Θα µπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος µε εµπειρία ότι στον δρόµο που κινούµεθα ως Ελλάδα ή τη στρατηγική που ακολουθούµε ό,τι και να συµβεί στον κόσµο ή στην Ευρώπη πέραν µιας θερµής σύγκρουσης ταυτόχρονα σε περιφερειακές εστίες που θα µπορούσε να αξιολογηθεί ως παγκόσµιος πόλεµος, θα φθάσουµε επαρκώς ισχυροί και ισορροπηµένοι στο 2030-2031. Άλλωστε κάτι τέτοιο άφησε να εννοηθεί και ο ισχυρός πολιτικός παράγων της Ουάσινγκτον κ. Ρούµπιο όταν από την Πνύκα χαρακτήρισε ως πρότυπο την αµερικανική συνεργασία της Ελλάδας και για τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη. Σε ένα τέτοιο σκεπτικό εµείς ως Ελλάδα έχουµε έναν κάβο να περάσουµε, δοµικά. Τις εθνικές εκλογές του 2027. Εφόσον λοιπόν η ψήφος των πολιτών δώσει µια νέα θητεία στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη µε πλήρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και µια σταθερή ψήφο εµπιστοσύνης σε µια αντιληπτική αξιωµατική αντιπολίτευση όπως βαθµηδόν µέχρι τις εκλογές µπορεί να σηµατοδοτήσει η ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία Τσίπρα εντός ενός πλουραλιστικού επόµενου Κοινοβουλίου πέντε κοµµάτων, για παράδειγµα, και όχι οκτώ ή δέκα θα έχουµε διασφαλίσει την εθνική πορεία µας προς τη σταθερότητα, την αναβάθµιση και την εξέλιξη.

Μέχρι ενός βαθµού έτσι είναι τα πράγµατα. Αλλά η Ελλάδα ακόµη και να κρατήσει το πηδάλιο στην ορθή πορεία εξόδου από τις θύελλες που και σήµερα αλλά και αύριο θα βρεθεί δεν µπορεί να καθορίσει τις συνθήκες στην Ευρώπη. Και αυτό επειδή η Ελλάδα δεν είναι πλέον µέρος ή και επίκεντρο του ευρωπαϊκού προβλήµατος. Όπως ήταν το 2010-2011. Είναι µέρος της λύσης. Πυρήνας του προβλήµατος δεν είναι µια µικρή ή µεσαία δύναµη του ευρωπαϊκού νότου. Αλλά η Γαλλία. Ένας από τους δίδυµους πύργους του ευρωπαϊκού οικοδοµήµατος που συµφωνήθηκε πριν από 30 χρόνια στο Μάαστριχτ. Με τον άλλο µάλιστα πύργο, τη Γερµανία, σε στρατηγική αµηχανία ως προς την ισχύ του καπιταλισµού της και σε κατάρρευση ως προς την αξιοπιστία ή τη δυνατότητα ηγεσίας επί της ευρωπαϊκής ενιαίας οντότητας.

Άρα, οι εξελίξεις στην Ευρώπη θα εξαρτηθούν από την κατάσταση στους δρόµους των πρωτευουσών και των πόλεών της. Και οι δρόµοι αυτοί είναι οργής, οδοφραγµάτων, αναταραχής και κοινωνικών συγκρούσεων µε πολιτικό πρόσηµο. ∆εν υπάρχει συνοχή στο εσωτερικό κεντρικών και ισχυρών εθνικών δυνάµεων της Ένωσης και από την άλλη όπως διαφαίνεται για µία ακόµη φορά από την κλιµακούµενη ενεργειακή κρίση δεν υφίσταται ουδεµία συνάφεια µετά των εθνικών κοινωνιών της Ένωσης µε το διευθυντήριο της τεχνοκρατίας των Βρυξελλών. Τους επονοµαζόµενους «ιλλουµινάτι» της ενιαίας Ευρώπης που δεν έχουν καµία αίσθηση ρεαλισµού στις προδιαγραφές που καθορίζουν για την παραγωγή, την επιχειρηµατικότητα, την καθηµερινότητα στην Ένωση, αλλά και µία σοφία στη διαχείριση κρίσεων που στη φάση της παγκόσµιας µετεξέλιξης ισχύος και ισορροπίας προκύπτουν.

Αν δούµε τι συµβαίνει µε την ενεργειακή κρίση που δεν ήρθε έτσι µία ηµέρα ξαφνικά τις παραµονές του χειµώνα. Ήταν απολύτως προβλέψιµη από τα µέτωπα του πολέµου είτε στον Βορρά είτε στην Εγγύς Ανατολή. Θα µπορούσε φυσικά να έχει πετύχει τους στόχους της η προεδρία Τραµπ από τις ΗΠΑ και να είχε φέρει εκεχειρία και διαπραγµάτευση µεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας ή να είχε σύρει το καθεστώς της Τεχεράνης σε έναν ιστορικό συµβιβασµό. Η Ουάσινγκτον δεν πέτυχε τους στόχους που είχε θέσει. Τουλάχιστον επί του παρόντος. Αλλά οι ευρωπαϊκές δυνάµεις και η πολυµερής οντότητα Ευρώπη, δεν στήριξε, αντίθετα ναρκοθέτησε, κάθε τέτοια προσπάθεια επειδή τελικά ο στόχος της είναι να καταστρέψει τον Τραµπ και κάθε αφήγηµα του παρόντος Λευκού Οίκου, µε όποιο κόστος για την ίδια τη συνοχή και την προοπτική της Ευρώπης.

Οι Βρυξέλλες είναι τόσο ανάρµοστες που δεν νιώθουν ούτε τη φωτιά που το οργισµένο πλήθος µε τις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες βάζει σχεδόν µπροστά στην πόρτα της ΕΕ. Συνεχίζουν οι αλαζονικοί αξιωµατούχοι να µη βλέπουν τα λάθη τους και να επιστρέφουν στους λαούς τους τον… λογαριασµό της δικής τους στρατηγικής αβελτηρίας. Είναι ορατό ότι θα φθάσουµε σε συνθήκες νέας Βαστίλης, έστω και αν η Ελλάδα διατηρήσει την ευχέρεια αποστάσεων ασφαλείας από το επίκεντρο της έκρηξης.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή