Ανάρτηση για το θάνατο του Γιάννη Βαρβιτσιώτη στην ηλικία των 93 έκανε ο Αιμίλιος Βουγιουκλάκης. Ο διοικητής και πρόεδρος του ΔΣ του νοσοκομείο «Ασκληπιείο» στη Βούλα τόνισε ότι επιμελούνταν τα κείμενα του σπουδαίου πολιτικού επί 15 χρόνια και μίλησε για μία ολοκληρωμένη φυσιογνωμία, με πληρότητα. Τόνισε, δε, ότι «θα ζει πάντα στην καρδιά και το μυαλό μου».

Διαβάστε: Κώστας Καραμανλής: Με συγκίνηση και αισθήματα σεβασμού, αγάπης και ειλικρινούς ευγνωμοσύνης αποχαιρετώ τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη

Η ανάρτηση του Αιμίλιου Βουγιουκλάκη για τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη

Δε θα μιλήσω με τα συνήθη λόγια που ταιριάζουν σε έναν πραγματικά μεγάλο πολιτικό άνδρα. Άλλωστε, θα ειπωθούν πολλά, από πολλούς.
Εγώ θα προτιμήσω να επικεντρωθώ στον άνθρωπο, Γιάννη Βαρβιτσιώτη. Ακριβώς, «όπως τον έζησα». Ή, μάλλον, όπως μου επέτρεψε εκείνος να τον ζήσω καθημερινά. Πάντα οξυδερκής και πάντα ευγενής. Αυστηρός, αλλά δίκαιος. Απαιτητικός και τελειομανής. Στοργικός και πάντα διδακτικός. Προστατευτικός και συμβουλευτικός.

Με τίμησε με την εμπιστοσύνη του. Κυρίως, όμως, με την αγάπη του. Τα τελευταία 15 χρόνια μου είχε εμπιστευτεί την επιμέλεια των κειμένων του. Των ομιλιών του. Των λιγοστών, αλλά πολύ επιλεκτικών και σημειολογικών, δημοσίων παρεμβάσεών του. Και, μάλιστα, σε μία ταραγμένη πολιτικά και εθνικά περίοδο, μέχρι και πριν λίγα χρόνια.

Για εμένα , έναν νέο -τότε- 28 ετών, τα δύο αυτά στοιχεία προκαλούσαν μόνο άγχος και δέος. Κάθε φορά που με έπαιρνε τηλέφωνο, κάθε φορά που συναντιόμασταν στην αγαπημένη του «Αγορά», στο γραφείο της «Γενναδείου» ή στο σπίτι του στη Γλυφάδα. Επειδή αποτελούσαν το καταστάλαγμα μιας βαθιάς μόρφωσης και μιας τεράστιας διαδρομής στα δημόσια πράγματα. Ένας συνδυασμός σοφίας και εμπειρίας μαζί. Γνώσης και διδαχής.

Με την εκδημία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη «κλείνει» ένα ολόκληρο κεφάλαιο πολιτικής ιστορίας. Γιατί ήταν ο τελευταίος της γενιάς του Κωνσταντίνου Καραμανλη. Από εκείνους που εργάστηκαν και πέτυχαν ένα επίτευγμα μοναδικό: Την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ισότιμο μέλος.

Για εμένα, προσωπικά δεν «κλείνει» αυτό το μοναδικό κεφάλαιο ζωής. Συνεχίζεται. Γιατί θα ζει πάντα στην καρδιά και το μυαλό μου.

Καλό ταξίδι, κύριε Πρόεδρε. Σας ευχαριστώ για όλα.