Κάθε μέρα ανεβάζει τα ρολά στη «Μουριά» στα Εξάρχεια λίγο μετά τις 7. Στόχος του είναι να επαρκούν οι μεζέδες που συνοδεύουν τη μεσημεριανή μπύρα. Ο λόγος γίνεται για τον Χρήστο Βάνα, που απέκτησε το ιστορικό καφενείο το 1982. «Μόνος μου επέλεξα να έρθω, μου άρεσε αυτή η δουλειά», λέει στο Orange Press Agency. Να σημειωθεί πως το καφενείο είναι το αρχαιότερο στη γειτονιά.

Διαβάστε: Χρυσοχοΐδης: "Η ίδρυση της ΔΑΟΕ, εκ του αποτελέσματος, με δικαίωσε" - Τι είπε για το ελληνικό FBI, την παραβατικότητα σε οικισμούς Ρομά, το κυκλοφοριακό και την κατάσταση στα Εξάρχεια

Εξάρχεια: Φόβος για το μέλλον του καφενείου 

Ο Χρήστος Βάνας είναι ο 7ος κατά σειρά καφετζής της Μουριάς. Πλέον όμως υπάρχει διάχυτη ανησυχία ότι μπορεί να είναι και ο τελευταίος, καθώς η Μουριά απειλείται μιας και έγινε γνωστό από τον ιδιοκτήτη του ακινήτου όπου στεγάζεται πως η πρόθεση είναι να μετατραπεί σε φαρμακείο. Βέβαια, στην Καλλιδρομίου υπάρχουν ακόμη δύο φαρμακεία και στη Χαριλάου Τρικούπη ακόμη περισσότερα.
Χιλιάδες υπογραφές, ένα αίτημα

«Έχω ζήσει πολύ ωραίες αναμνήσεις και τώρα προσπαθώ επειδή το αγαπάω αυτό το καφενείο να κατοχυρωθεί ως διατηρητέο. Είναι η ζωή μου», λέει ο κύριος Βάνας, Στους τοίχους βρίσκονται επίσης σχέδια. Ένα απεικονίζει μία μουριά κι από κάτω ένα τραπέζι, με έναν άνθρωπο να προχωρά σε πρόποση, λέγοντας: «Kανείς μόνος του».

Σύμφωνα με τον Χρήστο Βάνα σχεδόν 7.500 άνθρωποι έχουν υπογράψει το αίτημά του να διατηρηθεί το καφενείο. Μία επιστολή να κηρυχθεί ο χώρος του παραδοσιακού καφενείου νεότερο μνημείο σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού και να μην αλλάξει η χρήση του.

Κόντρα στην εποχή

Η Ερατώ Αγγουράκη λέει στο Orange Press Agency  πως ένιωσε θλίψη. Όπως τονίζει, εκείνο που κάνει διαφορετικό τη Μουριά είναι ότι παραμένει ανθεκτική στην πίεση της εποχής για μαζική διασκέδαση. «Νομίζω ότι είναι σημαντικό να μείνει η Μουριά ανοικτή γιατί δεν είναι δήθεν. Και είναι αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια και όσες μόδες και αν περάσουν, αυτό το μαγαζί παραμένει ίδιο εδώ και πάρα πολλά χρόνια», λέει. Η καθημερινότητα στη Μουριά επίσης δεν συμβαδίζει με τη συνολικότερη αποξένωση που έχει η ζωή στην πόλη έτσι κι αλλιώς. «Πάντα θα βρεις εδώ κάποιον που θα τον ξέρεις, πάντα εδώ θα αισθανθείς άνετα».

Εικόνες από μια άλλη εποχή έχει να μεταφέρει ο Θανάσης Ασημακόπουλος «Αυτό που θυμάμαι εγώ από εδώ πέρα, όταν ακόμη ήμουν με τα κοντά παντελονάκια, ήταν που γινόντουσαν εποχές 1962, 1963, 1964, όλες οι προεκλογικές εκδηλώσεις της ΕΔΑ. Και θυμάμαι τους ασφαλίτες που μαζευόντουσαν γύρω-γύρω και απέκλειαν όλο το τετράγωνο για τις εκδηλώσεις της ΕΔΑ».

Για τον Θ. Ασημακόπουλο η συγκεκριμένη κατάληξη έχει αφετηρία της την αδιαφορία της Πολιτείας. «Σε όλα τα μέρη του κόσμου, όλα τα παραδοσιακά μαγαζιά τα προστατεύει το κράτος και υπάρχουν καφέ από το 1700 στο Παρίσι και στην Ιταλία. Εδώ δυστυχώς ένα-ένα τα κλείνουμε».