Δεν παρέρχεται μόνο η δόξα, όπως σοφά έχουν πει οι Λατίνοι. Αλλά με την υποχώρηση των επιφανών και σπουδαίων σε κατώτερα επίπεδα εκείνου στο οποίο ανήκαν, επιβεβαιώνεται και ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Συμπληρωματικά προς τη ρήση των Λατίνων, μπορούμε να προσθέσουμε την αρχαιοελληνική σοφία ότι δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. Παράδειγμα η περίπτωση της παραιτηθείσας Αμερικανίδας πρεσβευτού στη χώρα μας, η οποία κατά τη διάρκεια της εδώ παρουσίας της προσέλκυε σαν ξόβεργα καθέναν, πολιτικό, επιχειρηματία, καλλιτέχνη, που επιθυμούσαν να έχουν όχι μόνο κάποια φωτογραφία μαζί της αλλά και την εύνοιά της για τους λόγους που αυτοί ξέρουν και πολλοί περισσότεροι φαντάζονται. Και μόλις ήρε την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό της η αμερικανική διοίκηση, όλοι αυτοί οι εγχώριοι που επιδίωκαν να την πλαισιώνουν και να δείχνουν τη στενή σχέση μαζί της όχι μόνο εξαφανίστηκαν, αλλά, όπως λένε πληροφορίες και δημοσιεύματα, έσπευσαν να κατεβάσουν από το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις φωτογραφίες που είχαν μαζί της!

Αυτή η περίπτωση είναι ενδεικτική της ανθρώπινης ιδιοτέλειας αλλά και παράδειγμα για τους επιφανείς και εγχώριους διασήμους, ιδίως πολιτικούς, που πιστεύουν αφελώς ότι η προσωρινή λάμψη τους θα διαρκεί και ότι δεν θα τους «κρεμάσουν στα μανταλάκια» μόλις αυτή σβήσει και κανείς δεν θα έχει να κερδίσει το παραμικρό από αυτούς.

Φιλοσοφώντας κανείς θα πει ότι έτσι είναι η ζωή. Αλλά ποιος φιλοσοφεί άραγε κατά τη διάρκεια της αίγλης του ώστε να ξέρει τι πρόκειται να αντιμετωπίσει στη δύση του; Λίγοι άλλωστε είναι αυτοί που κατορθώνουν να διασώσουν την υστεροφημία τους ώστε να τους θυμούνται οι πολλοί και να μην τους διασύρουν οι περισσότεροι, δεδομένης της μοχθηρίας που διακρίνει την ανθρώπινη ράτσα...

Το ηθικό δίδαγμα είναι -αν μπορεί να εξαχθεί κάτι από την ελληνική περιπέτεια της Αμερικανίδας πρεσβευτού- ότι απέναντι στις επιδαψιλεύσεις κολακευτικών λόγων και της προσήνειας προς το πρόσωπό μας που δείχνουν όσοι μας προσεγγίζουν πρέπει να διατηρούμε μια στοιχειώδη επιφύλαξη, γιατί δεν μπορούμε εκ των προτέρων να γνωρίζουμε ποια ιδιοτέλεια μπορεί να κρύβεται πίσω από τις επιδεικνυόμενες φιλικές διαθέσεις. Πολλοί θα πουν δικαιολογημένα ότι έτσι γινόμαστε μισάνθρωποι. Όμως μια στοιχειώδης αυτοσυγκράτηση σε διαχύσεις και άλλους είδους προσεγγίσεις δεν σε καθιστά μισάνθρωπο, χώρια που μπορεί να σε αναδείξει στο τέλος και σε σοφό!

Η αδυναμία που υπάρχει στον καθένα μας και μας καθιστά επιρρεπείς στην αποδοχή οποιασδήποτε κολακείας ή μας κάνει να πέσουμε σε παγίδες που μας στήνουν οι άλλοι προς εκμετάλλευσή μας είναι συνθήκες μέσα στη ζωή. Ο περιορισμός ή ο έλεγχος της αδυναμίας αυτής δεν μας κάνει να αποφεύγουμε τους άλλους ανθρώπους αλλά απλώς να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Και μάλλον πολλοί, ιδίως αυτοί που ασχολούνται με τα κοινά, δεν είναι ικανοί για αυτή την αυτοπροστασία, διότι είναι ευεπίφοροι στην κολακεία.

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή