Η πρόσφατη δολοφονική επίθεση με γκαζάκια κατά στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη είναι η αναμενόμενη εξέλιξη μιας παρατεταμένης στάσης ανοχής από το πολιτικό σύστημα, με αποχρώσεις αναλόγως του κόμματος και του ιδεολογικού χώρου. Αλλά η σε γενικές γραμμές χαλαρή αντιμετώπιση της χαμηλής έντασης τρομοκρατίας, η οποία όμως έχει φονικές εξάρσεις, είναι αναντίστοιχη με τη σοβαρότητα του ζητήματος.

Η κυβέρνηση έστρεψε τα βέλη της κατά του Αλέξη Τσίπρα λόγω της προϊστορίας του ΣΥΡΙΖΑ με τη γνωστή οικειότητα και ανοχή στον «χώρο», σε μία αναμενόμενη προσπάθεια να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά και επικοινωνιακά την τραγωδία, κάτι το οποίο θα έκανε οποιοσδήποτε στη θέση της. Ωστόσο και η ίδια δεν έχει κάνει αυτό που επιβάλλεται για να ελέγξει ριζικά το σκηνικό και να προλάβει την επιδείνωση. Οι εκκενώσεις των καταλήψεων και άλλες παρεμφερείς δράσεις για την αποκατάσταση της νομιμότητας είναι σωστές, αλλά δεν αρκούν.

Υπάρχει ασυνέχεια και αποσπασματικότητα στην αντιμετώπιση της αριστεροαναρχικής βίας, η οποία εκδηλώνεται με διάφορες μορφές. Τις προάλλες ομάδες τραμπούκων, στις οποίες φαίνεται ότι υπήρχαν και άτομα με ξένη καταγωγή, κυκλοφορούσαν φορώντας μπλούζες με σημαίες της Παλαιστίνης, κάνοντας «αντισιωνιστικές περιπολίες». Αναζητούσαν δηλαδή Εβραίους της Ελλάδας ή Ισραηλινούς για να κάνουν τι ακριβώς; Αν φορούσαν μπλούζες με κάποιο άλλο σύμβολο και έκαναν «αντιμεταναστευτικές περιπολίες», θα τους είχαν μαζέψει. Τώρα δεν κουνήθηκε φύλλο. Ούτε η Δικαιοσύνη παρενέβη ούτε κάποιο κόμμα έβγαλε ανακοίνωση. Από την Αριστερά προφανώς δεν περιμέναμε κάτι τέτοιο, αλλά δεν υπήρξε και από κανέναν άλλον. Κάποιοι προσπαθούν να διαχωρίσουν τα περιστατικά αναλόγως της έντασης και του αποτελέσματος. Όμως τα πάντα έχουν μία εξέλιξη. Δεν ξεκινούν εκ του μηδενός. Η ανοχή στα τρικάκια οδηγεί στα γκαζάκια και τα γκαζάκια οδηγούν στον φόνο.

Συνάδελφος με την οποία συζητούσαμε το θέμα επιχειρηματολογούσε ότι είναι διαφορετικά πράγματα και κακώς καταδικάζονται συλλήβδην ως ίσης σοβαρότητας. Της ζήτησα να μπει στη θέση ενός αποδέκτη τέτοιας «παρέμβασης» η ίδια. Ξαφνικά να εμφανιστεί ομάδα ατόμων έξω από το σπίτι της, να πετάξει τρικάκια και μπογιές, να γράψει συνθήματα και να απειλήσει, αφήνοντας προειδοποίηση. Πώς θα αισθανόταν η ίδια, τα παιδιά της και ο σύζυγός της; Θα έβγαιναν ξανά από την πόρτα του σπιτιού τους με την ίδια άνεση ή θα τους ακολουθούσε ο φόβος για το τι μπορεί να συμβεί, ποιος τους περιμένει απέξω για να διαπράξει κάτι που έχει στο μυαλό, που μπορεί να είναι οτιδήποτε, γιατί θεωρεί ότι η «δράση» του είναι «δικαιολογημένη»; Η κατηγοριοποίηση και η διαβάθμιση της πολιτικής βίας εκ του μακρόθεν και αφ’ υψηλού είναι εύκολη όταν δεν είσαι εσύ ο στόχος. Αν αύριο συγκροτηθούν «ακτιβιστικές» ομάδες δεξιών και στοχοποιούν πρόσωπα, σπίτια και επιχειρήσεις αριστερών, η στάση των «ναι μεν αλλά» θα είναι ίδια; Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή