Η οικογένεια του Ολυμπιακού θρηνεί την απώλεια του Άρη Ποΐλα, ενός παράγοντα που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στον σύλλογο του Πειραιά, υπηρετώντας τόσο το τμήμα βόλεϊ όσο και την ποδοσφαιρική ομάδα. Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 74 ετών, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που συνδέθηκε με σημαντικές στιγμές της ιστορίας των "ερυθρόλευκων".

Διαβάστε: Θλίψη στην οικογένεια του Ολυμπιακου: Έφυγε από τη ζωή ο Άρης Ποΐλας

Ο Ποΐλας ήταν ένας παράγοντας που βρισκόταν καθημερινά δίπλα στις ομάδες, στους προπονητές και στους αθλητές, συμμετέχοντας ενεργά στην προσπάθεια για αγωνιστική καταξίωση. Η παρουσία του στο βόλεϊ από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και η μετέπειτα ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο αποτυπώνουν τη στενή σχέση του με τον Ολυμπιακό.

Η μεταγραφή του Θεοδωρίδη που έγινε μέσα σε ένα βράδυ

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες της πορείας του αφορά την απόκτηση του Ανδρέα Θεοδωρίδη το 1986. Ο νεαρός τότε κεντρικός μπλοκέρ, ένα από τα ταλέντα της εποχής, βρισκόταν στο μεταγραφικό στόχαστρο τόσο του Ολυμπιακού όσο και του Παναθηναϊκού.

Οι "πράσινοι" φέρονται να είχαν αποκτήσει προβάδισμα στη διεκδίκησή του, όμως ο Άρης Ποΐλας δεν είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια. Ως έφορος και βασικός άνθρωπος του τμήματος βόλεϊ των Πειραιωτών, κινήθηκε αποφασιστικά, επιδιώκοντας να ολοκληρώσει τη συμφωνία προτού η υπόθεση περιπλακεί περαιτέρω.

Σύμφωνα με την ιστορία που έχει καταγραφεί σε δημοσιεύματα, η συμφωνία με την πλευρά του αθλητή και την Καβάλα έκλεισε μέσα σε μία νύχτα. Μάλιστα, η αφήγηση θέλει τον Ποΐλα να μεταβαίνει περίπου στις 3 τα ξημερώματα στα γραφεία του συλλόγου, συνοδευόμενος από ανθρώπους της Καβάλας και της τοπικής αυτοδιοίκησης, προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα έγγραφα και τις σφραγίδες.

Η υπόθεση αυτή έμεινε ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες της μεταγραφικής δράσης του, αποτυπώνοντας την αποφασιστικότητα με την οποία αντιμετώπιζε την ενίσχυση του Ολυμπιακού.

Οι προσωπικές επιταγές για τον Σάκη Μουστακίδη

Η προσφορά του, ωστόσο, δεν περιοριζόταν στις διαπραγματεύσεις και στις μεταγραφικές κινήσεις. Έναν χρόνο αργότερα, ο Ποΐλας φέρεται να διέθεσε προσωπικές επιταγές, προκειμένου να διευκολύνει οικονομικά την απόκτηση του Σάκη Μουστακίδη.

Ο πασαδόρος αποτέλεσε σημαντική προσθήκη για τον Ολυμπιακό και συνέβαλε στην αγωνιστική εξέλιξη του τμήματος. Η συγκεκριμένη κίνηση αναδεικνύει το επίπεδο προσωπικής εμπλοκής του Ποΐλα, ο οποίος δεν περιοριζόταν στον θεσμικό ρόλο του, αλλά ήταν διατεθειμένος να στηρίξει έμπρακτα την ομάδα που υπηρετούσε.

Για εκείνον, η ενίσχυση του Ολυμπιακού ήταν υπόθεση που απαιτούσε χρόνο, επιμονή και, όταν χρειαζόταν, προσωπική συνεισφορά.

Η περίφημη "Σάλα Δράτσα"

Από τις ιστορίες που συνοδεύουν τη διαδρομή του στο βόλεϊ ξεχωρίζει και εκείνη με την "τεράστια Σάλα Δράτσα".

Σύμφωνα με την αφήγηση που έχει διασωθεί, κατά τη διάρκεια κλήρωσης ευρωπαϊκής διοργάνωσης, παράγοντας αντίπαλης ομάδας τον ρώτησε σε ποιο γήπεδο αγωνιζόταν ο Ολυμπιακός. Ο Ποΐλας φέρεται να απάντησε με χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση: "Στην τεράστια “Σάλα Δράτσα” του Πειραιά".

Η αναφορά αφορούσε το Κλειστό Γυμναστήριο της Δραπετσώνας, την έδρα που είχε τη δική της ξεχωριστή θέση στην ιστορία του συλλόγου. Η αντίθεση ανάμεσα στην εντυπωσιακή περιγραφή και στις πραγματικές διαστάσεις του γηπέδου ήταν, σύμφωνα με την ιστορία, εκείνη που προκάλεσε την έκπληξη των ανθρώπων της αντίπαλης ομάδας.

Πίσω από το χιούμορ της συγκεκριμένης ατάκας κρυβόταν και η υπερηφάνεια ενός παράγοντα που γνώριζε καλά τις δυσκολίες της εποχής και τη διαδρομή που έπρεπε να διανύσει ο Ολυμπιακός για να καθιερωθεί στην ευρωπαϊκή σκηνή.

Από το βόλεϊ στο ποδόσφαιρο

Η διαδρομή του Άρη Ποΐλα συνεχίστηκε και στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης ανέλαβε την ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο Ποΐλας ανέλαβε καθήκοντα εφόρου, έχοντας πλέον παρουσία σε ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας των "ερυθρόλευκων".

Ο Ολυμπιακός επέστρεψε στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου τη σεζόν 1996-97 και ακολούθησε μια περίοδος κυριαρχίας, με επτά συνεχόμενες κατακτήσεις πρωταθλημάτων έως και τη σεζόν 2002-03.

Ο Ποΐλας βρέθηκε στο περιβάλλον της ομάδας, συνεχίζοντας την πολυετή προσφορά του στον σύλλογο. Από το βόλεϊ μέχρι το ποδόσφαιρο, η κοινή συνισταμένη της πορείας του ήταν η αφοσίωση στον Ολυμπιακό και η καθημερινή ενασχόληση με τις ανάγκες των τμημάτων του.

Η ιστορία με τη βαζελίνη στο ντέρμπι των "αιωνίων"

Ανάμεσα στις πιο παράξενες ιστορίες που έχουν συνδεθεί με το όνομά του, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, βρίσκεται και ένα περιστατικό από το ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός στις 28 Δεκεμβρίου 1994.

Το παιχνίδι διεξήχθη στο παλιό "Γεώργιος Καραϊσκάκης", στο πλαίσιο της 13ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος. Ο Παναθηναϊκός βρισκόταν στην κορυφή της βαθμολογίας και παρέμενε αήττητος, ενώ ο Ολυμπιακός αναζητούσε ένα θετικό αποτέλεσμα απέναντι στον μεγάλο αντίπαλό του.

Ωστόσο, η αναμέτρηση έμεινε στην ιστορία και για ένα περιστατικό εξωαγωνιστικό. Ο πάγκος του Παναθηναϊκού βρέθηκε αλειμμένος με βαζελίνη, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του τότε προπονητή του, Χουάν Ραμόν Ρότσα.

Οι άνθρωποι του "τριφυλλιού" αναγκάστηκαν τελικά να απλώσουν κουβέρτες στα καθίσματα, ώστε να μπορέσουν να καθίσουν στον πάγκο. Ένα περιστατικό που έδωσε ξεχωριστή διάσταση σε ένα ήδη φορτισμένο ντέρμπι και προστέθηκε στις πιο αλλόκοτες ιστορίες της αντιπαλότητας των δύο ομάδων.

Το παιχνίδι ολοκληρώθηκε ισόπαλο 1-1, όμως η ιστορία με τη βαζελίνη παρέμεινε στη μνήμη των φιλάθλων ως ένα από τα πιο ασυνήθιστα επεισόδια των αναμετρήσεων ανάμεσα στους δύο "αιώνιους".

Η παρουσία του στο πειραϊκό ποδόσφαιρο

Η δράση του Άρη Ποΐλα δεν περιορίστηκε στα μεγάλα τμήματα του Ολυμπιακού. Είχε παρουσία και στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο του Πειραιά, καθώς το 2004 εξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του τοπικού ποδοσφαιρικού χώρου.

Η συμμετοχή του επιβεβαίωσε τη διαρκή σχέση του με τον αθλητισμό της πόλης και την επιθυμία του να παραμείνει ενεργός σε διαφορετικά επίπεδα της ποδοσφαιρικής δραστηριότητας.

Ο Άρης Ποΐλας αφήνει πίσω του μια διαδρομή με έντονες στιγμές, σημαντικές μεταγραφικές υποθέσεις, προσωπικές θυσίες και ιστορίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά φιλάθλων. Η παρουσία του στο βόλεϊ, η συμμετοχή του στην ποδοσφαιρική ομάδα της εποχής των επτά πρωταθλημάτων και η δράση του στον Πειραιά συνθέτουν την εικόνα ενός παράγοντα που συνέδεσε τη ζωή του με τον αθλητισμό.