Τα γεγονότα στη Θέουτα και η υβριδική απειλή κατά των ελληνικών συνόρων τον Φεβρουάριο - Μάρτιο 2020 επαναφέρουν στην επικαιρότητα την αναγκαιότητα ύπαρξης, κατοχύρωσης και φύλαξης των συνόρων.

Οι οπαδοί της παγκοσµιοποίησης δεν τα συµπαθούν και θέλουν να τα καταργήσουν. Οι επεκτατισµοί, όπως, π.χ., ο νέος Οθωµανισµός, θέλουν να τα αναδιαµορφώσουν. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Και ορισµένες ΜΚΟ προσπαθούν να τα παραβιάσουν δήθεν για ανθρωπιστικούς λόγους.

Όμως, τα σύνορα είναι υπαρκτά, απαραίτητα και θα φυλάσσονται. Τα εθνικά κράτη δεν έχουν καταργηθεί και παραµένουν οι κυριότεροι διεθνείς δρώντες. Η ανθρωπιστική διάσταση του προσφυγικού ζητήµατος είναι σεβαστή, αλλά και το δικαίωµα ενός λαού να ζει µε ασφάλεια, ευνοµία και ευηµερία πρέπει επίσης να είναι σεβαστό. Η παγκοσµιοποίηση µπορεί να υποχωρήσει ή να ανασταλεί. Όμως, τα σύνορα θα είναι παρόντα, διακριτά και φυλασσόµενα. Για να προστατεύουν την εθνική κυριαρχία, την πολιτιστική ταυτότητα, τον τρόπο ζωής κάθε λαού.

Το 2017 ο Γάλλος αριστερός διανοούµενος Ρεζίς Ντεµπρέ έγραψε ένα βιβλίο µε τίτλο «Το εγκώµιο των συνόρων». Κατέθετε τη διαφωνία του µε την ανεξέλεγκτη παγκοσµιοποίηση και µε την ήδη αποτυχηµένη πολυπολιτισµικότητα. ∆ιακήρυττε την ανάγκη των συνόρων για τη διαφύλαξη της δηµοκρατίας και του πολιτισµού. Μας θύµιζε ότι η αρχαία ελληνική πόλις-κράτος ευδοκίµησε διότι υπήρχαν τείχη και σύνορα. Ότι η αρχαία Ρώµη δηµιουργήθηκε όταν ο Ρωµύλος χάραξε τα σύνορά της σε σχήµα κύκλου. ∆ιαπίστωνε, µάλιστα, ότι ένα πρόβληµα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η ασαφής χάραξη των συνόρων της. Είχε δίκιο. Αν υπήρχαν σαφή σύνορα της Ε.Ε., η Τουρκία θα έµενε εκτός.

Στις ιστορικές επισηµάνσεις του Ντεµπρέ συµπληρώνω ότι ο όρκος των Αθηναίων εφήβων περιλάµβανε την υποχρέωση να προστατεύσουν τα σύνορα, ώστε να µην παραδώσουν την πατρίδα µικρότερη εδαφικά, αλλά µεγαλύτερη. Είναι, εξάλλου, χαρακτηριστικό αυτό που πίστευαν οι Βυζαντινοί πρόγονοί µας: Οταν ο Μέγας Κωνσταντίνος χάρασσε τα σύνορα της Νέας Ρώµης (µετέπειτα Κωνσταντινούπολης), άγγελος Κυρίου καθοδηγούσε το χέρι του. Η πρώτη µορφή της δηµοτικής µας ποίησης είναι τα ακριτικά έπη, τα οποία υµνουν φύλακες των άκρων, δηλαδή των συνόρων. Ο Ιωάννης Καποδίστριας µέχρι και την τελευταία ηµέρα της ζωής του αγωνιζόταν να πείσει τις Μεγάλες ∆υνάµεις να διευρύνουν τα σύνορα του νεαρού τότε ελληνικού κράτους. Και το 1940 σύσσωµος ο ελληνικός λαός, προσευχόµενος στην Υπέρµαχο Στρατηγό, απέκρουσε την εισβολή του Μουσολίνι, διότι παραβιάσθηκαν τα ιερά σύνορα της πατρίδος.

Από την άλλη πλευρά, η πικρή γεύση των κακών χειρισµών της κυβέρνησης Σηµίτη στην κρίση των Ιµίων αποτελεί εύγλωττη µαρτυρία της στενής σύνδεσης των συνόρων µε το διεθνές κύρος της χώρας.

Ας µην παρασυρόµαστε από ψευδοπροοδευτικές αντιλήψεις. Θέλουµε την ειρήνη και την καλή γειτονία, αλλά αυτό δεν σηµαίνει ότι θα είµαστε αφελείς και θα αφήνουµε όποιον θέλει να εισέρχεται ανεξέλεγκτα. Σε όλη την Ευρώπη πλέον έχουν διαψευσθεί οι πολυπολιτισµικοί µύθοι και η µεταναστευτική πολιτική γίνεται αυστηρότερη.

Σεβόµαστε τα ανθρώπινα δικαιώµατα, αλλά ταυτοχρόνως σεβόµαστε την εθνική κυριαρχία µας. Παρέχουµε φιλοξενία σε εκείνους που εισέρχονται νοµίµως, για όσον χρόνο εγκρίνει το ελληνικό κράτος και εφόσον σέβονται τις αρχές µας και τον πολιτισµό µας.

Δημοσιεύτηκε στα Παραπολιτικά