Δεν είναι δυνατόν να µην παραδεχθεί κανείς ότι η Ευρώπη κλονίζεται. ∆ιότι αυτά που συµβαίνουν σε αρκετές από τις χώρες της που θεωρούνται και πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγούν όχι µόνο σε παρατεταµένες εθνικές κρίσεις, που είναι φυσικό να επηρεάσουν και τη συνοχή της ΕΕ, οπότε είναι εξίσου φυσικό σε µία τέτοια περίπτωση να ισχύει το µότο των Τριών Σωµατοφυλάκων (Τεσσάρων για την ακρίβεια) «Chacun pour soi et Dieu pour tous». ∆ηλαδή «ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός για όλους»! Αλλά και σε εξελίξεις µε την ενίσχυση ή κυριαρχία των κοµµάτων της ακραίας ρητορικής, τις τελικές επιπτώσεις των οποίων είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς από τώρα.

Το πλαίσιο που έχει διαµορφώσει τη σηµερινή κατάσταση στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και πάντως στις ισχυρές της ΕΕ έχει ως εξής:

Πρώτον, η οικονοµική κρίση που προηγήθηκε επιβάρυνε µισθωτούς και συνταξιούχους και µείωσε την προσφορά του κράτους προς τους πολίτες και, κυρίως, την κοινωνική πρόνοια.

∆εύτερον, η ανεργία συνεχώς αυξανόταν εξαιτίας της ύφεσης και σήµερα προβλέπεται πάλι ύφεση στην παγκόσµια οικονοµία. Συνοδευτικά έχουµε και τον πληθωρισµό που καλπάζει και που συρρικνώνει την αγοραστική δύναµη των πολιτών.

Τρίτον, η εγκληµατικότητα, την οποία στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης απέδωσαν στην αύξηση των µεταναστών και κυρίως των λαθραίων εξ αυτών. Το Μεταναστευτικό παραµένει ένα διαρκές πρόβληµα και πάνω σε αυτό έχουν στηριχθεί τα ακροδεξιά κόµµατα για να αυξήσουν την επιρροή τους.

Οι ταραχές και οι συγκρούσεις στη Γαλλία και ανάλογα φαινόµενα στην Ισπανία αλλά και η καθίζηση των παραδοσιακών συστηµικών κοµµάτων, που σε αρκετές περιπτώσεις, αν δεν είχαν µια κυβερνητική µεταξύ τους συνεργασία, συντηρούσαν έναν δικοµµατισµό που εξασφάλιζε πολιτική σταθερότητα, δείχνουν τρία πράγµατα:
  • Το πρώτο είναι η έλλειψη εµπιστοσύνης των κοινωνιών έναντι του πολιτικού συστήµατος της πατρίδας τους.
  • Το δεύτερο, συνάρτηση ασφαλώς του πρώτου, είναι οι κατώτερες των περιστάσεων ηγεσίες, συγκριτικά µάλιστα µε τις ευρωπαϊκές πολιτικές προσωπικότητες που κατηύθυναν κάποτε τις χώρες τους αλλά και την Ευρώπη, στην ενοποίηση της οποίας συνέβαλαν. Μπορεί να µην ολοκληρώθηκε το όραµά τους έτσι όπως είχαν φανταστεί και σχεδιάσει την Ευρώπη, αλλά δεν είναι δικό τους σφάλµα οι µετέπειτα εξελίξεις.
  • Το τρίτο στοιχείο -ασφαλώς συναρτάται προς το δεύτερο, αυτό των ανίσχυρων ηγεσιών- είναι η αποτυχία των πολιτικών που εφαρµόστηκαν και οι οποίες υπό την πίεση της διεθνούς συγκυρίας -τα κακά της παγκοσµιοποίησης- επιδείνωσαν τα οικονοµικά των χωρών αυτών, που πέραν όλων των άλλων κάµπτονται και από τον ισχυρό ανταγωνισµό των ασιατικών χωρών.

Το επικίνδυνο της διαπιστούµενης κοινωνικής αναταραχής σε χώρες-κλειδιά για την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και των οικονοµικών προβληµάτων που αντιµετωπίζουν και φαίνεται µάλιστα να διογκώνονται είναι αν τα φαινόµενα αυτά είναι και… εξαγώγιµα. ∆ηλαδή να µολύνουν και άλλες χώρες ώστε να παρατηρηθούν και σε αυτές ανάλογα φαινόµενα, δεδοµένου ότι οι απαιτητικές πάντοτε κοινωνίες αποφεύγουν να αξιολογήσουν τις πραγµατικές δυνατότητες και παρασύρονται από τους λαϊκιστές που υπάρχουν σε όλες τις χώρες και τους ευνοεί το χάος που δηµιουργούν.

Με τον έναν ή µε τον άλλο τρόπο ο κόσµος όλος βρίσκεται σε µια αναταραχή, που δεν ξέρουµε αν αποτελεί ένα µεσοδιάστηµα πριν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός και ο κόσµος επιστρέψει σε µια σταθερότητα ανάπτυξης και ασφάλειας. Οι εξελίξεις είναι ασφαλώς συνάρτηση και των πολιτικών συστηµάτων και των ηγετών τους, καθώς µια αποκατάσταση της σταθερότητας µπορεί να προέλθει από το αν οι ξεσηκωµένοι λαοί ξαναβρούν και πάλι την εµπιστοσύνη τους προς τις πολιτικές ηγεσίες τους.

Βεβαίως η αντίδραση των λαών και η στροφή τους προς έναν τάχα αντισυστηµισµό δεν αποτελεί και την καλύτερη επιλογή, αν σκεφτεί κανείς ότι οι εκπρόσωποι του αντισυστηµισµού αποτελούν και την πιο φαιδρή εκδοχή της πολιτικής. Το έχουµε δει και στη χώρα µας. Και ασφαλώς κάποιοι µπορεί να θεωρούν τα συµβαίνοντα στην Ευρώπη ευνοϊκές συνθήκες για αυτούς, καθώς φαίνεται ότι «η αναταραχή, υπέροχη κατάσταση» έχει παύσει πλέον να αποτελεί κοµµουνιστικό µονοπώλιο…

Δημοσιεύτηκε στην «Απογευματινή»