Είναι «µέσα» στην πολιτική, αλλά δεν θα κατέβει υποψήφιος, ούτε θα στηρίξει κάποιον άλλον, καθώς, όπως δηλώνει ο ίδιος, επέλεξε να στέκεται «απέξω» και να χτίζει αυτό που θεωρεί ότι αξίζει. Ο Κωστής Κατσανέβας πιστεύει στην παράταξή του, το ΠΑΣΟΚ, και στις ιδέες της, όπως είπε στη συνέντευξή του για το «S», και δεν παραδέχεται τους «µηχανισµούς». Ο εγγονός του Ανδρέα Παπανδρέου από την κόρη του Σοφία, αντιπρόεδρος του Ιδρύµατος «Γ. Παπανδρέου» και διευθυντής µιας εταιρείας συµβουλευτικής σταδιοδροµίας που κληρονόµησε από τον πατέρα του, Θ. Κατσανέβα, καθοδηγείται σήµερα από τις αξίες που εκπροσωπούσε ο πολιτικός ηγέτης παππούς του, παρότι δεν τον γνώρισε αρκετά, και συντάσσεται µε τη νέα γενιά, που αναζητά καθαρά λόγια και αξιοπρέπεια.


Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε µε µια εταιρεία που αφορά τους νέους;


∆εν το αποφάσισα. Μου έπεσε στα χέρια. Εχασα τον πατέρα µου στον κορονοϊό, η εταιρεία ήταν δική του και ξαφνικά ήµουν εγώ που έπρεπε να τη βγάλω πέρα. ∆εν είχα ιδέα τι έκανα. Είχα µια κανονική δουλειά σε µεγάλη ασφαλιστική, όπου κάποιος έκανε τη µισθοδοσία, ένας άλλος κυνηγούσε τους πελάτες, άλλος «έσβηνε τις φωτιές». Ξαφνικά, όλα αυτά ήµουν εγώ µε έναν συνεργάτη, τον Θανάση Λέλε. Με τρόµαζε αυτό, αλλά µε ενθουσίαζε παράλληλα. Μου άρεσε να παίρνω αποφάσεις χωρίς να ρωτάω πέντε επίπεδα από πάνω µου. Μου άρεσε να βλέπω ένα πρόβληµα και να το λύνω χωρίς συσκέψεις. Πρώτη φορά στη ζωή µου ένιωθα ότι χτίζω κάτι. Παραιτήθηκα λοιπόν από τη δουλειά µου και πήγα all in σε µια µικρή εταιρεία συµβουλευτικής σταδιοδροµίας, που πίστευα ότι µπορούσα να την πάω σε άλλο επίπεδο. Και νοµίζω ότι το κατάφερα.


Μιλήστε µας και για τη συνεργασία σας µε τη µεγαλύτερη εταιρεία δηµοσίων σχέσεων του Καναδά, την Crestview Strategy

Εγινε µε τον πιο απλό τρόπο. Ο Steve Crombie, ο κολλητός µου από το Γυµνάσιο στο Τορόντο, µε σύστησε. «Ξέρω έναν καλό τύπο στην Ελλάδα, δείτε τον», τους είπε. Ετσι ξεκίνησε. Τόσο απλά. Συναντηθήκαµε µερικές φορές και τους µίλησα για την Ελλάδα. Οχι για την Ελλάδα που ακούνε συνήθως οι ξένοι, την κρίση, τα γνωστά, αλλά για τις ευκαιρίες που υπάρχουν και για το πόσο υποτιµηµένοι είµαστε ως λαός σε σχέση µε αυτά που µπορούµε. Τους περιέγραψα ένα όραµα που θέλησαν να µοιραστούν και πίστεψαν σε εµένα για να το υλοποιήσω. Η µεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι, δέκα χρόνια στην Ελλάδα, την πρώτη µεγάλη ευκαιρία µού την έδωσε µια καναδική εταιρεία, όχι κάποιος στην Ελλάδα. Στη χώρα µας περιµένουµε από τους νέους να αποδείξουν το αυτονόητο, ότι είναι ικανοί, ενώ έξω τους αναζητούν. Αυτή η νοοτροπία είναι που κρατάει τη χώρα πίσω.

Πώς και δεν θα είστε υποψήφιος στις εκλογές, ενώ είστε πολιτικοποιηµένος και από οικογένεια µε ιστορία στην πολιτική;

Η πολιτική δεν είναι δηµόσιες σχέσεις. ∆εν είναι µια διαρκής προσπάθεια να µη δυσαρεστήσεις κανέναν, να µη βγεις από τη γραµµή, να περιµένεις πότε θα σου δοθεί χώρος από κάποιον µηχανισµό. Η πολιτική είναι θέση, παρουσία, καθαρό στίγµα. Αρα η απάντηση είναι απλή: είµαι ήδη στην πολιτική. Απλώς όχι µέσα από κάποιο ψηφοδέλτιο. Γράφω, παίρνω θέση δηµόσια, είµαι αντιπρόεδρος του Ιδρύµατος «Γ. Παπανδρέου», συµµετέχω σε δηµόσιες συζητήσεις και φόρα. Ασχολούµαι µε την παράταξη, µε τις ιδέες της - αλλά όχι µε τους µηχανισµούς, που τις έχουν υποκαταστήσει. Τα κόµµατα έχουν αφήσει τις πανοπλίες των αρχών τους και έχουν αφεθεί στους µηχανισµούς. ∆εν θέλω να γίνω µέρος αυτής της βιοµηχανίας. ∆εν προσεγγίζω την πολιτική ως κληρονοµιά. Είδα από µέσα πώς δουλεύει το σύστηµα και επέλεξα να χτίζω απέξω. ∆ίπλα στον κόσµο, στην καθηµερινότητά του, στα πραγµατικά του προβλήµατα, όχι µέσα σε συνέδρια και πηγαδάκια. Αυτή η επιλογή έγινε από την πρώτη στιγµή που επέστρεψα στην Ελλάδα, πριν από δέκα χρόνια, και δεν έχει αλλάξει. ∆εν αποκλείω τίποτα για το µέλλον. Οποιος έχει πραγµατική σχέση µε την κοινωνία δεν µπορεί. Αλλά η δουλειά που µε ενδιαφέρει αυτή τη στιγµή γίνεται έξω, µε τους νέους που θέλουν επιτέλους πιο καθαρές κουβέντες, που αναζητούν την αξιοπρέπεια από αυτούς που κυβερνούν. Οταν αυτή η γενιά απαιτήσει τη θέση της -και θα την απαιτήσει-, θα κάνουµε µια άλλη συζήτηση.

Στηρίζετε κάποιον;

Οχι. Και αυτό είναι συνειδητή επιλογή. Σήµερα η παράταξη έχει ανάγκη από κάτι διαφορετικό από εκείνο που της προσφέρει η εσωτερική της δυναµική. Εχει ανάγκη από µια πιο ανοιχτή, πιο συµπεριληπτική πολιτική. Από ανθρώπους που δουλεύουν µαζί γύρω από ιδέες, όχι από γραµµές, µηχανισµούς και οπαδισµό. Οταν στηρίζεις πρόσωπα και όχι ιδέες, χάνεις και τα δύο.

Τι θυµάστε από τον παππού σας Ανδρέα Παπανδρέου;

Ηµουν 5 ετών όταν «έφυγε». ∆εν έχω άµεσες προσωπικές αναµνήσεις. Εχω αναµνήσεις από αυτό που εκπροσωπούσε. Ηταν ένας άνθρωπος που µιλούσε για κοινωνική κινητικότητα, αξιοπρέπεια και συµµετοχή. Που έκανε τους πολίτες να αισθάνονται ότι έχουν φωνή και ρόλο στις εξελίξεις. Πιστεύω ότι σήµερα αυτό το κοινωνικό συµβόλαιο έχει τραυµατιστεί βαθιά, ειδικά για τη νέα γενιά. Και ίσως αυτό να είναι και το µεγαλύτερο διακύβευµα για την παράταξη: αν θα ξαναβρεί τη σχέση της µε την κοινωνία και τους νέους ανθρώπους ή αν θα περιοριστεί σε µια πολιτική χαµηλών προσδοκιών και εσωτερικής διαχείρισης.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγµή στη ζωή σας;

Η πρώτη φορά που µπήκα στο σπίτι του πατέρα µου µετά τον χαµό του. ∆εν ήταν η κηδεία ή το τηλεφώνηµα από το νοσοκοµείο. Ηταν εκείνη η πρώτη επίσκεψη, στην αρχή ακόµη του πένθους, όταν τα πάντα ήταν φρέσκα. Στο γραφείο, εκεί όπου περνούσε τις περισσότερες ώρες του, ήταν ένα φλιτζάνι µε τσάι. Το τσάι που έπινε πριν τον πάω στο νοσοκοµείο. Είχε µείνει εκεί. Ηταν σαν να τον περίµενε να επιστρέψει. Πόση ειρωνεία έχει µέσα της η ζωή; ∆εν ξέρω γιατί ήταν αυτό που µε τσάκισε. Αλλά εκείνο το φλιτζάνι, ένα συνηθισµένο φλιτζάνι τσάι, που ο πατέρας µου ήπιε ένα πρωί χωρίς να ξέρει ότι ήταν το τελευταίο του, µε ανάγκασε να καταλάβω ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.

Είστε ερωτευµένος;

Εχω υπάρξει βαθιά ερωτευµένος και πόσο όµορφο συναίσθηµα ήταν! Θέλω να το ξαναζήσω.


Δημοσιεύτηκε στο ένθετο Secret της εφημερίδας "Παραπολιτικά"