Ένας Κόπολα στον φακό μιας Μαυρολέων

Oταν ο Κρίστιαν Κόπολα φωτογραφήθηκε από την Αλεξία Μαυρολέων... Εκείνος, γεννηµένος στην Καλιφόρνια (σηµειωτέον, είναι µακρινός συγγενής του «ηγέτη του αµερικανικού σινεµά» Φράνσις Φορντ Κόπολα), έχει χαράξει τη δική του, ανεξάρτητη πορεία στον χώρο της 7ης Τέχνης ως σκηνοθέτης/σεναριογράφος. Κερδίζοντας τους σινεφίλ κυρίως µε την αφηγηµατική αισθητική του. Εκείνη επίσης κινείται περισσότερο σε ανεξάρτητα µονοπάτια. Τώρα, λοιπόν, που ένωσαν τις δυνάµεις τους, το αποτέλεσµα είναι απόλυτα art.

Και µε µάσκα και δίχως αυτήν, ο νεαρός Κόπολα, που λατρεύει να ερµηνεύει και οπερατικές άριες, είναι άψογος. Όσο για την Αλεξία, εξακολουθεί την ξέφρενη ανοδική πορεία της στο µαγικό σύµπαν των «κλικ»: Πέρα από σταθερή φωτογράφος της φίλης της Μαρίας-Ολυµπίας Ντε Γκρες, έχει αναλάβει καµπάνιες των Dior, Louis Vuitton, Giambattista Valli και πολλών ακόµα κορυφαίων οίκων.

Με τον Παύλο στη Σκωτία

Και ο Παύλος Ντε Γκρες, πέρα από την κόρη του, σήµερα, στο «µενού»: Επισκέφτηκε την Έδρα/Μουσείο του Συντάγµατος Royal Scots Dragoon Guards στο Κάστρο του Εδιµβούργου, πρωτεύουσας της Σκωτίας, εκπροσωπώντας τον δούκα του Κεντ, αναπληρωτή συνταγµατάρχη του συντάγµατος.

Ύστερα από την αποφοίτησή του από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδηµία Sandhurst, υπηρέτησε αρχικά ως ανθυπολοχαγός και προήχθη σε υπολοχαγό. Ολοκλήρωσε τρία χρόνια ενεργού υπηρεσίας στο Σύνταγµα (1987-1990) σε Ηνωµένο Βασίλειο, Γερµανία, Καναδά και Ιορδανία. Ειδικά για τη Γερµανία, επειδή επρόκειτο ακόµη για περίοδο Ψυχρού Πολέµου, η µονάδα του ήταν προετοιµασµένη να πολεµήσει εάν ξεσπούσε σύγκρουση. Όσο για την επάνοδο στο αρχηγείο του συντάγµατος, έρχεται να επιβεβαιώσει έναν δεσµό που ξεκίνησε µε τη στρατιωτική του προσφορά και παραµένει ισχυρός έως τώρα.

Kάν’ το όπως η Κέιτ Μος

Παρότι Βρετανή, η Κέιτ Μος είναι από τα µοντέλα -icons, για να... ακριβογραφούµε- που ποτέ δεν λάτρεψαν εκείνη τη µόδα των ’90s η οποία ήθελε τα κοριτσόπουλα (όπως και η ίδια τότε) να κυκλοφορούν µε γυµνά πόδια το φθινόπωρο και τον χειµώνα. Κάπως έτσι, και φέτος, ως µούσα του Gucci, απορρίπτει την τάση που αντιπαραβάλλει ο Tommy Hilfi ger για το φθινόπωρο που «τρέχει» και τον χειµώνα που έρχεται: ∆ύο πρόσφατες εµφανίσεις της, στο Λονδίνο, µε λεπτό καλσόν, ίσα για να διαγράφονται τα (γυµνασµένα) πόδια της, ήταν όλα τα λεφτά. Και πηγή έµπνευσης για καθεµιά από εµάς και από εσάς, καθώς... αντιγράφονται πανεύκολα.

Από άλλο έργο

  • Ερµητικά κλειστό θα παραµείνει µέχρι το φθινόπωρο του 2027 το Μουσείο του Ιβ Σεν Λοράν στο Παρίσι. «Για ανακαίνιση», διευκρινίζουν οι επικεφαλής του. ∆εν ισχύει το ίδιο για το µουσείο του εµβληµατικού ντιζάινερ, που πέρασε στην αιωνιότητα ανάµεσα στους δέκα κορυφαίους σχεδιαστές µόδας όλων των εποχών, στο Μαρακές. Κάπως έτσι, αναρωτήθηκα και για άλλα µουσεία, όχι µόδας, αυτά είναι πολλά -και πασίγνωστα-, αλλά για µουσεία διάσηµων φιρµών.

    Πρώτο-πρώτο µού ήρθε αυτό του Gucci, το Gucci Garden, στη Φλωρεντία. Στεγάζεται στο µεσαιωνικό Palazzo della Mercanzia στην Piazza della Signoria. ∆εν είναι κλασικό µουσείο, αλλά «ζωντανός» χώρος, µε θεµατικές αίθουσες, που φιλοξενούν ιστορικά κοµµάτια (όπως το εµπριµέ µαντίλι της Γκρέις Κέλι), µπουτίκ αποκλειστικά µε ρούχα και το βραβευµένο εστιατόριο «Gucci Osteria».
  • Συνεχίζω µε σκανάρισµα στο Μuseo Salvatore Ferragamo, επίσης στη Φλωρεντία: Αφιερωµένο στη ζωή του «υποδηµατοποιού των αστέρων», όπως έλεγαν τον Σαλβατόρε Φεραγκάµο, στεγάζεται στο Palazzo Spini Feroni και περιλαµβάνει ένα ασύλληπτο αρχείο µε περισσότερα από 10.000 καλούπια και παπούτσια που σχεδιάστηκαν για θρύλους του Χόλιγουντ, όπως οι Μέριλιν Μονρόε και Οντρεϊ Χέπµπορν. ∆εν θα µπορούσα, παραµένοντας στην Ιταλία, να µη σταθώ στο Armani/Silos, στο Μιλάνο, έναν τεράστιο, µινιµαλιστικό εκθεσιακό χώρο τεσσάρων ορόφων, που ιδρύθηκε από τον εκλιπόντα «πατέρα του µινιµαλισµού», για τον οποίο περιµένουµε και ταινία - µε τις φήµες όµως να αιωρούνται σχετικά µε το ποιος θα τον υποδυθεί, πολλώ δε µάλλον αναφορικά µε το πότε θα κυκλοφορήσει το σχετικό «docudrama πιθανότατα», όπως µου µεταφέρουν πηγές... έξωθεν.

    Στο µουσείο του, όµως, το οποίο στεγάζεται σε µια παλιά αποθήκη σιτηρών, φιλοξενεί εκατοντάδες υψηλής αισθητικής ρούχα και αξεσουάρ, χωρισµένα ανά θεµατικές ενότητες (androgynous, ethnic, stars). Συνώνυµο γαρ και εκείνο της «ελλειπτικής» κοµψότητας που τον χαρακτήριζε.
  • Κατηφορίζοντας στη «γηραιά ήπειρο», «ζουµάρω» στο Cristóbal Balenciaga Museoa, στη σπανιόλικη Γκετάρια, τη γενέτειρα του Κριστοµπάλ Μπαλεντσιάγκα, ένα µικρό βάσκικο ψαροχώρι: συνδέει ένα παλιό παλάτι µε µια φουτουριστική πτέρυγα και τιµά τον «αρχιτέκτονα της µόδας», εκθέτοντας τις πρωτοποριακές, γλυπτικές του δηµιουργίες. Και τι να πω, για φινάλε, για το µαροκινό µουσείο του YSL; Φιγουράρει δίπλα στον φηµισµένο, µεγαλειώδη, όπως το όνοµά του, κήπο Jardin Majorelle και συνιστά φόρο τιµής στην πόλη που άλλαξε την παλέτα των χρωµάτων του. Το ίδιο το κτίριο αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό αριστούργηµα από τερακότα και τούβλα.

    Και γιατί αναφέρθηκα σε όλα τα παραπάνω; Επειδή είναι υπέροχη εποχή για να τα εξερευνήσετε, ταξιδεύοντας είτε στη Φλωρεντία είτε στο Μιλάνο είτε στο Μαρόκο είτε στην υπέροχη Ισπανία. Για την τελευταία, άφθονα στοιχεία µπορεί να σας παράσχει η «σταθερή πελάτισσά» της Χριστίνα Λαµπίρη, η οποία τα τελευταία καλοκαίρια βρίσκεται στο Αλικάντο µε την οικογένειά της, έχει πλειάδα φίλων εκεί και ουσιαστικά θεωρεί την «καυτή» χώρα του φλαµένκο δεύτερο σπίτι της. (Χριστινάκι, τι λες; Να ξαναβροντοφωνάξω «Viva Espagna»; Θα µου δώσεις τα απαραίτητα hints and tips; Φιλί.)

Δημοσιεύθηκε στο Secret των Παραπολιτικών