Έχει µέλλον η Αριστερά στην Ευρώπη; Η απάντηση δεν µπορεί να είναι µονολεκτική. Αλλωστε, δεν υπάρχει µόνο µία έκφραση της Αριστεράς. Ο όρος καλύπτει κόµµατα, κινήσεις και οµάδες ενός ευρύτερου φάσµατος. Οι ιδεολογίες της Κοµµουνιστικής Αριστεράς, της Ανανεωτικής Αριστεράς, τη Σοσιαλδηµοκρατίας, των οικολογικών κινηµάτων και άλλων προσπαθειών, όπως π.χ. η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, έχουν σαφείς διαφορές µεταξύ τους, αλλά εντάσσονται στη µεγάλη οικογένεια της Αριστεράς.

Ο χώρος γενικά βρίσκεται σε συρρίκνωση και υποχώρηση. Στην Ανατολική Ευρώπη, όπου είναι πρόσφατα τα αρνητικά βιώµατα των κοµµουνιστικών καθεστώτων, βλέπουµε την εξαφάνιση της Αριστεράς από τα Κοινοβούλια της Ουγγαρίας, της Τσεχίας και της Βουλγαρίας. Σε άλλες χώρες, κυρίως σκανδιναβικές, η Αριστερά επιβιώνει, έχοντας όµως υποστεί µεταµόρφωση. Θα µπορούσε κάποιος να µιλήσει για µετάλλαξη λόγω Μεταναστευτικού. Οι Σοσιαλδηµοκράτες της Σουηδίας κατέβασαν τον στρατό στους δρόµους για να σταµατήσουν τις συγκρούσεις µεταξύ συµµοριών µεταναστών. Στη ∆ανία, πάλι, οι Σοσιαλδηµοκράτες ηγούνται της στροφής προς µια πιο σκληρή πολιτική περιορισµού της µετανάστευσης και κατάργησης αποτυχηµένων πολυπολιτισµικών µοντέλων. Ο

ι λόγοι αυτών των τάσεων, είτε υποχώρησης είτε µεταµόρφωσης, είναι κυρίως οι εξής:

α) Η αποτυχία των κοµµουνιστικών συστηµάτων, όπου και αν εφαρµόσθηκαν.

β) Η αντίδραση των κοινωνιών κατά της πολιτικής ανοιχτών συνόρων και αθρόας εισόδου µεταναστών.

γ) Η αδιαφορία των αριστερών κοµµάτων για την αξία της κλασικής Παιδείας και τη διαφύλαξη της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

δ) Η αδυναµία τους να συνειδητοποιήσουν τη δύναµη των εθνικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών παραδόσεων κάθε λαού.

Η µετα-εθνική εποχή είναι ουτοπία. Αµφιβάλλω αν θα έλθει. Τα έθνη και τα εθνικά κράτη είναι το παρόν και το µέλλον της Ευρώπης. Η Ορθοδοξία και γενικότερα οι χριστιανικές αξίες ελκύουν µεγάλα τµήµατα της κοινωνίας στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη.

Η πλειονότητα των αριστερών κοµµάτων έχει µείνει αγκυλωµένη σε παρωχηµένους διεθνισµούς και συχνά παρουσιάζει τάσεις εθνοαποδόµησης και εθνοµηδενισµού. Σηµαντικό ρόλο παίζει η κρίση των παραδοσιακών ΜΜΕ. Πολλές ευρωπαϊκές αναλύσεις αναφέρονται στη βαθιά πόλωση του δηµόσιου λόγου και στη µετατόπιση µέρους των Μέσων προς άλλες κατευθύνσεις, γεγονός που ενισχύει άλλες ιδεολογίες. Η Αριστερά, η οποία για δεκαετίες είχε ισχυρή παρουσία σε πανεπιστήµια, συνδικάτα και στον χώρο της Τέχνης, βρίσκεται πλέον αντιµέτωπη µε την άνοδο των κοινωνικών δικτύων και εναλλακτικών µορφών ενηµέρωσης, όπου κυριαρχούν αντισυστηµικές και περισσότερο εθνοκεντρικές φωνές.

Η περίπτωση της Βρετανίας είναι χαρακτηριστική και ιδιόµορφη. Το Εργατικό Κόµµα, η παραδοσιακή Αριστερά της χώρας, δεν έχει ούτε σαφή προσανατολισµό ούτε ηγετικές φυσιογνωµίες και παραχωρεί έδαφος σε υπερσυντηρητικούς και αντιευρωπαϊστές. Στην Ελλάδα η επανεµφάνιση προσώπων που ασέβησαν στην Ιστορία και στους αγώνες της Μακεδονίας δεν πρόκειται να φέρει την άνοιξη στην Αριστερά. Το όραµα της κυβερνώσας Αριστεράς είναι όνειρο απατηλό µετά τη διακυβέρνηση των ετών 2015-2019.

Χωρίς επαναπροσδιορισµό της σχέσης της µε την Ιστορία, την παράδοση και τη θρησκευτική ταυτότητα της Ευρώπης και κάθε λαού ξεχωριστά, η Αριστερά θα συνεχίσει να χάνει πολιτικό έδαφος. Η σηµερινή κρίση της δεν αφορά µόνο τα ποσοστά στις κάλπες, αλλά και το ερώτηµα αν µπορεί να εκφράσει ξανά ένα πειστικό όραµα για την ευρωπαϊκή κοινωνία του 21ου αιώνα. Οµολογώ ότι αµφιβάλλω.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά"