Στις δηµοκρατίες υπάρχει ένα πρόβληµα. Οι λαοί, ακριβώς επειδή έχουν σπουδαίο λόγο στην επιλογή των ηγεσιών τους, έχουν και την ευθύνη της πορείας και της τύχης της χώρας τους. Ευθύνη έχουν είτε συµµετέχουν στις εκλογές µε την ψήφο τους είτε δεν συµµετέχουν. Και η αποχή είναι τοποθέτηση και µερίδιο ευθύνης. Η πορεία της Ελλάδας θα κριθεί από τις µάλλον σύνθετες εθνικές εκλογές που έρχονται σε κάποιους µήνες. Όσο πλησιάζουµε στις κάλπες τόσο θα γίνεται πιο αντιληπτή η σηµασία των επιλογών που θα γίνουν. Οι εκθέσεις και οι αναλύσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης και των επενδυτικών τραπεζών για το «country risk», που ούτως ή άλλως θα ανεβαίνει όσο πλησιάζουµε προς τις εκλογές, θα συνοδεύονται και από προσεγγίσεις για τις συνθήκες στο κοµµατικό σύστηµα όπως διαρθρώνεται, τις πιθανότητες κυβέρνησης αυτοδυναµίας µε µία, δύο, τρεις αναµετρήσεις ως σενάριο, αλλά και για τις συνθήκες που ενδεχοµένως θα διαµορφωθούν στο επόµενο Κοινοβούλιο. Πόσα και ποια κόµµατα δηλαδή θα περάσουν το 3%, τι προφίλ έχουν, ποιες οι ηγετικές οµάδες τους, ποιες οι προτάσεις τους σε διάφορους κρίσιµους τοµείς.

Η Ελλάδα για να διατηρήσει τη θετική πορεία της στον οικονοµικό, βιοµηχανικό, τεχνολογικό, ενεργειακό, εµπορικό τοµέα αλλά και στη γεωπολιτική ή την ισχύ των στρατιωτικών και άλλων εξοπλισµών της, θα πρέπει να έχει κυβέρνηση τετραετίας. Υπάρχουν ήδη πολλά σενάρια στο παρασκήνιο διάφορων πολιτικών ή επιχειρηµατικών εγχώριων οίκων που µιλούν ή επεξεργάζονται κυβερνήσεις ασταθείς, διετίας, αναλώσιµες µε διάδοχους πρωθυπουργούς και ούτω καθεξής. Τα σενάρια αυτά δεν µένουν µυστικά σε κάποιο συρτάρι ενός µεγάρου, αλλά διαχέονται και τελικά επηρεάζουν και θα επηρεάσουν καταλυτικά τις εκτιµήσεις για την προοπτική και τη σταθερότητα διακυβέρνησης της χώρας. Καθώς και το κλίµα που θα διαµορφωθεί στη σχέση πολιτικής και κοινωνίας ή και της διακυβέρνησης µε τα κόµµατα της αντιπολίτευσης στο επόµενο Κοινοβούλιο.

Στην Ελλάδα έχουµε σπαταλήσει µεγάλο χρονικό διάστηµα µε δηµόσια συζήτηση που αφορά τάχα το θέµα των θεσµών και του κράτους δικαίου. Επίσης πεπραγµένα που αφορούν ζητήµατα προ πενταετίας. Από τότε η κατάσταση στον κόσµο αλλά και στην Ελλάδα έχει αλλάξει. Οι προκλήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί λόγω της αστάθειας, του απρόβλεπτου και των συνεχών κρίσεων όλων των ειδών στο διεθνές επίπεδο. Λένε πολλοί ότι εµείς δεν έχουµε να χάσουµε τίποτα ό,τι και να προκύψει την επόµενη µέρα των εκλογών. Η κατάσταση είναι όµως πολύ πιο σοβαρή από ό,τι δείχνει µε µια επιπόλαιη τέτοια µατιά. Οι Έλληνες έχουν συνηθίσει να ζουν, να κινούνται, να νιώθουν καθησυχασµένοι, ανήσυχοι, αγανακτισµένοι στη βάση µιας κανονικότητας στη διακυβέρνηση από το 2019 και µετά για παράδειγµα. Επειδή έχει περάσει µια επταετία, έχουν ξεχάσει τι σηµαίνει και τι προκύπτει από µια αναταραχή πολιτική, κυβερνητική ή δηµοσιονοµική. Ακόµη και αυτά τα ταραχώδη που συµβαίνουν σε άλλες χώρες στη ∆ύση, ευρωπαϊκές ή µη, έχουν συνηθίσει να µην τους αφορούν εθνικά. Φυσικά υπάρχουν προβλήµατα στην Ελλάδα, µε κύριο την ακρίβεια στην καθηµερινότητα, τις απειλές και τις εµπλοκές που προκύπτουν από το διεθνές πεδίο, τις υποθέσεις διαφθοράς που αναδεικνύονται. Ναι, αλλά η Ελλάδα κινείται µε θετικό ρυθµό προς τα εµπρός.

Κάθε µήνα θα πλησιάζουµε περισσότερο στον χρόνο που θα αναλάβουµε την ευθύνη µε την ψήφο µας για την πορεία της χώρας προς το 2031. Ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός; Ποια η κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο του 2027; Από πόσα κόµµατα θα συγκροτείται αυτή η πλειοψηφία ώστε να είναι σταθερή αλλά και παραγωγική για το κυβερνητικό έργο; Ποια κόµµατα, ηγεσίες και βουλευτές θα επιλεγούν; Πόσα κόµµατα θα έχει το νέο Κοινοβούλιο; ∆έκα, οκτώ, πέντε; Πού τελειώνει η ευθύνη των πολιτών; Αν ορίσουν όρους σταθερότητας τόσο στη διακυβέρνηση όσο και στον κοινοβουλευτισµό. ∆ιαφορετικά το γαϊτανάκι του χάους που θα προκύψει θα αφορά πρώτα αυτούς, τις οικογένειες και τις δουλειές τους και µετά όλους τους άλλους… κάπου εκεί έξω στο πλήθος ή στον κόσµο.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή