Η συνεχής εξάντληση δεν οφείλεται απαραίτητα στον φόρτο εργασίας, αλλά μπορεί να σχετίζεται με την ψυχική ενέργεια που καταναλώνεται μέσα από την υπερβολική αυτοκριτική και τις υψηλές προσωπικές απαιτήσεις. Αυτή είναι η άποψη της Αμερικανίδας ειδικού στην προσωπική ανάπτυξη, Mel Robbins, η οποία εξηγεί ότι πολλοί άνθρωποι εξαντλούνται επειδή δεν αναγνωρίζουν ποτέ την προσπάθειά τους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Clarín, η Robbins καλεί τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους με μεγαλύτερη κατανόηση και να περιορίζουν την εσωτερική φωνή που επιμένει ότι δεν κάνουν ποτέ αρκετά.


Η κουλτούρα της συνεχούς παραγωγικότητας ενισχύει την εξάντληση

Όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, το να επιστρέφει κάποιος στο σπίτι εξαντλημένος και παρ' όλα αυτά να κατηγορεί τον εαυτό του επειδή δεν απέδωσε περισσότερο αποτελεί πλέον μια συνηθισμένη κατάσταση.

Η σύγχρονη κουλτούρα επιβραβεύει τη διαρκή παραγωγικότητα, την αδιάκοπη απόδοση και την αντίληψη ότι υπάρχει πάντα περιθώριο για ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συναισθηματική ευεξία συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα, ενώ η κόπωση εκλαμβάνεται ως προσωπική αποτυχία.


«Η εξάντληση δεν σημαίνει ότι είστε τεμπέληδες»

Η Mel Robbins, ειδικός στην προσωπική ανάπτυξη και την παρακίνηση, υποστηρίζει ότι αυτή η συνεχής πίεση προς τον εαυτό έχει σημαντικό ψυχικό κόστος. Όπως εξηγεί, πολλοί άνθρωποι δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, χωρίς όμως να αναγνωρίζουν την προσπάθειά τους, κάτι που θεωρεί καθοριστικό για τη διατήρηση της ψυχικής υγείας.

Κατά την ίδια, η εξάντληση δεν αποτελεί ένδειξη τεμπελιάς. Αντίθετα, συνήθως δείχνει ότι κάποιος έχει φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων του.

«Δεν είσαι τεμπέλης», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτή η εσωτερική φωνή που σε κρίνει ασταμάτητα και σε πείθει ότι δεν είσαι αρκετός, ότι απογοητεύεις τους άλλους ή ότι πάντα τους χρωστάς κάτι».


Η ενέργεια δεν είναι ίδια κάθε μέρα

Η Robbins τονίζει ότι όλοι ζουν με υποχρεώσεις, πίεση και άγχος, παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα τα επίπεδα ενέργειας. Όπως αναφέρει, είναι απολύτως φυσιολογικό κάποιος να αισθάνεται πιεσμένος και να μην μπορεί κάθε ημέρα να αποδίδει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του.

Με αυτή τη λογική προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο αξιολόγησης της προσπάθειας: αν μια ημέρα κάποιος διαθέτει μόνο το 40% της συνηθισμένης του ενέργειας, αλλά αξιοποιήσει πλήρως αυτό το 40%, τότε έχει προσφέρει το 100% όσων μπορούσε πραγματικά να δώσει εκείνη τη στιγμή.


Η υπερβολική αυτοκριτική αυξάνει το στρες

Κατά την άποψή της, η διαρκής αυτοκριτική δεν λειτουργεί ως κίνητρο ούτε βελτιώνει την απόδοση. Αντίθετα, αυξάνει το άγχος και αποδυναμώνει την αυτοεκτίμηση, ιδιαίτερα σε ανθρώπους με έντονη τελειομανία ή αυξημένο αίσθημα ευθύνης απέναντι στους άλλους.

Η αναγνώριση ότι κάποιος έκανε το καλύτερο δυνατό, σύμφωνα με την Robbins, δεν αποτελεί παραίτηση αλλά μια πιο δίκαιη αξιολόγηση της πραγματικότητας.


Η αυτοσυμπόνια δεν σημαίνει παραίτηση

Η ίδια επισημαίνει ότι το ζητούμενο δεν είναι να «διορθώσει» κανείς τον εαυτό του ή να θεωρεί πως έχει κάποιο προσωπικό ελάττωμα.

«Δεν είσαι χαλασμένος», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Πρόκειται για το να θυμηθείς τις δυνατότητές σου και να επανασυνδεθείς με τη δύναμη που εξακολουθεί να υπάρχει μέσα σου, ακόμη κι αν σήμερα αισθάνεσαι κουρασμένος».


Έρευνες συνδέουν την καλοσύνη προς τον εαυτό με καλύτερη ψυχική υγεία

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, διάφορες επιστημονικές μελέτες υποστηρίζουν αυτή την προσέγγιση. Η αντιμετώπιση του εαυτού με μεγαλύτερη κατανόηση στις δύσκολες στιγμές συνδέεται με χαμηλότερα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης, καθώς και με ισχυρότερη αυτοεκτίμηση.

Παράλληλα, η αναγνώριση της προσωπικής προσπάθειας μπορεί να μειώσει την ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση και να βοηθήσει στη διαχείριση της κοινωνικής πίεσης.


Η αναγνώριση της προσπάθειας βοηθά στη διατήρηση της ισορροπίας

Η εξάντληση που προκαλείται από τη διαρκή προσπάθεια να ξεπεράσει κανείς τις δυνατότητές του αποτελεί μια συχνή πραγματικότητα.

Όπως καταλήγει η Mel Robbins, το να μπορεί κάποιος να πει «υπό αυτές τις συνθήκες, αυτό ήταν αρκετό» δεν σημαίνει ότι παραιτείται από τους στόχους του, αλλά ότι φροντίζει τον εαυτό του. Η αναγνώριση της προσωπικής προσπάθειας δεν μειώνει την υπευθυνότητα ή τη δέσμευση· αντίθετα, συμβάλλει στη διατήρηση της συναισθηματικής ισορροπίας και υπενθυμίζει ότι πριν από την παραγωγικότητα, όλοι είναι άνθρωποι.

Πηγή: Clarín