση του κ. Τσίπρα. Το πραγµατικό δίδαγµα της περιόδου εκείνης, που επανέφερε στη µνήµη µας το «Χιλιοστό», είναι ότι οι κοινωνίες που ξεχνούν κινδυνεύουν να ξαναζήσουν τα ίδια.

Και η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να βρεθεί ποτέ ξανά ούτε ένα χιλιοστό πριν από την καταστροφή.


Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά

Άρθρο της Ασημίνας Σκονδρά, βουλευτού Καρδίτσας της ΝΔ