H Ευρωπαϊκή Ένωση έχει, κατ’ αρχάς, δικαίωµα να ελέγχει πού πηγαίνουν τα λεφτά της -που είναι χρήµατα των Ευρωπαίων φορολογουµένων- και ποιας διαχείρισης τυγχάνουν από τα κράτη που δέχονται τα χρήµατα αυτά ως ενίσχυση διαφόρων δραστηριοτήτων. Εποµένως, υπό µία έννοια -άκρως στενή- νοµιµοποιείται ο έλεγχος στη χώρα µας και ο εντοπι σµός πολιτικών προσώπων τα οποία στο πλαίσιο εξυπηρετήσεως ψήφο φόρων παρανόµησαν.

Το έργο αυτό το ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, για την επικεφαλής της οποίας πάντως έχουν ακουστεί και γραφεί διάφορα. Όµως δεν είναι εκεί το ζήτηµα από τη στιγµή που η αρµόδια εισαγγελέας όφειλε ως εκ της θέσεώς της να πράξει το καθήκον της, εφόσον είχαν διαπιστωθεί µε τον έναν ή τον άλλο τρόπο παραβάσεις.

Όµως. Υπάρχουν πολλά «όµως» που αφορούν την «τιµιότητα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ορισµένων αξιωµατούχων που εµπλέκονται σε οικονοµικά κόλπα, και τον τρόπο µε τον οποίο οι θεσµοί της διαχειρίζονται τα χρήµατα των Ευρωπαίων φορολογουµένων. Έτσι ώστε αποτελεί ανέκδοτο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση µπορεί να κάνει τον τιµητή.

Πολλά στοιχεία για τις παραπάνω διαπιστώσεις τα βρίσκει κανείς στο εξαίρετο βιβλίο -που και µε άλλη ευκαιρία έχω αναφέρει- του εγκατεστηµένου στις Βρυξέλλες δηµοσιογράφου Βασίλη Κορωνάκη, µε τίτλο «Το βαθύ κράτος της Ευρώπης». Και βεβαίως ο χαρακτηρισµός «βαθύ» δεν παραπέµπει παρά σε αρνητικά δεδοµένα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να αναφέρουµε µερικά ενδεικτικά παραδείγµατα σε τι πράγµα, στην ουσία, έχει εξελιχθεί η ΕΕ µε τα χρόνια, καθώς οι θεσµοί της και οι Αρχές της µέ νουν στο απυρόβλητο. Καταγράφονται στο βιβλίο που προανέφερα. Ιδού µερικά παραδείγµατα:

  • Μέσω των δορυφόρων πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν σκοπό να επικοινωνηθεί η έννοια της Ευρώπης, δισεκατομμύρια ευρώ έχουν σπαταληθεί στο πέρασµα των χρόνων, και µόνο µία µικρή οµάδα εταιρειών και ατόµων έχει επωφεληθεί. Τελικώς οι Ευρωπαίοι δεν γνωρίζουν τίποτε στην ουσία για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για το σύστηµα της ΕΕ οι ενηµερωτικές αυτές πρωτοβουλίες θεωρήθηκαν επιτυχείς. Στην πραγµατικότητα όµως ο στρατηγικός στόχος όλων αυτών των ενεργειών ήταν να κρατηθεί µισό δισεκατοµµύριο Ευρωπαίων πολιτών σε άγνοια και σε απόσταση από το πώς διαµορφώνεται η πολιτική της ΕΕ!!

  • Μόνο το χρήµα των Βρυξελλών είναι ασφαλές. Οι επιχορηγήσεις που προ έρχονται από τη συµβολή των κρα τών-µελών µεταφέρονται σε µεγάλους εργολάβους που υπερτιµολογούν τα έργα στα κράτη-µέλη. Στη συνέχεια το χρήµα από τις υπερτιµολογήσεις και τα όποια κέρδη επιστρέφουν στους εργολάβους και το προϊόν της λεηλασίας διανέµεται όπως το έχουν συµφωνήσει. Η περίτεχνη αυτή επιχείρηση αποκλείεται από οιονδήποτε έλεγχο των ορκωτών λογιστών, που τους έχει επιλέξει άλλωστε το «σύστηµα».

  • Το ωραία με τα ευρωπαϊκά προγράμματα είναι όλο το χρήμα που διανέμεται, δισεκατοµµύρια ευρώ κάθε χρόνο, δαπανάται µε πολύ µικρό -ή και καθόλου- όφελος για την κοινωνία. Στην πραγµατικότητα, αυτοί που επωφελούνται από τα προγράµµατα αυτά είναι ορισµένοι τύποι οργανισµών µε «προσόντα», όπως κέντρα µελετών και ερευνών, ΜΚΟ αλλά και το προσω πικό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διαχειρίζεται τα κονδύλια!

  • Αυτοί που επωφελούνται από τα ευρωπαϊκά κονδύλια παίρνουν τα χρήµατα όχι επειδή διαθέτουν την κορυφαία επιστηµονική ικανότητα, αλλά χάρη στην επιδεξιότητα που έχουν αναπτύξει στον χειρισµό περίπλοκων (και κυρίως άχρηστων) γραφειοκρατικών διαδικασιών και τυπικών απαιτήσεων, ώστε να συµπληρώνουν τις σχετικές αιτήσεις κατάλληλα. Μπορεί να διαθέτεις δύο-τρεις επιστήµονες βραβευµένους µε Νόµπελ στην οµάδα σου, αλλά από τη στιγµή που στην 600 σελίδων πρόταση που υποβάλλεις για να χρηµατοδοτηθεί το πρόγραµµά σου υπάρχει µία απλώς τυπική παράλειψη, παύεις να είσαι µεταξύ των εκλεκτών και αποκλείεσαι από τη χρηµατοδότηση.


  •  Χρησιµοποιώντας διάφορα επιχειρήµατα, όπως το «παραµύθι» ότι τα κράτη-µέλη είναι διεφθαρµένα ενώ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν υπάρχει διαφθορά (!), το «σύστηµα» κατάφερε να έχει τη δικαιοδοσία της διανοµής των διαφόρων ευρωπαϊκών κονδυλίων. Έτσι τα κράτη-µέλη αποκλείονται από τη διαδικασία διανοµής των κονδυλί ων σε εκείνους που τα δικαιούνται. Το σχετικό προνόµιο έχει µεταφερθεί στις υπηρεσίες της Κοµισιόν και το χρήµα µοιράζεται σε όσους «έχει επιλέξει» η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η οποία είναι και υπεύθυνη για τη λεηλασία!

  • Το «σύστηµα» έχει έξυπνα καταφέρει να εισαγάγει αναρίθµητους κανόνες, που σε αρκετές περιπτώσεις αλληλοκαλύπτονται, και ανάλογα µε την περίπτωση το «σύστηµα» δίνει τις ερµηνείες που το βολεύουν. Γι’ αυτό άλλωστε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει Νομική Υπηρεσία µία Γενική ∆ιεύθυνση που ανήκει κα τευθείαν στον πρόεδρο της Επιτροπής µε περισ σότερους από 150 δικηγόρους, χώρια που κάθε Γενική ∆ιεύθυνση έχει τη δική της νοµική οµάδα µε αρκετούς δικηγόρους και νοµοµαθείς. Έτσι, όταν προκύπτει µια διαφορά µεταξύ του «συστήµατος» και ενός µη προνοµιούχου κράτους-µέλους, το «σύστηµα» κερδίζει, διότι έχει βαθύτερη γνώση των νοµικών κανόνων που διέπουν την περίπτωση που εξετάζεται!!