Με προτροπή γυναίκας συναδέλφου με αφορμή άρθρο που είχε δημοσιευτεί σε αυτήν τη θέση και αναφερόταν στις μεθόδους σωφρονισμού των παιδιών από τους γονείς τους, είδα την ταινία «Φιόρδ». Μία ταινία πολύ καλής βεβαίως σκηνοθεσίας και περιεχομένου, πλην αργόσυρτης και ελαφρώς φλύαρης. Το θέμα βεβαίως είναι άλλο. Η ανάδειξη της υποκρισίας ορισμένων «πολιτισμένων» κοινωνιών, όπως λόγου χάρη οι σκανδιναβικές, που πίσω από τον καθωσπρεπισμό και την ορθή συμπεριφορά κρύβουν επιδέξια τον ρατσισμό τους και την προσπάθεια επιβολής ως κανονικότητας του παρά φύσιν, βάσει των επιταγών της λεγόμενης woke ατζέντας που έχει πάρει τα μυαλά ορισμένων.

Με αφορμή την άσκηση βίας από τους γονείς στα παιδιά τους για να συμμορφωθούν σε υποτιθέμενη ανυπακοή τους -όπου η βία συνίσταται, κατά την Πρόνοια της Νορβηγίας, είτε σε σπρώξιμο είτε σε ένα ελαφρύ κτύπημα στον ποπό-, η ανεξάρτητη, υποτίθεται, αυτή Αρχή παίρνει τα παιδιά της οικογένειας, ακόμη και το βρέφος που θηλάζει, και τα δίνει σε ανάδοχες οικογένειες. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον που το διαμορφώνουν η εμφανώς λεσβιακή σχέση της καθηγήτριας που καταγγέλλει τη σε βάρος των παιδιών γονική βία με την επικεφαλής της Πρόνοιας, ενώ σε όλο το έργο υποδορίως επιχειρείται η προβολή ως  κανονικότητας της οικογένειας με γονείς του ιδίου φύλου, αφού ακόμη και στη σχετική δίκη που γίνεται αμφισβητείται από τον δικηγόρο της Πρόνοιας η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας έτσι όπως την αποδέχεται ο δόλιος πατέρας. Αλλά το σχετικό σκηνικό συμπληρώνει και η καταδίκη της θρησκευτικής προσήλωσης της οικογένειας που υποτίθεται ότι βιαιοπραγεί, για να αναδειχθεί έτσι ότι στην προοδευτική Νορβηγία η ανεξιθρησκεία είναι μάλλον κενό γράμμα. Άλλο ένα είδος ρατσισμού του ιδίου του εκεί κράτους.

Μπορεί να μη συμβαίνουν στη χώρα αυτή έτσι τα πράγματα, δεδομένου ότι η μυθοπλασία μπορεί και να αυθαιρετεί. Όμως, από την άλλη, ασφαλώς και δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, ειδικώς όσον αφορά τις υποτίθεται φιλελεύθερες και προοδευτικές τάχα κοινωνίες και τις αντίστοιχες κρατικές οντότητες.

Η αλήθεια είναι ότι οι κοινωνίες αυτές είναι διαφορετικές από τις δικές μας σε δομή, νοοτροπία και ψυχοσύνθεση. Και μόνο να διαβάσει κανείς τη λεγόμενη νουάρ λογοτεχνία από Σκανδιναβούς συγγραφείς ή να δει μία αποκαλούμενη Nordic αστυνομική ταινία, θα διαπιστώσει το έρεβος της ψυχής των δραστών των εγκληματικών πράξεων, οι οποίες κλείνουν μέσα τους τέτοια διαστροφή σκέψης και πράξης, ως αποτέλεσμα προφανώς των κλιματολογικών συνθηκών που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση συγγραφέων και σεναριογράφων.

Πέραν όμως αυτών, το ζήτημα βρίσκεται στο ότι και ο χώρος της ψυχαγωγίας, είτε μιλάμε για λογοτεχνία είτε για τον κινηματογράφο, αποτελεί πλέον το μέσον για να πειστεί η κοινωνία διεθνώς πλέον ότι οι παραδοσιακές αξίες δεν έχουν την προηγούμενη αξία τους. Δεν είναι τυχαίο που στη δίκη καλείται ο βίαιος υποτίθεται πατέρας να εξηγήσει τι θεωρεί παραδοσιακή οικογένεια…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή