Κυπριακό: Μικρό καλάθι...

Αιφνιδίως άρχισε να σημειώνεται μια κινητικότητα στο Κυπριακό, με αφορμή τη συνάντηση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη. Πάλι ειπώθηκαν λόγια περί μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης, που αποτελούν την επωδό κάθε προσπάθειας εδώ και μισό αιώνα. Το ζήτημα δεν είναι απλώς τι ενδεχομένως θα αποδεχθεί η κυπριακή πλευρά από τις σχετικές διαπραγματεύσεις και τις συμβιβαστικές προτάσεις που θα υποβάλει ο ΟΗΕ ή οποιοσδήποτε άλλος καλοπροαίρετος διαμεσολαβητής. Αλλά πόσο θα υποχωρήσει η Τουρκία από πάγιες θέσεις της στο Κυπριακό, που μονίμως εδράζονται επί των τετελεσμένων γεγονότων τα οποία προκάλεσε στην Κύπρο η Τουρκία διά της εισβολής της πριν από 52 χρόνια!

Να θυμίσουμε τι έχει υποστηρίξει διαχρονικά η Τουρκία: Πρώτον, ότι εμμένει στη διατήρηση των επεμβατικών της δικαιωμάτων και στα δύο ομόσπονδα κράτη (εφόσον δημιουργηθούν). Δικαιώματα τα οποία έχει δεσμευθεί δημοσίως και δι’ επισήμων χειλέων ότι θα τα χρησιμοποιήσει, όπως δηλαδή το 1974. Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι και ο ίδιος ο Ερντογάν έχει πει ότι τα στρατεύματα κατοχής δεν πρόκειται να φύγουν, αλλά και ότι η Τουρκία θα παραμένει ως εγγυήτρια δύναμη.

Το γιατί δεν θέλει ο Τούρκος πρόεδρος να φύγουν τα στρατεύματα το έχει εξηγήσει στο παρελθόν πολύ καλά ο καθηγητής Άγγελος Συρίγος, μιλώντας σε επιμνημόσυνη δέηση για την όγδοη επέτειο από του θανάτου του Τάσσου Παπαδόπουλου, που, ως γνωστόν, είχε απορρίψει το Σχέδιο Ανάν: «Η Τουρκία έχει πει μεταξύ άλλων ότι θέλει να διατηρήσει στρατεύματά της στο νησί στο διηνεκές. Για ποιο λόγο; Απλούστατα διότι μετά τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα μπορεί εύκολα να επιβάλει τη λύση που της ταιριάζει. Ουσιαστικά το μέλλον αυτού του νησιού υποθηκεύεται στην πολιτική βούληση της Τουρκίας.

Το είχε πει ο Τάσσος Παπαδόπουλος από το 2004: "Όλα αὐτὰ ἔναντι κενῶν, παραπλανητικῶν, δῆθεν, προσδοκιῶν. Ἔναντι τῆς ἀνεδαφικῆς ψευδαίσθησης ὅτι ἡ Τουρκία θὰ τηρήσει τίς δεσμεύσεις της". Καταλαβαίνουμε λοιπόν για ποιο λόγο είναι ανάγκη να διαφυλαχθεί πάση θυσία η κρατική οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και όσα απορρέουν από αυτήν». Δεύτερον, η Τουρκία εμμένει σε περαιτέρω παραχωρήσεις από την ελληνοκυπριακή πλευρά στο ζήτημα της εξουσίας ώστε να έχει ισότιμα δικαιώματα και η μειοψηφούσα τουρκοκυπριακή πλευρά.

Τρίτον, από της τουρκικής εισβολής μέχρι σήμερα η πάγια τουρκική θέση στο Κυπριακό είναι ότι σε κανένα στάδιο των διαπραγματεύσεων δεν μπορεί να προκύψουν αποτελέσματα όσο δεν γίνεται αποδεκτή η σημερινή πραγματικότητα στην Κύπρο. Δηλαδή των δύο διαφορετικών κρατών, που σημαίνει την αποδοχή και από την ελληνική πλευρά και από τη διεθνή κοινότητα των τετελεσμένων του 1974, με άλλα λόγια της και de jure διχοτόμησης του νησιού. Από ποια θέση άραγε θα υποχωρήσει η Τουρκία ώστε να βρεθεί «δίκαιη και βιώσιμη» λύση για το Κυπριακό;