Η αγγλική αρχιτεκτονική, που θέλει συνθήκες πολέµου µε τη Ρωσία στην Ευρώπη, µε επίκεντρο την Ουκρανία και ένα νέο «ανατολικό µέτωπο», ακουµπώντας στη στρατηγική κατάπτωση της Γερµανίας, προωθεί ένα νέο περιβάλλον Αγγλοσαξόνων στην Ευρώπη, που δεν ενδιαφέρει ως προς τα πρωταρχικά γεωπολιτικά και γεωγραφικά συµφέροντα την Ελλάδα. Πέρα, φυσικά, από τις υποχρεώσεις και το πλαίσιο συµµετοχής που της δηµιουργεί η θέση της ως µέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ ως ευρωατλαντικής δοµής. Τα κρίσιµα στοιχήµατα για την Ελλάδα σε ορίζοντα -σε πρώτη φάσηπενταετίας είναι στην Εγγύς Ανατολή. Και σε µια εγκάρσια Ευρασία πολύ διαφορετική από εκείνη του Αρκτικού Κύκλου ή του κινεζικού «∆ρόµου του µεταξιού». 

Αντίθετα, η δική µας Ευρασία ως διαδροµή κινείται από τη Μεσόγειο στον Ινδικό, µε ευρωπαϊκό έδαφος, σε κάθε περίπτωση, την Ελλάδα και την Κύπρο και δίκτυο τις περιφερειακές συµµαχίες που έχουµε δοµήσει επαρκώς µε Ισραήλ, Αίγυπτο, Ηνωµένα Αραβικά Εµιράτα, Ιορδανία και χώρες του Κόλπου (GCC), µε έµπρακτο τρόπο µε τη Σαουδική Αραβία, χάρη στη συστοιχία Patriot και τους περίπου 100 στρατιωτικούς, επαφές µε το Κατάρ και µε τον Λίβανο στην προσπάθεια ανάκτησης της εξουσίας της χώρας από το επίσηµο κράτος. Φυσικά, και µε την Ινδία. Είναι η νέα στρατηγική στη διεθνή πολιτική της Ελλάδας, που εφαρµόσθηκε µε έµφαση την τελευταία δεκαετία, και ειδικά την επταετία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη µε τις πολλές κρίσεις, ανατροπές και πολέµους. Αυτή που ονοµάσθηκε στην εγχώρια καθηµερινότητα της πολιτικής ως «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Από τις δυτικές συµµαχίες, οι κρίσιµες για µια τέτοια επόµενη στρατηγική είναι οι δύο που ήδη εξελίσσονται σε διµερές πλέον και όχι µόνον πολυµερές επίπεδο. Με τη Γαλλία στην Ευρώπη και µε τις ΗΠΑ από τις κεντρικές δυνάµεις.

Η Ευρασία αυτή κινείται στη θαλάσσια αλλά και τη χερσαία διαδροµή της αρχιτεκτονικής IMEC, που φθάνει στην Ινδία. ∆εν ορίζεται ως τερµατικός σταθµός του IMEC η Ινδία, αλλά η χώρα-σύνδεσµος µε τον Ειρηνικό και την τετραµερή συµµαχία Quad (Quadrilateral Security Dialogue). Σε αυτή συµµετέχουν πέραν της Ινδίας (από τις πλέον σηµαντικές ασιατικές υπερδυνάµεις των BRICS), οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Αυστραλία, που, σύµφωνα µε το δόγµα εθνικής ασφαλείας της Ουάσινγκτον, χαρακτηρίζεται ως ο «νέος κόσµος» για τη ∆ύση και τη διεθνή γεωοικονοµία. Είναι πολύ ενδιαφέρον το περιεχόµενο της συµφωνίας Quad ως προς τα πεδία που προωθεί και σε κάθε περίπτωση είναι αρµονικά µε τη βάση της συνεργασίας IMEC. Οι τοµείς προτεραιότητας σε µια στρατηγική, διπλωµατική σχέση και όχι τύπου ΝΑΤΟ είναι: η ναυτική ασφάλεια, οι τεχνολογίες, η οικονοµική ασφάλεια (ορυκτά, εφοδιαστικές αλυσίδες, ενέργεια, υποθαλάσσια καλώδια, διαχείριση συνεπειών από φυσικά φαινόµενα). Αρα, µια τέτοια ευρασιατική ενότητα επικεντρώνεται στην ασφάλεια και την ελευθερία των θαλάσσιων εµπορικών δρόµων, µε έµφαση στην Ερυθρά Θάλασσα -ήδη η Ελλάδα επιχειρεί ως σηµαίνουσα δύναµη στις ευρωπαϊκές «Ασπίδες»-, που συνδέει τον Ινδικό µε τη διώρυγα του Σουέζ στην Αίγυπτο και την Αν. Μεσόγειο, την ενέργεια, τα λιµάνια, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τα logistics. Η ταυτότητα της Ελλάδας στον θηριώδη συνασπισµό είναι αυτός της διεθνούς ναυτικής/ ναυτιλιακής χώρας και ενεργειακού κόµβου που ήδη δοµεί. 

Κρίσιµη αρχική παράµετρος για τη διαδροµή αυτή στην Ευρασία είναι να δηµιουργηθεί ένα νέο status quo ασφαλείας στην αρχιτεκτονική της Εγγύς Ανατολής. Ουσιαστικά, στην επόµενη ηµέρα του πολέµου στο Ιράν µια πλειάδα από αραβικές χώρες να προχωρούν σε συνεργασία µε το Ισραήλ ή και αναγνώριση στο µοντέλο της Αιγύπτου από το 1979 και των Ηνωµένων Αραβικών Εµιράτων. Κρίσιµο µέγεθος µεταξύ αυτών, όσες έχουν στα εδάφη τους αµερικανικές βάσεις και έχουν υποστεί καθοριστικά πλήγµατα στην οικονοµία και τις ενεργειακές εγκαταστάσεις τους από το Ιράν και τους συµµάχους του Χούθι, «Χαµάς», «Χεζµπολάχ» και σιιιτικές ένοπλες οργανώσεις στο Ιράκ. Με τις ηγεσίες τους -Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Οµάν- θα έχει διαβουλεύσεις ο πρόεδρος Τραµπ στη Νέα Υόρκη την Τρίτη στο περιθώριο της Γ.Σ. του ΟΗΕ. Την προηγούµενη εβδοµάδα, εξάλλου, υπήρξε σύσκεψη των αρχηγών επιτελείων των Ενόπλων ∆υνάµεων Σαουδικής Αραβίας, Ηνωµένων Αραβικών Εµιράτων, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Κατάρ, Αιγύπτου, Ιορδανίας, αλλά και Ισραήλ, µε πρωτοβουλία των ΗΠΑ στη βάση της Κεντρικής ∆ιοίκησης (CENTCOM) στη Γερµανία.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Παραπολιτικά»