Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης προσφέρεται για μία ερώτηση που δύσκολα χωράει στις επετειακές ομιλίες. Τι γίνεται την επομένη, όταν ένας δάσκαλος υποψιαστεί ότι ένα παιδί φοβάται να γυρίσει στο σπίτι του; Ξέρει ποιον να ειδοποιήσει; Και ποιος θα βεβαιωθεί μία εβδομάδα αργότερα ότι κάποιος ανέλαβε πράγματι την υπόθεση;

Η UNICEF υπολογίζει ότι περίπου 1,6 δισεκατομμύρια παιδιά, δύο στα τρία παγκοσμίως, υφίστανται τακτικά σωματική τιμωρία ή ψυχολογική βία από τους φροντιστές τους στο σπίτι. Τον Μάιο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επανέλαβε την εκτίμηση για τα μικρότερα παιδιά. Περίπου 400 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών, έξι στα δέκα αυτής της ηλικίας, βιώνουν τακτικά τέτοιες πρακτικές.

Στην Ελλάδα, μέσα στους τρεις μήνες του καλοκαιριού του 2026, το «Χαμόγελο του Παιδιού» διαχειρίστηκε μέσω της γραμμής 1056 συνολικά 432 σοβαρές αναφορές για κακοποίηση ή παραμέληση. Σχεδόν πέντε την ημέρα. Σύμφωνα με τον οργανισμό, ενημερώθηκαν οι αρμόδιες αστυνομικές και εισαγγελικές Αρχές. Ο αριθμός δείχνει τι έφτασε σε μία μόνο γραμμή. Για να κρίνουμε την απόκριση της πολιτείας, χρειαζόμαστε άλλες απαντήσεις. Πόσο γρήγορα εκτιμήθηκε ο κίνδυνος; Πόσα παιδιά έλαβαν ψυχολογική υποστήριξη; Πόσες υποθέσεις χρειάστηκε να αναφερθούν ξανά για να κινηθεί κάποιος;

Η κυβέρνηση έχει κάνει κάποια βήματα. Ο νόμος 4837/2021 όρισε υπευθύνους προστασίας ανηλίκων στις μονάδες των φορέων παιδικής προστασίας και θέσπισε εθνικό σύστημα καταγραφής και παρακολούθησης αναφορών. Η ΕΛ.ΑΣ. διαθέτει τη γραμμή 10201 και την εφαρμογή SAFE.YOUth. Έχουν θεσμοθετηθεί πέντε γραφεία «Σπίτι του Παιδιού». Η Εθνική Στρατηγική του 2025 κατέγραφε τρία σε πλήρη λειτουργία, στην Αθήνα, στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη. Τι έχει γίνει έκτοτε για τα γραφεία της Πάτρας και του Ηρακλείου; Με ποιο προσωπικό λειτουργούν όσα έχουν ανοίξει; Πού θα εξεταστεί ένα παιδί που μένει ώρες μακριά από το πλησιέστερο γραφείο;

Από το 2022 η Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού έχει ζητήσει από την Ελλάδα σαφείς διαδικασίες αναφοράς και συνεργασία των υπηρεσιών, καλύτερη κατάρτιση εκπαιδευτικών και επαγγελματιών Υγείας και επέκταση του μοντέλου «Σπίτι του Παιδιού» σε όλη τη χώρα. Κάθε αναφορά χρειάζεται κάποιον που να έχει την ευθύνη της, προθεσμία για την πρώτη εκτίμηση κινδύνου και έλεγχο ότι το παιδί έλαβε τη βοήθεια που του συστήθηκε. Η κατάθεσή του να λαμβάνεται από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό και να καταγράφεται ώστε να μη χρειάζεται να ξαναλέει τα ίδια από την αρχή. Και κάθε χρόνο να δημοσιεύονται οι χρόνοι ανταπόκρισης ανά Περιφέρεια, χωρίς προσωπικά στοιχεία. Να ξέρει η κυβέρνηση πού χρειάζεται προσωπικό και ο πολίτης τι να απαιτήσει.

Και κάτι ακόμα. Η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε για το 2025 μόλις 65.618 γεννήσεις και 121.841 θανάτους. Οι γεννήσεις ήταν κατά 4,2% λιγότερες από το 2024. Όταν μιλάμε λοιπόν για το μέλλον της Ελλάδας, ας μιλήσουμε και για τη ζωή των παιδιών που μεγαλώνουν ήδη εδώ. Ας γυρίσουμε σε εκείνο το παιδί που φοβάται να πάει στο σπίτι. Μπορεί να πει τι του συμβαίνει; Θα βρει έναν ενήλικα να το ακούσει και μια υπηρεσία που θα δράσει;

Γιατί, όπως τραγούδησε ο Παύλος Σιδηρόπουλος, «αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή