Ασφαλώς και το ζήτηµα της µονιµότητας και της άρσης της είναι φυσικό να πυροδοτεί κάθε φορά αντιδράσεις των εργαζοµένων στο ∆ηµόσιο, τους οποίους εξίσου φυσικό είναι να τους ξεσηκώνει το αρµόδιο συνδικαλιστικό τους όργανο. Στην περίπτωση µάλιστα αυτή κανείς εργαζόµενος στην κρατική µηχανή ή στην Αυτοδιοίκηση δεν σκέπτεται την προνοµιακή θέση του έναντι των εργαζοµένων µισθωτών στον ιδιωτικό τοµέα. Το ότι υπάρχουν κενές θέσεις εργασίας σε κρίσιµους τοµείς υπηρεσιών του κράτους, όπως λόγου χάρη η δηµόσια Υγεία ή η Εκπαίδευση, είναι αναµφισβήτητο. Όµως το όλο θέµα πρέπει να το δούµε και µέσω µίας άλλης οπτικής.
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι µόνο το προνόµιο της εξασφάλισης µιας εργασιακής διάρκειας µέχρι τη συνταξιοδότηση που σηµατοδοτεί τη διαφορά δηµοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων. Υπάρχει και µισθολογική διαφορά υπέρ των πρώτων, αν λάβουµε υπ’ όψιν ως αυθεντικά -και γιατί να µην είναι δηλαδή;- τα στοιχεία που είχε δηµοσιοποιήσει το ΙΟΒΕ και που έδειχναν ότι οι µισθοί στο ∆ηµόσιο ήταν υψηλότεροι εκείνων του ιδιωτικού τοµέα.

Όµως το πρόβληµα δεν είναι µόνο αυτές οι διαφορές. Είναι αλλού και είναι γενικότερο και διαχρονικό. Είναι ο τρόπος µε τον οποίο σταδιακά συγκροτήθηκε ο δηµόσιος τοµέας. Αρχικώς έτσι ώστε να υπάρχουν πάντοτε ανάγκες ενίσχυσής του µε το προσωπικό - κάτι βεβαίως που βόλευε τα κόµµατα και ιδιαίτερα αυτά που ανέβαιναν στην εξουσία, για να έχουν περιθώρια διορισµών και εξασφάλισης έτσι δυνητικών ψηφοφόρων. Να θυµίσουµε σχετικώς τα εξής που δείχνουν τις γραφειοκρατικού τύπου κοµπίνες κυβερνήσεων προκειµένου να στοιβάξουν κόσµο στο ∆ηµόσιο. Συγκεκριµένα επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είχε επιχειρηθεί να γίνουν αορίστου χρόνου 30.000 συµβασιούχοι, που ήταν βέβαιο ότι θα επηρέαζαν τα δηµοσιονοµικά, τα οποία για να ισορροπήσουν θα χρειαζόταν η κυβέρνηση να επιβάλει και άλλους φόρους! Επρόκειτο για ένα όργιο ρουσφετολογίας, το οποίο αποτελούσε συνέχεια της προσπάθειας της αριστερής διακυβέρνησης να επιτύχει χιλιάδες διορισµούς από το «παράθυρο» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, παρά το γεγονός ότι η Κοµισιόν είχε τότε διαµηνύσει στην κυβέρνηση πως ό,τι και να κάνει πρέπει να είναι συµβατό µε τους στόχους του προγράµµατος του ESΜ και τις δεσµεύσεις των µνηµονίων. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι ειδικώς για τους ΟΤΑ οι διορισµοί επιχειρήθηκε να γίνουν κατά παρέκκλιση και µάλιστα µε κατανοµή σε νοµικά πρόσωπα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που έχουν καταργηθεί!

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο γνώστης των ζητηµάτων του ∆ηµοσίου και πρώην καθηγητής της Εθνικής Σχολής ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης Παναγιώτης Καρκατσούλης είχε αποκαλύψει την αύξηση του αριθµού των µετακλητών και των συµβασιούχων προκειµένου να αντιµετωπιστεί η απαγόρευση των προσλήψεων. Μάλιστα είχε αποκαλύψει ότι ο αριθµός των συµβασιούχων από 40.000 που ήταν όταν ανέλαβαν τη διακυβέρνηση οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε αυξηθεί σε 100.000. Όµως ο υδροκεφαλισµός του ∆ηµοσίου -το οποίο βεβαίως σταδιακά µειώθηκε- είχε τις παράπλευρες ζηµίες του, οι επιπτώσεις των οποίων εντοπίζονται ακόµη και σήµερα. Η διάρθρωση των υπηρεσιών του χωρίς προγραµµατισµό, αλλά αναλόγως προς πραγµατικές ή µη ανάγκες, επηρέασε και τη µισθολογική κλίµακα κατά τέτοιο τρόπο ώστε εργαζόµενοι σε υπηρεσίες µε πιο περιορισµένη χρησιµότητα σε σχέση µε άλλες να έχουν τους ίδιους ή υψηλότερους µισθούς σε σύγκριση µε εργαζόµενους σε υπηρεσίες τις οποίες είχε µεγαλύτερη ανάγκη η κοινωνία. Παράδειγµα τέτοιων απαράδεκτων ανισοτήτων αποτελούν οι κλάδοι Παιδείας και Υγείας. ∆εν είναι δυνατόν δάσκαλοι και καθηγητές, στα χέρια των οποίων η ελληνική κοινωνία εµπιστεύεται τα παιδιά της για τη µόρφωσή τους, να ζουν µε µισθούς πείνας. Ακόµη και οι καθηγητές των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυµάτων! Και, αντιθέτως, να απολαµβάνουν υψηλότερες αποδοχές εργαζόµενοι σε άλλες υπηρεσίες του δηµόσιου τοµέα όπου µπορεί να πλεονάζουν και για τον λόγο αυτό να είναι και άχρηστοι. Ενώ αντιθέτως η Παιδεία υπολείπεται σε προσωπικό.

Ακόµη πιο προκλητικές είναι οι διαφορές αυτές στον τοµέα της δηµόσιας Υγείας, όπου και εκεί οι µισθοί είναι πολύ κατώτεροι της σηµασίας και της προσφοράς όλων όσοι απασχολούνται στον συγκεκριµένο δηµόσιο κλάδο. Αλλά και το προσωπικό δεν επαρκεί, επειδή µε τα χρόνια άλλες υπηρεσίες του ∆ηµοσίου ενισχύθηκαν σε προσωπικό, στην πλειονότητα για ρουσφετολογικούς λόγους. ∆εν είναι εποµένως µόνο η µονιµότητα στον δηµόσιο τοµέα το πρόβληµα. Είναι και η διάρθρωσή του αλλά κυρίως οι εντός αυτού ανισότητες, µε την υποβάθµιση στην ουσία υπηρεσιών και του προσωπικού τους που η κοινωνία τούς έχει ανάγκη, έναντι υπηρεσιών που θα µπορούσαν ακόµη και να έχουν εκλείψει.

*Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή του Σαββάτου