Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης µόνο µία φορά έτυχε ένας πολιτικός αρχηγός να χάσει εκλογές και να κατορθώσει να επανεκλεγεί λίγο διάστηµα µετά. Και αυτός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, που έχασε το 1989 σε αλλεπάλληλες εκλογές της εποχής εκείνης, αλλά το 1993 επέτυχε να αναλάβει και πάλι την εξουσία.

∆ιαφορετική η περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραµανλή, καθώς η περίπτωσή του αφορούσε την Προεδρία της ∆ηµοκρατίας.

Αυτή η ιστορική εµπειρία στα πολιτικά πράγµατα της χώρας επί παραπάνω από µισό αιώνα µπορεί να είναι -και πρέπει να είναι- διδακτική για τον Αλέξη Τσίπρα. Πράγµα το οποίο σηµαίνει ότι, αν θέλει να διασώσει την πολιτική υστεροφηµία του και να τον θυµούνται στην ιστορία ότι κάποτε κυβέρνησε την Ελλάδα, θα έπρεπε να… εγκαταλείψει εγκαίρως την πολιτική. Το έκανε µεν έπειτα από αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες, όµως η διάθεση και πρόθεσή του είναι να επανέλθει. Και όντως επανήλθε µε την ΕΛΑΣ.

Κατ’ αρχάς, παρά τις προσπάθειές του να µιµηθεί τον Ανδρέα, δεν είναι Ανδρέας. Για πολλούς λόγους. Και ένας από αυτούς και βασικός, που επιβεβαιώνει και τα προαναφερθέντα για αυτό που µόνο ο Ανδρέας επέτυχε, είναι ότι τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ κανένας ποτέ δεν τον αµφισβήτησε, ενώ τον Αλέξη Τσίπρα πριν παραιτηθεί τον είχαν ήδη αµφισβητήσει, καθώς οι σύντροφοί του έβλεπαν ότι δεν µπορεί να ξαναφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Χαρακτηριστική της αµφισβήτησης του κ. Τσίπρα ήταν -για να φέρουµε ένα παράδειγµα- η αιχµή Φίλη τότε ότι ο Αλέξης υποτίµησε τον Μητσοτάκη. Ίσως -θεωρητικά µιλώντας βεβαίως- θα µπορούσε να είχε κάποιες πιθανότητες να αποφύγει τα αρνητικά σχόλια των συντρόφων του και την αµφισβήτηση, αν αντιµετωπιζόταν στο κόµµα του ως ιστορικό στέλεχος και ιδρυτής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Ανδρέας ήταν για το ΠΑΣΟΚ.

Από την άλλη πλευρά, οι κυβερνητικές αξιολογήσεις των δύο ανδρών δεν αντέχουν σύγκριση. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είχε υποτιµήσει κανέναν αντίπαλό του -η µοµφή Φίλη κατά Τσίπρα είναι η ρεαλιστική ερµηνεία των συνεχών ηττών του ΣΥΡΙΖΑ-, ενώ είχε δίπλα του όχι µόνο τον στενό του κύκλο, όπως άλλωστε και ο κ. Τσίπρας. Αλλά και προσωπικότητες που µπορούσαν να αναδείξουν και ιδεολογικά το κόµµα που έφτιαξε και, βεβαίως, να βάλουν και τη δική τους σφραγίδα στη µετέπειτα κυβέρνησή του. Είχε εξαρχής δίπλα του λόγου χάρη τον Κουλουριάνο, τον Απόστολο Λάζαρη, τον Λευτέρη Βερυβάκη, τον Βάρφη και άλλους. Ανάλογων προσωπικοτήτων είχε ένδεια ο κ. Τσίπρας, εκτός αν θεωρεί ότι του ιδίου διαµετρήµατος υπήρξαν ο κ. Κουρουµπλής ή η κυρία Τζάκρη. Ή ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ούτε προφανώς είναι τυχαίο ότι από τον συγκεκριµένο χώρο στο οποίον απέβλεπε ο κ. Τσίπρας να µετεξελιχθεί, δηλαδή σε ένα νέο σοσιαλιστικό κίνηµα, παρατηρείται απροθυµία συµπόρευσης µε αυτόν των όποιων προσωπικοτήτων είχαν αποµείνει. Πλην βεβαίως των µαταιόδοξων που επιζήτησαν τα χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης µία καρέκλα, πιστεύοντας, εξίσου µαταιόδοξα, ότι θα έχουν συµβάλει µε την παρουσία τους στην πραγµατική µετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και εποµένως θα µπορούσε να παραµείνει ή να επανέλθει κάποτε στην εξουσία.

Μία άλλη παράµετρος που αποµακρύνει από τις όποιες σηµερινές σοσιαλιστικές φιλοδοξίες του τον κ. Τσίπρα είναι ότι η δόµηση ενός σοσιαλιστικού κόµµατος από τον Ανδρέα Παπανδρέου πέρασε διάφορα εκλογικά στάδια, που κλιµακωτά επιβεβαίωναν τη θεµελίωση, αργά αλλά σταθερά, γερών ερεισµάτων στην ελληνική κοινωνία. Το ΠΑΣΟΚ είχε ξεκινήσει από το 13%, για να ανέβει στο 25% και στη συνέχεια στο 48%. Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω συνθηκών, που ευνοούσαν µια προσωρινή εκδήλωση λαϊκής διαµαρτυρίας, βρέθηκε από το 4,5% στο 36%. Πράγµα που σηµαίνει ότι δεν δηµιούργησε ιδεολογική βάση στην ελληνική κοινωνία, που θα µπορούσε να την εκµεταλλευθεί ο κ. Τσίπρας, αλλά περιστασιακούς ψηφοφόρους, απλώς διαµαρτυρόµενους. Άλλωστε η σηµερινή πολιτική εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ αυτό στην ουσία επιβεβαίωσε. ∆ηλαδή την προσωρινότητα των ψηφοφόρων του.

Όµως, όσον αφορά τον κεντροαριστερό στόχο του -όπως προκύπτει από τη σκόπιµη άµβλυνση των παλαιότερων αριστερών δογµατικών θέσεών του-, πρέπει να επισηµανθεί ότι σήµερα διατηρούνται ακόµη πολιτικά ζωντανοί άλλοι πολιτικοί σχηµατισµοί ή προσωπικότητες από τον αυθεντικό -όσο αυθεντικός µπορεί να είναι- σοσιαλιστικό χώρο, ευρύτερου κύρους από αυτούς που είχε περισυλλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν.

Και οι οποίοι είναι αµφίβολο αν προθυµοποιούνται να ακολουθήσουν τον κ. Τσίπρα στις νέες πολιτικές περιπέτειές του, όταν µάλιστα αρχικώς είχαν δει -ανεξαρτήτως των εν συνεχεία δηµοσκοπικών ευρηµάτων- ότι στις αρχικές µετρήσεις η προοπτική της κυρίας Καρυστιανού συγκέντρωνε υψηλότερα ποσοστά αποδοχής από αυτά του αριστερού πρώην πρωθυπουργού! Το ότι κατάφερε να είναι δεύτερο κόµµα στα ποσοστά και ότι η κυρία Καρυστιανού ξεφούσκωσε, αυτό ήταν κάτι το αναµενόµενο και ούτε µεταβάλλει τις πολιτικές συνθήκες ώστε να ευελπιστεί ο κ. Τσίπρας να επανέλθει στη θέση όπου περιστασιακά βρέθηκε στο παρελθόν…

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή