Υπάρχει ένα παιχνίδι υποθέσεων που γίνεται ολοένα και συχνότερα γύρω από τον Εμμανουήλ Καραλή, όσο εκείνος γίνεται... σκιά του Ντουπλάντις. Μια κουβέντα που επιστρέφει σχεδόν μετά από κάθε μεγάλη διοργάνωση του επί κοντώ και ιδιαίτερα όταν ο Έλληνας πρωταθλητής ανεβαίνει στο βάθρο δίπλα στον Σουηδό. "Πόσα χρυσά μετάλλια θα είχε ο Καραλής αν δεν υπήρχε ο Ντουπλάντις;".

Διαβάστε: Μάικ Πάουελ: Ο βετεράνος θρύλος του μήκους αποθέωσε τον Μίλτο Τεντόγλου - "Μπορεί να φτάσει τα 8,90μ" (Βίντεο)

Μια πρόχειρη απάντηση είναι πολλά περισσότερα. Όμως, ίσως να μην είναι απαραίτητα και η σωστή, αφού ο δικός μας Μανόλο, ενδεχομένως να μην είχε το ίδιο κίνητρο να φτάσει τόσο ψηλά, αν στην εποχή του δεν ζούσε ένα από τους κορυφαίους αθλητές, όχι μόνο του επι κοντώ, αλλά όλων των εποχών, σε όλα τα ατομικά σπορ.

Γεννήθηκε στη λάθος εποχή ή μήπως... στην πιο σωστή;

Υπό μία έννοια, ο Καραλής είναι ένας αθλητής που είχε την... ατυχία να συναντήσει στην ακμή της καριέρας του ένα φαινόμενο. Ο Ντουπλάντις δεν είναι απλώς ο καλύτερος επικοντιστής της εποχής του. Έχει αλλάξει την κλίμακα με την οποία αξιολογείται η κορυφή του αγωνίσματος. Εκεί όπου κάποτε τα έξι μέτρα αποτελούσαν ένα σχεδόν μυθικό σύνορο, ο Σουηδός έχει μετατρέψει τα άλματα πάνω από αυτό σε κομμάτι της καθημερινότητάς του.

Και δίπλα του βρίσκεται ο Καραλής. Ένας αθλητής που πλέον ανήκει σταθερά στην απόλυτη ελίτ και έχει ξεπεράσει κι εκείνος το τεράστιο ψυχολογικό φράγμα των έξι μέτρων. Μόνο που όταν απέναντί σου βρίσκεται ένας αθλητής ικανός να μετατρέπει το παγκόσμιο ρεκόρ σε προσωπική υπόθεση, ακόμη και μια εκπληκτική εμφάνιση μπορεί να μη φτάνει για το χρυσό.

Αν αφαιρούσαμε λοιπόν τον Ντουπλάντις από την εξίσωση, η τροπαιοθήκη του Καραλή πιθανότατα θα είχε διαφορετική όψη. Μόνο που ο αθλητισμός δεν λειτουργεί με το "αν".

Ο αντίπαλος του Καραλή είναι... το κίνητρό του 

Τι συμβαίνει όταν κάθε εβδομάδα βλέπεις δίπλα σου κάποιον να κάνει το αδύνατο να μοιάζει δυνατό; Όταν προπονείσαι γνωρίζοντας ότι για να φτάσεις στην κορυφή δεν αρκεί να είσαι πολύ καλός, αλλά πρέπει να γίνεις ιστορικά καλός; Εκεί, αναγκαστικά εξελίσσεσαι. Σε βαθμό που μπορεί να μην το είχες πραγματοποιήσει αν ήσουν... εξασφαλισμένος σε "χαμηλότερες πτήσεις".

Ο Ντουπλάντις έχει ανεβάσει τον πήχη κυριολεκτικά και μεταφορικά για μια ολόκληρη γενιά επικοντιστών. Και ο Καραλής είναι ίσως ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα. Η παρουσία ενός τέτοιου αντιπάλου μπορεί να σου στερεί μετάλλια, αλλά ταυτόχρονα σου αφαιρεί και τα όρια. Τα 5,90 μ. δεν αρκούν. Ούτε τα 5,95. Φτάνεις στα έξι μέτρα και αντί να θεωρήσεις ότι ολοκλήρωσες την αποστολή σου, κοιτάζεις τον πήχη και σκέφτεσαι το επόμενο ύψος.

Γιατί απέναντί σου υπάρχει κάποιος που έχει αποδείξει ότι υπάρχει ζωή πολύ ψηλότερα. Και αυτό είναι το πραγματικό κίνητρο του Καραλή. Ο ίδιος του ο αντίπαλος. Σε μία διαφορετική εποχή, ο Έλληνας πρωταθλητής θα μπορούσε να μετρά την επιτυχία του αποκλειστικά με μετάλλια. Στη σημερινή εποχή αναγκάζεται να τη μετρά και σε εκατοστά.

Δεν μπορεί να ελέγξει πόσο ψηλά θα πηδήξει ο Ντουπλάντις. Μπορεί όμως να ελέγξει πόσο ψηλά θα φτάσει ο ίδιος. Και αυτή η αλλαγή οπτικής μπορεί να αποδειχθεί ανεκτίμητη για έναν πρωταθλητή. Η διαδρομή του Καραλή τα τελευταία χρόνια δείχνει έναν αθλητή που δεν αρκείται πλέον στην παρουσία στο βάθρο. Κυνηγά διαρκώς το επόμενο προσωπικό όριο, σπρώχνει το σώμα και την τεχνική του ένα επίπεδο παραπάνω και έχει αποκτήσει τη νοοτροπία ότι κανένα ύψος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ταβάνι. Κάτι που ΔΕΔΟΜΕΝΑ δεν θα είχε συμβεί (όχι μόνο στον Καραλή, αλλά σε οποιονδήποτε αθλητή), αν δεν υπήρχε τόσο υψηλός ανταγωνισμός.

Ο "κακός" της ιστορίας που ίσως είναι απαραίτητος

Στα μάτια του κόσμου είναι εύκολο να παρουσιάσει κανείς τον Ντουπλάντις ως εκείνον που στέκεται ανάμεσα στον Καραλή και στα χρυσά μετάλλια. Δεν είναι όμως πραγματικά αυτή η σχέση τους. Δεν υπάρχει ένας "κακός" που στερεί από τον Έλληνα πρωταθλητή τη δόξα. Υπάρχει ένας αθλητής που έχει μετακινήσει τα όρια του αγωνίσματος και ένας δεύτερος που αρνείται να σταματήσει να τον κυνηγά.

Και ίσως αυτή να είναι η ομορφότερη εκδοχή του πρωταθλητισμού. Ο μεγάλος αντίπαλος δεν είναι απαραίτητα εκείνος που σε κρατά πίσω. Μπορεί να είναι αυτός που σε τραβά μπροστά. Η ιστορία του αθλητισμού άλλωστε είναι γεμάτη από τέτοια δίδυμα. Αθλητές που πιθανότατα θα είχαν κατακτήσει περισσότερους τίτλους χωρίς τον μεγάλο αντίπαλό τους, αλλά ίσως να μην είχαν γίνει ποτέ τόσο σπουδαίοι χωρίς εκείνον.

Ο Μόντο, έμαθε τον Καραλή να κοιτάζει ακόμη ψηλότερα και εκτός από την φιλία του, του έχει προσφέρει (έστω και με έμμεσο τρόπο) την αγωνιστική του εξέλιξη. Το δίδυμο αυτό μας προσφέρει συγκλονιστικούς αγώνες. Ας τους απολαύσουμε, αφού το μόνο που τους χωρίζει είναι... το χρώμα των μεταλλίων.