Είδαμε τη Μήδεια με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
Τροφός η Ρένη Πιττακή
Πολύ ωραία σκηνοθετημένη από τον Σέρβο σκηνοθέτη Νικίτα Μιλιβόγεβιτς είναι η «Μήδεια» με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που κάνει φέτος μεγάλη περιοδεία στην Ελλάδα
Μια πολύ δυνατή παράσταση και πολύ προσεκτικά σκηνοθετημένη από τον Σέρβο σκηνοθέτη Νικίτα Μιλιβόγεβιτς είναι η «Μήδεια» με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που κάνει φέτος πολύ μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πως όταν ακούμε ξένο σκηνοθέτη στην αρχή έχουμε μια επιφύλαξη για το αποτέλεσμα, καθώς το Αρχαίο Δράμα αν δεν το σεβαστείς, δεν θα σε σεβαστεί κι αυτό. Και αν δεν ξέρεις πως να το χειριστείς, τα πολλά ψαξίματα και οι αέναες αναζητήσεις γύρω από τα «μηνύματα» των αρχαίων μύθων, συνήθως σε πάνε πολύ μακριά από το σωστό ανέβασμα. Αλλά στην περίπτωση του Μιλιβόγεβιτς ευτυχώς είδαμε ή μάλλον απολαύσαμε μια Μήδεια παθιασμένη ως το μεδούλι σε μια παράσταση πολύ ισορροπημένη, μεστή αλλά και έντονη.
Η Μήδεια του Ευριπίδη με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έχοντας όλο το έργο πάνω της - δεν φεύγει λεπτό από τη σκηνή- παίρνει στα χέρια της τον ορισμό του όρου «κάθαρσις» και τον πλάθει με το σώμα, την ψυχή και τη φωνή της. Ενσαρκώνει πολύ ωραία την προδοσία και τον πόνο, που εμπεριέχει, και πάλλεται ολόκληρη από το χάος στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να βρεθεί όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Η κορυφαία ηθοποιός, ως πολύ έμπειρη στην κορύφωση ενός τραγικού ρόλου, περνάει μέσα από έντονες ψυχικές μεταπτώσεις μέχρι να φτάσει στις τελευταίες λυτρωτικές ανάσες της εκδίκησης και της ολικής καταστροφής που ωστόσο σηματοδοτούν και το δικό της τέλος. Μέσα από την ερμηνεία της ο θεατής διακρίνει την ερωτευμένη γυναίκα, αλλά και την τρυφερή μητέρα, την προδοσία αλλά και την απόγνωση της μοναξιάς.
Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος υποδύεται τον Ιάσονα παρουσιάζοντας πολύ πετυχημένα τον αποδέκτη της μεγαλύτερης αγριότητας, τη δολοφονία των παιδιών σου, που έχει ως αποτέλεσμα και τον δικό σου αφανισμό. Κάνει ωραίες, στοχευμένες παύσεις με τις οποίες εισπράττει μέσα του υποδειγματικά την έκπληξη αλλά και το υπαρξιακό άδειασμα.
Η Ρένη Πιττακή είναι η Τροφός. Η γυναίκα που συμβολίζει την ευτυχία του παρελθόντος, όταν όλα ήταν πλαισιωμένα από αγάπη και όμορφες στιγμές. Με τον ρόλο της φωτίζει την καλή πλευρά της ζωής, που κάποια στιγμή μοιραία έρχεται αντιμέτωπη με την άγρια και σκληρή πραγματικότητα. Ωστόσο δεν μπορεί να αποτρέψει το κακό, που έρχεται καλπάζοντας για να κάψει τα πάντα.
Ο Άρης Λεμπεσόπουλος ως Κρέοντας είναι στιβαρός, που αν και συμβολίζει την εξουσία, στο έργο δείχνει πόσο αδύναμος μπορεί να γίνει ακόμα και ένας άρχοντας μπροστά στην μοίρα και τις σκοτεινές δυνάμεις της εκδίκησης, του παράνομου έρωτα, της προδοσίας, της μοναξιάς.
Η υπόθεση του έργου
Η Μήδεια, κόρη του βασιλιά της Κολχίδας, εγκαταλείπει την πατρίδα και την οικογένειά της για να ακολουθήσει τον Ιάσονα. Τον βοηθά να αποκτήσει το Χρυσόμαλλο Δέρας, μοιράζεται μαζί του την εξορία και αποκτά τα παιδιά του. Όταν εκείνος αποφασίζει να την εγκαταλείψει για να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου, η Μήδεια βρίσκεται ξαφνικά χωρίς σύζυγο, χωρίς κοινωνική θέση και χωρίς δυνατότητα επιστροφής. Η απόφαση του Ιάσονα δεν αποτελεί μόνο ερωτική προδοσία. Είναι η πλήρης ακύρωση της κοινής τους ιστορίας και όλων όσων εκείνη θυσίασε. Η εκδίκηση είναι ακραία. Η Μήδεια σκοτώνει τη νέα νύφη και τον Κρέοντα και, τελικά, στρέφεται εναντίον των ίδιων της των παιδιών, για να πλήξει τον Ιάσονα στο πιο ευάλωτο σημείο του.
Η σκηνοθεσία, τα σκηνικά η μουσική και ο χορός
Ο σκηνοθέτης τοποθετεί στη σκηνή ένα πολύ ωραίο εύρημα με δέκα πόρτες, χτίζοντας στην κεντρική πόρτα όλο το νόημα της εκδίκησης. Όταν ο Ιάσονας με τη νέα του γυναίκα φεύγουν από το σπίτι της Μήδειας και αυτή τους ακολουθεί πληγωμένη, αυτοί της κλείνουν την πόρτα κατάμουτρα αφήνωντας την ταπεινωμένη και μόνη. Λίγο πριν το τέλος του έργου, η ίδια αυτή πόρτα γίνεται η ταφόπλακα ενός τάφου στον οποίο μπαίνει η Μήδεια και χάνεται. Οι πόρτες είναι κόκκινες, όπως και το φόρεμα της Μήδειας παραπέμποντας στο χρώμα του αίματος, ενώ όλη η δράση συμβαίνει μέσα σε έναν μαύρο κύκλο. Ο Μιλιβόγεβιτς τοποθετεί την ιστορία σε αυτό το μαυροκόκκινο σκηνικό που ντύνεται από υποβλητική μουσική, παουσιάζοντας τη Μήδεια όχι ως ένα τέρας χωρίς ψυχή, αλλά μια γυναίκα που πάλεται από μια μεγάλη ψυχή. Τα μέλη του χορού φορώντας αποκρουστικές μάσκες λειτουργούν σαν ερινύες που κυκλώνουν όλους τους ρόλους και εκπροσωπούν τους δαίμονες που κατοικούν μέσα σε όλους τους ανθρώπους.
En
