Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στην Κυριακάτικη Απογευματινή: Στις πρόβες για τη Μέριλιν άδειαζα από πόνο

Την εμβληματική Μέριλιν Μονρόε υποδύεται αυτόν τον καιρό με μεγάλη επιτυχία η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο ΑRTBOX FARGANI THEATER του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδαδος με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του εμβληματικού μύθου του Χόλυγουντ. Η γνωστή ηθοποιός που έγινε κατάξανθη, αποκτώντας την πλατινέ μορφή του ξανθού για τις ανάγκες του ρόλου, πρωταγωνιστεί στο έργο «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase» που υπογράφει η Ροδή Στεφανίδου σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι και μαζί με τον αφηγητή Χρήστο Παπαδημητρίου επιχειρεί να φωτίσει γνωστές και άγνωστες πτυχές της γυναικείας υπόστασης της Μέριλιν. Πρόκειται για μια παράσταση που επιχειρεί να εισχωρήσει στην εύθραυστη και κατακερματισμένη καρδιά της Μονρόε, φωτίζοντας τη «γυναίκα» πέρα από την «εικόνα». Μια γυναίκα που σπαράζει και πάνω από όλα ψάχνει ν΄ αγαπηθεί και ν΄ αγαπήσει.

Αλεξάνδρα Παλαιολόγου: Στις πρόβες για τη Μέριλιν άδειαζα από πόνο

Το έργο ακολουθεί όλη τη ζωή της λαμπερής σταρ εκκινώντας από την ημέρα του θανάτου της στις 5 Αυγούστου 1962 σε ηλικία 36 ετών. Στη σκηνή η ζωή της ζωντανεύει μέσα από αφηγήσεις και μαρτυρίες. Ισχυροί άνθρωποι του πολιτικού και του καλλιτεχνικού κόσμου, γάμοι, ερωτικές σχέσεις και οικεία πρόσωπα διαπερνούν τη ζωή της — μια ζωή που ακροβατεί ανάμεσα στη ματαιοδοξία και στην ανάγκη για αληθινή σύνδεση. Μια σύγχρονη σκηνική αφήγηση για ένα σύμβολο, που αποκαλύπτεται στις πιο ανθρώπινες και ευάλωτες πλευρές του.

Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου μιλώντας στην Κυριακάτικη Απογευματινή μοιράζεται όλα όσα ένιωσε στις πρόβες μελετώντας αυτό το πονεμένο κορίτσι, συναισθήματα τόσο έντονα που πολλές φορές την έφτασαν σε οδυνηρό κλάμα.




Πως προέκυψε αυτός ο ρόλος

Προέκυψε ύστερα από συζήτηση με τον σκηνοθέτη Ένκε Φεζολάρι. Το σκεφτήκαμε μαζί το Καλοκαίρι και προχώρησε άμεσα η ιδέα με το ΚΘΒΕ. Είναι ένα καταπληκτικό κείμενο γραμμένο από τη Ρόδη Στεφανίδου. Ουσιαστικά φωτίζουμε τη ζωή όχι της λαμπερής Μέριλιν γιατί αυτή την ξέρουμε όλοι, αλλά τον βίο της ως γυναίκα. Δηλαδή ποια ήταν η Μέριλιν πέρα από το μύθο.

Πως νιώθετε που ενσαρώνετε αυτόν τον ρόλο της γυναίκας -σύμβολο;

Δεν θα ερμηνεύσω τη Μέριλιν ως σύμβολο, αλλά αυτό που υπήρχε πίσω από αυτό. Αυτό με ενδιαφέρει. Αυτή η κοπέλα ήταν ορφανή και έζησε σε ορφανοτροφείο και σε 11 ανάδοχες οικογένειες. Ήταν καταθλιπτική. Η μητέρα της είχε σχιζοφρένεια. Η Μέριλιν ήθελε να κάνει παιδιά, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσε. Στα παιδικά της χρόνια δέχτηκε μεγάλη κακοποίηση, καθώς υπέστη βιασμούς από την ηλικία των οκτώ ετών. Πίσω από αυτό το λαμπερό πλάσμα υπάρχουν πολύ σκοτεινές πλευρές.


Ποιες πτυχές της γυναικείας της υπόστασης παρουσιάζει η παράσταση;

Ξεκινάμε από το τέλος, από την μέρα που πέθανε κάποια νύχτα, ξημερώματα με το ακουστικό του τηλεφώνου στο χέρι. Ακούμε τον ιατροδικαστή που εξηγεί πως πέθανε και τις διάφορες υποθέσεις της πιθανής αυτοκτονίας. Αφήνουμε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα. Μετά διηγούμαστε όλη την ιστορία της. Φωτίζουμε πολλές πλευρές της, όπως τους τρείς γάμους της, που ήταν κακοποιητικοί, τη βία που υπέστη ως μικρό παιδί, καθώς ήταν ορφανή, τους βιασμούς, την αδυναμία της να κάνει παιδιά, την εμπλοκή της με τα χάπια. Έπαιρνε χάπια για να κοιμηθεί, χάπια για να ξυπνήσει, χάπια για όλες τις ανάγκες της, μαζί με αλκοόλ. Αυτή η γυναίκα δεν ήταν πραγματικά ευτυχισμένη. Η παράσταση μας είναι ένα σκληρό έργο.

Ήταν μια ψυχή πολύ πονεμένη;

Ναι ήταν πολύ πονεμένη και χωρίς ραχοκοκκαλιά, χωρίς πυρήνα επειδή δεν είχε μια οικογένεια, μια βάση. Ήταν πάντα ένα έρμαιο, αλλά από την άλλη είχε πολύ δύναμη μέσα της και κατάφερε τελικά να γίνει αυτό που ήθελε. Έγινε σταρ στη ζωή και μύθος από την ημέρα που πέθανε.


Τι πιστεύετε ότι την πόναγε πιο πολύ στη ζωή της;

Την πόναγε πάρα πολύ η άσχημη παιδική ηλικία. Όλοι όσοι έχουν κακή παιδική ηλικία, δυστυχώς αυτό το κουβαλάνε για πάντα μέσα τους. Η Μέριλιν υπέστη φοβερά τραύματα σε όλη την παιδική της ηλικία. Από την γιαγιά της που προσπάθησε να την πνίξει με ένα μαξιλάρι, τον ενοικιαστή σε κάποιο σπίτι τους που την βίασε μέχρι το γεγονός ότι δεν γνώρισε ποτέ τι είναι η αγάπη. Δεν πήρε αγάπη από πουθενά αυτό το πλάσμα. Και έτσι οι επιλογές που έκανε στη ζωή της ήταν όλες κακές. Τον πρώτο άντρα της, Τζέιμς Ντόχερτι τον παντρεύτηκε στα 15 της για να μην ξαναγυρίσει στο ορφανοτροφείο. Ήταν ένα τύπος πλούσιος, που δεν της φέρθηκε καλά. Ο δεύτερος σύζυγός της, ο Τζο ντι Μπάτσιο, την κακοποιούσε σωματικά, την χτύπαγε. Τέλος ο συγγραφέας Άρθρουρ Μίλλερ της έκανε πιο ύπουλη κακοποίηση, συναισθηματική, εγκεφαλική. Της έλεγε πως τον απογοητεύει συνέχεια. Την υποτιμούσε. Έγραφε στα γραπτά του «τι δουλειά έχω εγώ σε αυτόν τον γάμο, ποιά είναι αυτή που παντρεύτηκα και πως έμπλεξα έτσι με μια πόρνη». Στο τέλος έμπλεξε με τους Κένεντι, που ήταν περίπλοκο και αυτό.


Γιατί δεν κατάφερε να κάνει παιδιά;

Είχε πρόβλημα γυναικολογικής φύσεως, το οποίο δεν της επέτρεπε να φέρει σε πέρας καμία εγκυμοσύνη. Έκανε συνέχεια αποβολές και εξωμήτρια κύηση.


Βρήκε ποτέ μια αληθινή σύνδεση με κάποιον;

Νομίζω πως η πιο αληθινή σύνδεση της ήταν με τα βιβλία. Γιατί η Μέριλιν δε ήταν καθόλου χαζή όπως μπορεί ο κόσμος να θεωρεί. Δεν ήταν αμόρφωτη. Είχε πολιτική άποψη και ενδιαφερόταν πολύ για το πολιτικό γίγνεσθαι. Μελετούσε, είχε σχέση με διανοούμενος και συμπαθούσε αρκετά την αριστερά. Δεν ήταν ένα πλάσμα που δεν γνώριζε τι γίνεται γύρω του. Χρησιμοποιούσε τη γνώση και τη μόρφωση για να πιαστεί από κάπου, από κάποια σχέση, αλλά δεν το κατάφερε.


Τι σας συγκινεί περισσότερο από τη ζωή της;

Τα πάντα. Το ότι ήταν συνέχεια ένα άτομο μόνο του. Το ορφανό. Ένα παιδί που κακοποιείται. Τα τραύματα με τους άντρες. Οι σχέσεις που είχε. Η μαμά που ήταν τρελή και βρισκόταν στο ψυχιατρείο μια ζωή. Όλο της το ιστορικό είναι συγκινητικό. Στην παράσταση με κάθε σκηνή συνδέομαι γιατί είναι πολύ αληθινά όλα αυτά. Συμβαίνουν πιθανώς σε κάποιους γύρω από εμας.




Εσείς νιώθετε ότι η ιστορία της Μέριλιν θυμίζει κάτι και από τη δική σας ζωή;

Πολλά. Βέβαια ευτυχώς δεν έχω ζήσει στη ζωή μου τέτοιες τραυματικές εμπειρίες, αλλά όλοι μας έχουμε τραύματα και ανασύρουμε πράγματα από αυτές τις εμπειρίες. Αλλά η ιστορία του έργου είναι τόσο αληθινή που σε συνδέει, είτε έχεις κάποιο τραύμα, είτε όχι.


Υπάρχει κάποιο σημείο που να σας έδωσε ένα φως στα δικά σας ερωτήματα;

Δεν θα το έλεγα. Απλά με προβλημάτισε πόση θλίψη, τραύμα και πόνος μπορεί να υπάρχει πίσω από τη λάμψη. Και επειδή εμείς οι ηθοποιοί κάνουμε μια δουλειά που χρειάζεται να είσαι λαμπερός, με προβληματίζει το γεγονός ότι κάποιοι δεν είναι καλά κάθε μέρα αλλά δεν το δείχνουν. Όπως και η Μέριλιν που έπαιρνε χάπια για να υπάρχει και ήταν μια χημεία η ζωή της, έτσι και πολλοί άλλοι λαμπεροί καλλιτέχνες μπορεί να βιώνουν το ίδιο και να μην το δείχνουν.


Συναισθηματικά σας αγγίζει ο πόνος της ηρωίδας; Κλαίτε στην παράσταση;

Ναι βέβαια! Τελειώνοντας την πρόβα κάθε μέρα ήμουν άδεια. Δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω. Έχει τόσο έντονα συναισθήματα αυτό το έργο, που μετά δεν έχω ενέργεια.




Αν την συναντούσατε σήμερα πως θα προσπαθούσατε να την βοηθήσετε;

Θα της έκανα μια μεγάλη αγκαλιά. Γιατί την χρειαζόταν πραγματικά.


Έχετε νιώσει ποτέ αυτό το συναίσθημα; Να κυνηγάτε κάτι άπιαστο και να μην το βρίσκετε;

Βέβαια το έχω νιώσει αυτό το συναίσθημα σε σχέσεις μου που δεν είχαν αυτό το τέλος που ήθελα. Αλλά σε μικρότερο βαθμό και όχι με αυτά τα τραύματα. Σε μένα ήταν διαχειρίσιμο.


Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Απογευματινή την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026