Με εντελώς αρνητικό πρόσημο θα περάσει στην ιστορία η θητεία του Σωκράτη Φάμελλου στη θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Περισσότερο θύμιζε κλασικό κομματικό γραφειοκράτη παρά πρόεδρο κόμματος με έντονα κινηματικά χαρακτηριστικά. Ο Φάμελλος λειτούργησε το κόμμα με έναν πολύ περιορισμένο αριθμό συνεργατών, που σταδιακά τον εγκατέλειπαν διότι διέβλεπαν ότι δεν είχε ούτε τα προσόντα που απαιτεί η θέση ούτε και τις δυνατότητές να βγάλει τον ΣΥΡΙΖΑ από το αδιέξοδο. Αντιθέτως τον βούλιαξε στο βούρκο της ανυποληψίας και της δημοσκοπικής εξαφάνισης. Αποκορύφωμα ο τρόπος που διαχειρίστηκε τη δημιουργία κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα.

Δείχνοντας ότι δεν έχει ίχνος πολιτικής ενσυναίσθησης, πίστευε ως το τέλος ότι θα πάρει πρόσκληση από την Αμαλίας. Όταν ακόμα και το τελευταίο στέλεχος βάσης του ΣΥΡΙΖΑ καταλάβαινε ότι οι πόρτες και τα παράθυρα της ΕΛΑΣ είναι κλειστά, ο Φάμελλος θεωρούσε ότι έχει το κλειδί που θα τα ανοίξει. Τελικά όχι απλώς δεν άνοιξαν οι πόρτες από τον κ. Τσίπρα, αλλά έφτασε ο ίδιος να κλείσει την πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της ανεξαρτητοποίησής του. Όλα τα παραπάνω δείχνουν έναν πολιτικό κατώτερο των περιστάσεων. Τέτοιοι, βεβαίως, υπάρχουν πολλοί, για αυτό και ουδείς θα τον νοσταλγήσει. 

Το χειρότερο με τον κ. Φάμελλο είναι η αναξιοπρέπεια που επέδειξε. Δεν είναι πως δεν πήγε να ψηφίσει για τη διαδοχή του καίτοι  βουλευτής του κόμματος. Την Δευτέρα όταν αναλάμβανε η Ρένα Δούρου πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας δεν ήταν στη Βουλή και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο ίδιος ούτε και κάποιος από τους συνεργάτες του για να παραδώσει. Απουσίαζε δηλαδή η στοιχειώδης αστική ευγένεια  αλλά και (αριστερή) κομματική ηθική. Ο Φάμελλος με την απρεπέστατη στάση του θύμισε τον αλήστου μνήμης Σαμαρά όταν ο τελευταίος δεν είχε παραδώσει τα κλειδιά του Μεγάρου Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα. Συγχαρητήρια.