Εδώ και αρκετά χρόνια με αυξανόμενο αριθμό, δεκάδες εκατομμύρια από ευρωπαϊκά και εθνικά κονδύλια διατίθενται για την αναστήλωση οθωμανικών μνημείων, κυρίως τζαμιών. Αυτό έχει πάρει τη μορφή επιδημίας σε όλη τη χώρα. Σε κάθε νομό υπάρχει κάποιο πρόγραμμα ανάδειξης κάποιου κατάλοιπου της ισλαμικής– οθωμανικής κατοχής του ελληνικού χώρου. Το ερώτημα βγαίνει αβίαστα. Προς τι αυτή η ζέση να αποκαθίστανται και να αναδεικνύονται μνημεία δουλείας τη στιγμή που ελληνικά τοπόσημα, συνδεδεμένα με κορυφαίες στιγμές όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας ιστορίας αφήνονται να ρημάζουν; Πώς σκέφτονται εκείνοι οι οποίοι θεωρούν ότι η χώρα πρέπει να αναδεικνύεται μέσα από τα σημάδια μίας από τις πιο σκοτεινές περιόδους που έχει βιώσει ο ελληνισμός η οποία είναι ακόμα νωπή; Πολύ περισσότερο που οι κατακτητές τού τότε είναι οι αναθεωρητές του σήμερα. Οι οποίοι επιδιώκουν να γυρίσουν πίσω το ρολόι της Ιστορίας και να επαναλάβουν αυτό που είχαν καταφέρει σε μία κρίσιμη, αρνητική τροπή του ιστορικού ρου, να καταλάβουν τον ελληνικό κόσμο και να αφήσουν το ελληνικό έθνος χωρίς κρατική υπόσταση. Οι Τούρκοι σε κάθε σχετική επέτειο κομπάζουν για τις κατακτήσεις κατά των Ελλήνων, μετατρέπουν τα ελληνικά μνημεία που βρίσκονται στην επικράτειά τους σε τζαμιά, σβήνουν το ελληνικό αποτύπωμα

Την ίδια ώρα εδώ αντί να καταγγέλλουν αυτά, φροντίζουν να τους ικανοποιούν αναβιώνοντας τα σημάδια μίας απ’ τις πιο βίαιες κατοχές στην ιστορία του πλανήτη. Έχει ενδιαφέρον το πώς σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι περηφανεύονται κιόλας κάνοντας λόγο για ανάδειξη της «ιστορικής συνέχειας». Με τι; Με την τουρκική κατοχή; Θεωρούν τους εαυτούς τους συνέχεια των Οθωμανών; Ως τι; Ως Οθωμανοί; Ως ραγιάδες; Για όσα θα έπρεπε να αποτελούν όχι μόνο ελληνικά αλλά και πανανθρώπινα προσκυνήματα δεν δείχνουν ούτε κατά διάνοια τον ίδιο ζήλο. Ο χώρος της Μάχης του Μαραθώνα, ο τύμβος των Σαλαμινομάχων, η Ακαδημία Πλάτωνος, οι τάφοι επιφανών Ελλήνων της αρχαιότητας και της Μεσαιωνικής περιόδου, σημεία της πρόσφατης ιστορίας μας, της Παλιγγενεσίας, σπίτια ηρώων, εγκαταλείπονται και καταρρέουν. Θεωρούν πιο σημαντική την περίοδο της οθωμανικής κατοχής, όχι για τους αγώνες του Έθνους που δεν σταμάτησε ποτέ να επαναστατεί, αλλά για να υπενθυμίζουν τα σύμβολα των κατακτητών. Μιλώντας με πολύ κόσμο, λόγω της εκπομπής, οι περισσότεροι έχουν την ίδια απορία. Αισθάνονται υπερηφάνεια που γεμίζουν την Ελλάδα με αναβιώσεις της ισλαμικής κατάκτησης; Θεωρούν επίτευγμα να έρχονται ξένοι και από τη μία να βλέπουν αρχαία μνημεία να ρημάζουν και από την άλλη να ζωντανεύουν σύμβολα κατάκτησης; Είναι αυτό τεκμήριο ιστορικής συνέχειας; Αν η κατοχή των ναζί είχε κρατήσει περισσότερο και είχαν αφήσει και αυτοί μνημεία θα τα αναστήλωναν και αυτά; Την απάντηση την καταλαβαίνουμε όλοι. Η Ελλάδα απελευθερώθηκε από τον κατακτητή αλλά όχι από τους απογόνους των ραγιάδων που ποτέ δεν απέβαλαν τη νοοτροπία του δούλου. Γι’ αυτό είχε αναγκαστεί ο Κολοκοτρώνης να πει το «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Κάτι ήξερε.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή