Ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς της Μεταπολίτευσης, ο Γιώργος Σουφλιάς, πέθανε την περασμένη Παρασκευή. Κάτω από την είδηση του θανάτου του στις διάφορες ενημερωτικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο υπήρχαν σχόλια, για τον θάνατο ενός συνανθρώπου μας. Τα περισσότερα εμετικά και προσβλητικά της μνήμης ενός νεκρού, αποτέλεσμα ενός κομματικού φανατισμού που συναγωνίζεται τον οπαδικό. Αλλά και αποκαλυπτικά του τι είναι τελικά αυτός ο λαός που καμαρώνει ότι είναι ο εξυπνότερος και ο καλύτερος, ενώ δεν διαφέρει πολλές φορές από πρωτόγονες φυλές της Αφρικής!

Αυτοί στους οποίους το διαδίκτυο δίνει βήμα για να βγάζουν χολή και φθόνο για τη δική τους ανυπαρξία, μηδαμινή αξία και το προσωπικό τους τίποτα, είναι αντιπροσωπευτικές μορφές ενός λαού που θεωρεί ότι μπορεί να κλέβει αλλά να καταγγέλλει τον διπλανό του ως κλέφτη. Που θεωρεί ότι έχει γεννηθεί μόνο με δικαιώματα και καμία υποχρέωση. Που θεωρεί ότι για τις φάσεις της δικής του κατάντιας φταίνε άλλοι, αλλά όχι ο ίδιος. Είναι αυτός ο λαός που σημαντικό του τμήμα στέλνει στη Βουλή τα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση ανθρωπάκια για να το εκπροσωπήσουν.

Το 1987 είχε επισκεφτεί τη χώρα μας ο τότε Γερμανός πρόεδρος της δημοκρατίας Ρίχαρντ φον Βάιτσεκερ. Κατά την επίσκεψή του εκείνη είχε ζητήσει να μεταβεί χωρίς επισημότητες στο γερμανικό νεκροταφείο στον Διόνυσο όπου είχαν ταφεί πεσόντες Γερμανοί στρατιώτες την περίοδο της Κατοχής.

Ο Βάιτσεκερ, ο οποίος συνοδευόταν από τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και τον διευθυντή Εθιμοτυπίας του υπουργείου τον Εξωτερικών πρέσβη Ι.Β., θαύμασε την καλή κατάσταση στην οποία βρισκόταν το γερμανικό κοιμητήριο, καθώς ούτε βανδαλισμούς διαπίστωσε ούτε γκράφιτι που υπήρχαν σε άλλα γερμανικά κοιμητήρια σε διάφορες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Την παρατήρησε αυτή έκανε στον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του Ανδρέα Παπανδρέου, τον Χρήστο Μαχαιρίτσα και στον πρέσβη που τον συνόδευαν. Και οι δύο τότε θύμισαν στον Γερμανό πρόεδρο που ήταν και άριστος γνώστης της ελληνικής Ιστορίας ότι από τους αρχαίους χρόνους οι Έλληνες τιμούσαν και τους δικούς τους νεκρούς αλλά και των αντιπάλων τους. Μάλιστα ο Έλληνας πρέσβης ανέφερε στον Γερμανό πρόεδρο ότι υπήρχε παλαιότερα και μικρός τύμβος στον Μαραθώνα προς τιμή των Περσών στρατιωτών που είχαν πέσει σε εκείνη την ιστορική μάχη!

Τελικώς, χρόνο με τον χρόνο αποδεικνύεται ότι η μοναδική απόδειξη συνέχειας με τους αρχαίους προγόνους μας, που θαυμάζει όλη η Υφήλιος, είναι τα ελαττώματα και μειονεκτήματά τους και όχι τα προτερήματά τους. Χάρις στα τελευταία άλλωστε βούλιαξαν και παραδόθηκαν. Οπότε, το μόνο που μας μένει είναι να ευχόμαστε όπως η εξέλιξη της φυλής μας, που εδώ και καιρό πάντως έχει πάρει την κατιούσα, να μην οδηγήσει το έθνος στην αφανιστική παρακμή, όπως θέλουν οι λίγοι αλλά απεύχονται οι πολλοί.

Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή».