Νέα εποχή ξεκινάει για την ελληνική αεράµυνα µε την ανάπτυξη του αντιαεροπορικού, αντιβαλλιστικού και anti-drone θόλου («Ασπίδα του Αχιλλέα»), που περνάει από τα σχέδια στην υλοποίηση µετά τις χθεσινές υπογραφές της Ελλάδας και του Ισραήλ στο Τελ Αβίβ, µε την πλήρη ανάπτυξή του να έχει ορίζοντα 35 µηνών και την ελληνική συµµετοχή να διαµορφώνεται στο 25%. Ο υπουργός Εθνικής Άµυνας, Νίκος ∆ένδιας, αναφερόµενος στην αναγκαιότητα του προγράµµατος επισήµανε ότι «βρισκόµαστε σε εποχή ριζικών αλλαγών», καθώς οι σύγχρονες συγκρούσεις έχουν µεταβάλει τις παραµέτρους της στρατιωτικής άµυνας και αποτροπής». «Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υιοθετεί παρόµοιο σύστηµα. Η ταχεία αλλαγή των πάντων είναι ο απαραίτητος όρος της εθνικής επιβίωσης απέναντι στον αναθεωρητισµό και τη διαρκώς διευρυνόµενη απειλή», υπογράµµισε ο κ. ∆ένδιας.

Διαβάστε: "Η 'Ασπίδα του Αχιλλέα' αλλάζει τους υπολογισμούς της Τουρκίας στο Αιγαίο": Η κίνηση Γεραπετρίτη στην ΕΕ και το μήνυμα της Κύπρου για το GSI - Τι εκτιμά ο Θρασύβουλος Ευτυχίδης στο parapolitika.gr

Από την πλευρά του, ο υπουργός Άµυνας του Ισραήλ, Ίσραελ Κατς, δήλωσε: «Σε µια εποχή όπου παράγοντες µε ηγεµονικές φιλοδοξίες επιδιώκουν να επεκτείνουν την επιρροή τους και να υπονοµεύσουν τη σταθερότητα στην περιοχή, το Ισραήλ και η Ελλάδα θα συνεχίσουν να εµβαθύνουν την αµυντική και στρατηγική συνεργασία τους». Τη συµφωνία υπέγραψε εκ µέρους του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άµυνας ο γενικός διευθυντής Αµυντικών Εξοπλισµών και Επενδύσεων, υποστράτηγος Ιωάννης Μπούρας, ενώ από την ισραηλινή πλευρά ο γενικός διευθυντής του υπουργείου Άµυνας, Αµίρ Μπαράµ, o επικεφαλής της ∆ιεύθυνσης ∆ιεθνούς Αµυντικής Συνεργασίας (SIBAT) του υπουργείου Άµυνας, Γιαΐρ Κούλας, ο επικεφαλής της ∆ιεύθυνσης Αµυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης, Ντάνιελ Γκολντ, και ο επικεφαλής του Οργανισµού Αντιπυραυλικής Άµυνας, Μοσέ Πατέλ.

Ο συνολικός προϋπολογισµός του προγράµµατος ανέρχεται στα 3 δισεκατοµµύρια ευρώ και στο πλαίσιο της υλοποίησής του προβλέπεται ευρεία συµµετοχή του ελληνικού αµυντικού και τεχνολογικού οικοσυστήµατος, µε 19 ελληνικές εταιρείες να συµµετέχουν ήδη στις σχετικές διαδικασίες. Το ποσοστό συµµετοχής τους υπερβαίνει το 25% και συγκεκριµένα 750.000.000 ευρώ, ενώ παράλληλα προβλέπεται η δηµιουργία παραγωγικής βάσης στην Ελλάδα µε εξαγωγικές προοπτικές.

Αξίζει να σηµειωθεί πως η Αθήνα δεν αντικαθιστά το σύνολο της υφιστάµενης αεράµυνας µε ένα ισραηλινό σύστηµα, αλλά δηµιουργεί ένα δίκτυο πολλών διαφορετικών όπλων και αισθητήρων, στο οποίο θα ενταχθούν τόσο οι νέες ισραηλινές πλατφόρµες όσο και οι υπάρχοντες Patriot και άλλες ελληνικές δυνατότητες. Παράλληλα, η Ελλάδα εξασφάλισε ρυθµίσεις για τον έλεγχο του λογισµικού του συστήµατος ώστε οι ελληνικές Ένοπλες ∆υνάµεις να διατηρούν σηµαντικό βαθµό τεχνικού ελέγχου της νέας αρχιτεκτονικής. Το βλέµµα βέβαια στρέφεται όπου έχει βλέψεις η Τουρκία, δηλαδή στη Θράκη, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, στις αεροπορικές βάσεις, στους ναυστάθµους, σε κρίσιµα ραντάρ και κέντρα διοίκησης, σε λιµάνια, ενεργειακές υποδοµές και στρατηγικές εγκαταστάσεις. ∆εδοµένου ότι η µικρή απόσταση από τις τουρκικές ακτές περιορίζει δραστικά τον χρόνο αντίδρασης απέναντι σε ορισµένες κατηγορίες όπλων, η Αθήνα επενδύει όχι µόνο στους ίδιους τους πυραύλους αλλά και στο δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης και διοίκησης.

Ο πυρήνας του προγράµµατος αποτελείται από τρεις διαφορετικές οικογένειες οπλικών συστηµάτων. Το Spyder All-inOne της Rafael είναι η πρώτη κινητή γραµµή που προορίζεται για απειλές µικρότερου βεληνεκούς. Μπορεί να αντιµετωπίζει αεροσκάφη, ελικόπτερα, drones, κατευθυνόµενα πυροµαχικά και άλλες εναέριες απειλές. Το µεγάλο πλεονέκτηµά του είναι ότι µπορεί να µετακινηθεί γρήγορα και να δηµιουργήσει κινητές ζώνες αντιαεροπορικής προστασίας σε νησιά, βάσεις και κρίσιµες υποδοµές. Στην επόµενη βαθµίδα βρίσκεται το Barak MX, ένα σύστηµα που µπορεί να χρησιµοποιεί διαφορετικούς αναχαιτιστές, ανάλογα µε την απόσταση και το είδος της απειλής.

Αυτό σηµαίνει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται να χρησιµοποιεί τον ίδιο πύραυλο απέναντι σε κάθε στόχο. Για παράδειγµα, ένα drone µπορεί να αντιµετωπιστεί διαφορετικά από έναν cruise missile και ένα µαχητικό διαφορετικά από έναν βαλλιστικό στόχο. Η ανώτερη βαθµίδα είναι το David’s Sling («Σφεντόνα του ∆αβίδ»), που έχει αναπτυχθεί για την αντιµετώπιση σοβαρών πυραυλικών απειλών, µεταξύ των οποίων βαλλιστικοί και cruise πύραυλοι. Επιπροσθέτως, η Αθήνα χτίζει άµυνα απέναντι στα drones, καθώς η Τουρκία έχει µετατραπεί σε µία από τις πλέον δραστήριες χώρες στην ανάπτυξη µη επανδρωµένων συστηµάτων. Επιπλέον, η χρήση τεχνητής νοηµοσύνης τίθεται στο κέντρο της ελληνικής άµυνας. Το λογισµικό θα µπορεί να αναγνωρίζει τον στόχο, να τον ταξινοµεί, να αξιολογεί την απειλή, να εξετάζει την πιθανή πορεία του και να προτείνει το καταλληλότερο διαθέσιµο µέσο αντιµετώπισης. Αυτό είναι πολύ σηµαντικό πλεονέκτηµα όταν υπάρχουν ταυτόχρονα πολλαπλές απειλές όπως για παράδειγµα δέκα drones, δύο cruise missiles και ένας βαλλιστικός πύραυλος. Το κρίσιµο πρόβληµα δεν είναι απλώς να τα δεις αλλά να αποφασίσεις µέσα σε δευτερόλεπτα ποιο όπλο θα χτυπήσει ποιον στόχο.

Ένα ακόµα πρόβληµα που επιλύει το συγκεκριµένο σύστηµα είναι αυτό της οικονοµίας των πυροµαχικών, καθώς δεν είναι βιώσιµο να χρησιµοποιείται ένας αναχαιτιστής αξίας εκατοµµυρίων ευρώ απέναντι σε ένα φθηνό drone. Για αυτό η «Ασπίδα του Αχιλλέα» βασίζεται στη λογική του κατάλληλου όπλου για τον κατάλληλο στόχο. Μικρό UAV; Anti-drone ή φθηνότερος αναχαιτιστής. Μαχητικό ή cruise missile; Ισχυρότερος πύραυλος. Βαλλιστική απειλή; Ανώτερη αντιπυραυλική βαθµίδα. Επί της ουσίας, η Ελλάδα επιχειρεί να δηµιουργήσει µία αεράµυνα που όχι µόνο θα καταρρίπτει αλλά και θα επιβιώνει επιχειρησιακά και οικονοµικά σε µία σύγκρουση µεγάλης διάρκειας.