Η Ελλάδα χρειάζεται έναν κεντρικό σύµµαχο στα δυτικά της. Επί ευρωπαϊκού εδάφους δηλαδή. Αυτή η δύναµη δεν µπορεί να είναι άλλη από τη Γαλλία. Όλη µας η ευρωπαϊκή πορεία άλλωστε τα τελευταία 60 µε 70 χρόνια είναι µια γαλλική υπόθεση. Στην παρούσα φάση της ιστορίας και της διεθνούς συγκυρίας που η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά επόµενη ηµέρα, το ΝΑΤΟ απορρυθµίζεται, η σχέση µε τις ΗΠΑ αποκτά διµερή χαρακτηριστικά και όλο το ανατολικό µέτωπο -από τη Μεσόγειο µέχρι την Ινδία- βρίσκεται εν µέσω πολέµων σε πλήρη αναδιάταξη, η Ελλάδα χρειάζεται δυτικά τη Γαλλία. Αλλά και το Παρίσι που έχει πλέον αναγκασθεί εκ των συνθηκών να αφήσει το Σαχέλ στην Αφρική και αναπτύσσει φιλοδοξίες, ενισχύοντας την παρουσία του στο τρίγωνο Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Βόρειος Αφρική, χρειάζεται την Ελλάδα και την Κύπρο ως κύριους Ευρωπαίους συµµάχους στη γεωπολιτική περιοχή. Ο πρόεδρος Μακρόν, θεσµικός ηγέτης της «φίλης» Γαλλίας, έχει κάθε λόγο να νιώθει άνετα και να κινεί τη διπλωµατία και τη συνεργασία τόσο µε την Κύπρο όσο και µε την Ελλάδα διµερώς. Η Κύπρος αποτελεί «άνοιγµα» για τη Γαλλία, όχι τόσο στην ευρωπαϊκή ταυτότητα όσο στη συµµαχική συνοχή. Όµως το Παρίσι κινείται γρήγορα και στο πεδίο µε πρακτικό τρόπο αποδεικνύοντας ότι η παράδοση της σύµπνοιας των Γάλλων µε τους Έλληνες είναι δοκιµασµένη και αξιόπιστη.

Το Ελιζέ γνωρίζει πολύ καλά τι σηµαίνει το µήνυµα που έστειλε από το Προεδρικό Μέγαρο της Λευκωσίας, σύµφωνα µε το οποίο «όταν η Κύπρος δέχεται επίθεση, τότε δέχεται επίθεση η Ευρωπαϊκή Ένωση». Πολύ περισσότερο επειδή το µήνυµα ακολουθούσε τις πράξεις και τη συνδροµή στο πεδίο. Όταν η Κύπρος απειλήθηκε στην αρχή του πολέµου στο Ιράν από τη Χεζµπολάχ του Λιβάνου ως προς την ασφάλειά της η Γαλλία ήταν εκείνη που έσπευσε σε βοήθεια (αµέσως µετά την Ελλάδα η οποία έστειλε στο νησί πολεµικά πλοία και αεροπλάνα) µετακινώντας µία πολύ σηµαντική πολεµική αρµάδα της υπό το εµβληµατικό αεροπλανοφόρο της «Σαρλ ντε Γκολ» από τη ΒόρΗ Ελλάδα στα χρόνια της χρεοκοπίας της µόνον τη φιλική στάση των Γάλλων αξιωµατούχων έχει να θυµάται ως συµπαράσταση από τις κεντρικές ευρωπαϊκές δυνάµεις. Ταυτόχρονα, πέραν της Γαλλίας η Αθήνα σε προηγούµενα χρόνια, στο πλαίσιο απόπειρας συγκλίσεων του ευρωπαϊκού νότου ως ισορρόπηση συµφερόντων στον ευρωπαϊκό βορρά, δοκίµασε τη σύγκλιση µε την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Μάλτα. Τα περιθώρια όµως ενός τέτοιου άξονα έδειξαν πολύ σύντοµα τα όριά τους. Και αυτά ήταν απολύτως περιορισµένα και χωρίς δυναµική. Οι κύριες δυνάµεις του ευρωπαϊκού νότου, ακόµη και η Ιταλία που θα µπορούσε να έχει ρόλο πιο στενού συµµάχου, δεν έχουν ούτε τέτοια στρατηγική ούτε επάρκεια και σταθερότητα ρόλου. Άλλωστε η Ιταλία, ακόµη και στην εποχή Μελόνι, δείχνει σε απόλυτη επιρροή της Γερµανίας σύγκλιση µε την Ισπανία και συναλλακτικού δεσµού µε την Τουρκία.

Η Ισπανία, επίσης πλήρως ευθυγραµµισµένη µε το ισλαµικό µέτωπο στην Εγγύς Ανατολή, είναι παραδοσιακά σε συµµαχική σχέση µε την Τουρκία και πλέον σε ανταγωνισµό µε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Άρα µια απόµακρη δύναµη για την Ελλάδα και την Κύπρο. Από τις σηµαντικές δυνάµεις της Ευρώπης υπάρχει πάντα ο σύνδεσµος µε τη Γερµανία και η παράδοση µε την αποδυναµωµένη και εκτός ΕΕ, Βρετανίας. Και οι δύο αυτές δυνάµεις είναι ευθυγραµµισµένες µε την Τουρκία και σε διαφορετική διάταξη στη διαµόρφωση νέας αρχιτεκτονικής στην Ανατολή. ∆εν µπορούν λοιπόν σε καµία περίπτωση να λογίζονται «στενοί σύµµαχοι» της Ελλάδας και της Κύπρου στο δυτικό, ευρωπαϊκό µέτωπο. Από χθες ο πρόεδρος Μακρόν και µια ευρεία γαλλική αποστολή αξιωµατούχων και CEO κεντρικών επιχειρηµατικών οµίλων βρίσκονται στην Αθήνα. Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη είναι στην ευχάριστη θέση να τους υποδεχθεί. Η νέα εποχή στην παγκόσµια ισορροπία και γεωπολιτική, αλλά και η κατάσταση στην Ευρώπη προαπαιτούν σταθερές και δοκιµασµένες συµµαχίες σε διµερές επίπεδο. Και η σχέση µε τη Γαλλία έχει το άρωµα και την αξία του παλιού καλού κρασιού…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή