EnΤα όρια της ευρωπαϊκής συµµαχίας
Άρθρο γνώμης
Μητσοτάκης και Μακρόν συµφώνησαν σε πολλά και βασικά, είτε µιλώντας στη Ρωµαϊκή Αγορά ή στο Προεδρικό, είτε επί της φρεγάτας "Κίµων", είτε υπογράφοντας τα 9 παραρτήµατα της αναβαθµισµένης στρατηγικής συµφωνίας
Αν ήταν οι συνθήκες και οι σχέσεις σε εθνικό επίπεδο όπως αυτές της Ελλάδας και της Γαλλίας, τότε θα µπορούσαµε να µιλάµε για αυτόνοµη και σε διαδικασία διεθνούς διαπραγµάτευσης Ευρώπη. Κατ’ αρχάς οι διµερείς σχέσεις, η συνεργασία και η στρατηγική συµφωνία, που υπογράφηκε από το 2021 και ανανεώθηκε το Σάββατο στην Αθήνα για την επόµενη πενταετία και στη συνέχεια αορίστως, βασίζονται στην εµπιστοσύνη.
Διαβάστε: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που "δουλεύουν" υπέρ του Μητσοτάκη και το νέο Ταμείο Ανάκαμψης που βρίσκεται στα "σκαριά"
Στη θετική εµπειρία δεκαετιών. Στη διαδικασία στήριξης ακόµη και χωρίς στρατηγική συµφωνία. Από την εποχή του Ντε Γκολ, για να µιλήσουµε για τον µεταπολεµικό χρόνο. Στη συνέχεια του Ντ’Εστέν µε τον Καραµανλή. Η Ελληνική ∆ηµοκρατία, σε θεσµικό επίπεδο, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ήρθε µε γαλλικό, κρατικόπροεδρικό αεροπλάνο. Ανησυχούν κάποιοι σήµερα για το µέλλον της στρατηγικής συµφωνίας στην περίπτωση που του χρόνου εκλεγεί στην προεδρία της Γαλλίας ο Μπαρντελά ή η Λεπέν. Το βέβαιο άλλωστε είναι ότι δεν θα εκλέγει εκ νέου ο Εµανουέλ Μακρόν, γιατί ήδη συµπληρώνει τη δεύτερη θητεία του στο προεδρικό µέγαρο και δεν δικαιούται τρίτη. Όµως η βαθιά σχέση Ελλάδας - Γαλλίας µετά το 1950 δεν γνώρισε ισχυρές αναταράξεις και ακυρώσεις, παρά τις διαφορετικές συνθήκες και συσχετισµούς διεθνώς. Παρά την εναλλαγή των προσώπων στην ηγεσία των δύο χωρών. ∆εν φθάσαµε ξαφνικά από τον Ντ’Εστέν στον Μακρόν. Υπήρξε στον µεσοχρόνο ο Μιτεράν, ο Σιράκ, ο Σαρκοζί, o Ολάντ. Οι εποχές και οι προκλήσεις διαφορετικές.
Οι ηγεσίες στην Ελλάδα επίσης διαφορετικές, αλλά σε µια περίεργη αναλογία µε τους Γάλλους. Η σχέση και η στήριξη της Γαλλίας στην Ελλάδα µπορεί να µην ήταν γεωπολιτική όπως σήµερα, που τα ζητούµενα είναι διαφορετικά, αλλά ήταν εξόχως υποστηρικτική στο µέτωπο που ήταν η κυρίαρχη πρόκληση για την προοπτική της Ελλάδας. Ευρωπαϊκή πορεία, σύγκλιση, ένταξη. Στην ΕΟΚ αρχικά, στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια, στη ζώνη του ευρώ στην κατάληξη. Πακέτα στήριξης, παραµονή στη ζώνη του ευρώ µετά τη δηµοσιονοµική χρεοκοπία. Στα σηµεία έξαρσης του ανταγωνισµού µε την Τουρκία η Ελλάδα προσέβλεπε σε διεθνές επίπεδο στις ΗΠΑ, τον άλλο µεγάλο διαχρονικό σύµµαχο, αλλά συζητούσε και δεχόταν στο ευρωπαϊκό πεδίο την έµπρακτη στήριξη της Γαλλίας. Πάντα υπήρχαν οι ενστάσεις και οι απαιτήσεις των Γερµανών και οι «δύσκολες σχέσεις» των στρατηγικά αλλού αυτοκρατορικών Βρετανών, αλλά η «γαλλική πλευρά» δεν άφησε ποτέ ή σχεδόν ποτέ τους Έλληνες ανυπεράσπιστους, χωρίς συµµαχία, χωρίς ευρωπαϊκή συνιστώσα, χωρίς περιθώριο να βρουν και πάλι τη διαδροµή προς τη διέξοδο και την αναβάθµιση. «Ελλάς - Γαλλία συµµαχία» δήλωσε ο πρόεδρός Μακρόν από την Αθήνα ως ηγέτης των Γάλλων. Κατ’ αντιστοιχία το ίδιο διακήρυξε ο Έλληνας πρωθυπουργός Μητσοτάκης ή ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας Τασούλας από την πλευρά των Ελλήνων. Ανάλογο το κλίµα σε στρατιωτικό περιβάλλον στη γαλλικής κατασκευής και ελληνικής πλέον ιδιοκτησίας φρεγάτα «Κίµων». Η πολυεπίπεδη στρατηγική συµφωνία είναι διµερής.
Μεταξύ εθνών και λαών που χαίρονται να συναντιούνται, να συνεργάζονται, να συνυπάρχουν. Όχι ότι Μακρόν και Μητσοτάκης συµφώνησαν σε όλα. Υπάρχουν αποκλίσεις ως προς τον δεσµό της Ευρώπης µε τις ΗΠΑ, ως προς τη δοµή της όποιας στάσης απέναντι στην Κίνα. Ως προς το πώς θα διαµορφωθεί η δοµή εντός του ΝΑΤΟ. Στα όρια της απόκλισης από τις ΗΠΑ. Αλλά συµφώνησαν σε πολλά και βασικά. Είτε µιλώντας στη Ρωµαϊκή Αγορά ή στο Προεδρικό Μέγαρο στην Ηρώδου Αττικού, είτε επί της πολεµικής φρεγάτας στον Πειραιά, είτε υπογράφοντας τα εννέα παραρτήµατα της αναβαθµισµένης στρατηγικής συµφωνίας, είτε µιλώντας για οικονοµική, εµπορική, επιχειρηµατική συνεργασία και καινοτοµία στο Ίδρυµα Νιάρχος, Ελλάδα και Γαλλία στη βάση της ρήτρας στρατιωτικής συνδροµής ή του IMEC µέχρι την Ινδία ή µέχρι την Αυστραλία που επιδιώκει το Παρίσι γνωρίζουν να συνυπάρχουν και να δουλεύουν ως σύµµαχοι. Κάτι από το οποίο αποκλίνει δοµικά η Ευρωπαϊκή Ένωση ως συµµαχία. Γιατί η οικονοµία και το εµπόριο απαιτούν συναλλακτικά ήθη. Η γεωπολιτική, φιλία και εµπιστοσύνη. Η βαθιά σχέση Ελλήνων και Γάλλων αφορά τους ίδιους, δεν αναφέρεται στην πραγµατικότητα της Ευρώπης.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
Διαβάστε: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που "δουλεύουν" υπέρ του Μητσοτάκη και το νέο Ταμείο Ανάκαμψης που βρίσκεται στα "σκαριά"
Στη θετική εµπειρία δεκαετιών. Στη διαδικασία στήριξης ακόµη και χωρίς στρατηγική συµφωνία. Από την εποχή του Ντε Γκολ, για να µιλήσουµε για τον µεταπολεµικό χρόνο. Στη συνέχεια του Ντ’Εστέν µε τον Καραµανλή. Η Ελληνική ∆ηµοκρατία, σε θεσµικό επίπεδο, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ήρθε µε γαλλικό, κρατικόπροεδρικό αεροπλάνο. Ανησυχούν κάποιοι σήµερα για το µέλλον της στρατηγικής συµφωνίας στην περίπτωση που του χρόνου εκλεγεί στην προεδρία της Γαλλίας ο Μπαρντελά ή η Λεπέν. Το βέβαιο άλλωστε είναι ότι δεν θα εκλέγει εκ νέου ο Εµανουέλ Μακρόν, γιατί ήδη συµπληρώνει τη δεύτερη θητεία του στο προεδρικό µέγαρο και δεν δικαιούται τρίτη. Όµως η βαθιά σχέση Ελλάδας - Γαλλίας µετά το 1950 δεν γνώρισε ισχυρές αναταράξεις και ακυρώσεις, παρά τις διαφορετικές συνθήκες και συσχετισµούς διεθνώς. Παρά την εναλλαγή των προσώπων στην ηγεσία των δύο χωρών. ∆εν φθάσαµε ξαφνικά από τον Ντ’Εστέν στον Μακρόν. Υπήρξε στον µεσοχρόνο ο Μιτεράν, ο Σιράκ, ο Σαρκοζί, o Ολάντ. Οι εποχές και οι προκλήσεις διαφορετικές.
Οι ηγεσίες στην Ελλάδα επίσης διαφορετικές, αλλά σε µια περίεργη αναλογία µε τους Γάλλους. Η σχέση και η στήριξη της Γαλλίας στην Ελλάδα µπορεί να µην ήταν γεωπολιτική όπως σήµερα, που τα ζητούµενα είναι διαφορετικά, αλλά ήταν εξόχως υποστηρικτική στο µέτωπο που ήταν η κυρίαρχη πρόκληση για την προοπτική της Ελλάδας. Ευρωπαϊκή πορεία, σύγκλιση, ένταξη. Στην ΕΟΚ αρχικά, στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια, στη ζώνη του ευρώ στην κατάληξη. Πακέτα στήριξης, παραµονή στη ζώνη του ευρώ µετά τη δηµοσιονοµική χρεοκοπία. Στα σηµεία έξαρσης του ανταγωνισµού µε την Τουρκία η Ελλάδα προσέβλεπε σε διεθνές επίπεδο στις ΗΠΑ, τον άλλο µεγάλο διαχρονικό σύµµαχο, αλλά συζητούσε και δεχόταν στο ευρωπαϊκό πεδίο την έµπρακτη στήριξη της Γαλλίας. Πάντα υπήρχαν οι ενστάσεις και οι απαιτήσεις των Γερµανών και οι «δύσκολες σχέσεις» των στρατηγικά αλλού αυτοκρατορικών Βρετανών, αλλά η «γαλλική πλευρά» δεν άφησε ποτέ ή σχεδόν ποτέ τους Έλληνες ανυπεράσπιστους, χωρίς συµµαχία, χωρίς ευρωπαϊκή συνιστώσα, χωρίς περιθώριο να βρουν και πάλι τη διαδροµή προς τη διέξοδο και την αναβάθµιση. «Ελλάς - Γαλλία συµµαχία» δήλωσε ο πρόεδρός Μακρόν από την Αθήνα ως ηγέτης των Γάλλων. Κατ’ αντιστοιχία το ίδιο διακήρυξε ο Έλληνας πρωθυπουργός Μητσοτάκης ή ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας Τασούλας από την πλευρά των Ελλήνων. Ανάλογο το κλίµα σε στρατιωτικό περιβάλλον στη γαλλικής κατασκευής και ελληνικής πλέον ιδιοκτησίας φρεγάτα «Κίµων». Η πολυεπίπεδη στρατηγική συµφωνία είναι διµερής.
Μεταξύ εθνών και λαών που χαίρονται να συναντιούνται, να συνεργάζονται, να συνυπάρχουν. Όχι ότι Μακρόν και Μητσοτάκης συµφώνησαν σε όλα. Υπάρχουν αποκλίσεις ως προς τον δεσµό της Ευρώπης µε τις ΗΠΑ, ως προς τη δοµή της όποιας στάσης απέναντι στην Κίνα. Ως προς το πώς θα διαµορφωθεί η δοµή εντός του ΝΑΤΟ. Στα όρια της απόκλισης από τις ΗΠΑ. Αλλά συµφώνησαν σε πολλά και βασικά. Είτε µιλώντας στη Ρωµαϊκή Αγορά ή στο Προεδρικό Μέγαρο στην Ηρώδου Αττικού, είτε επί της πολεµικής φρεγάτας στον Πειραιά, είτε υπογράφοντας τα εννέα παραρτήµατα της αναβαθµισµένης στρατηγικής συµφωνίας, είτε µιλώντας για οικονοµική, εµπορική, επιχειρηµατική συνεργασία και καινοτοµία στο Ίδρυµα Νιάρχος, Ελλάδα και Γαλλία στη βάση της ρήτρας στρατιωτικής συνδροµής ή του IMEC µέχρι την Ινδία ή µέχρι την Αυστραλία που επιδιώκει το Παρίσι γνωρίζουν να συνυπάρχουν και να δουλεύουν ως σύµµαχοι. Κάτι από το οποίο αποκλίνει δοµικά η Ευρωπαϊκή Ένωση ως συµµαχία. Γιατί η οικονοµία και το εµπόριο απαιτούν συναλλακτικά ήθη. Η γεωπολιτική, φιλία και εµπιστοσύνη. Η βαθιά σχέση Ελλήνων και Γάλλων αφορά τους ίδιους, δεν αναφέρεται στην πραγµατικότητα της Ευρώπης.
Δημοσιεύτηκε στην Απογευματινή
